ახალი ფობია სტუდიაში

პრე სკრიპტუმი: როგორ მეტყობა, რომ 4 დღეა სახლში ვარ და გავუსაქმურდი :D

"შიში შეიქმს სიყვარულსა"-ო, კი გვაზეპირებინეს სკოლაში, მაგრამ მე ცოტა პესიმისტური მიდგომა მაქვს ამ მოსაზრების მიმართ.

ბევრი რაღაცის მეშინია. ხშირად მისაუბრია პოსტებში ფობიებზე (ცოცხალი თავით ვერ დავიწყებ ახლა ლინკების ძებნას, სულ რომ ამაზე იყოს დამოკიდებული ჩემი მომავალი რეიტინგები :D).

კარცინოფობი რომ ვარ, ყველამ იცის. კიდევ ძაღლების რომ მეშინია. გველების ისე რომ მეშინია, რომ ფოტოზეც მაჟრიალებს და აბობოქრებული ზღვის შიში რომ სულ "პალიასტომის ტბის" ბრალია, კი ვიცოდი და ამ ახალი ფობიის სახელი თუ იცის ვინმემ, გამანათლოთ ეგება :D

მოკლედ, აქ ხშირად ნახავთ ადამიანებს, რომლებიც თავიანთ თავებს ესაუბრებიან . ჩემი ძმაკაცის ტერმინი იყო ადრე: "გიჟია და მარტოა"-ო, მაგრამ ესენი სრულიად ჯანმრთელი ადამიანები არიან, ალბათ, კონტაქტების დეფიციტით.

სამსახურში უკვე 3 შევამჩნიე ასეთი და ახლა გამიჩნდა შიში, რომ იქნებ, მეც ასე დავდივარ და საკუთარ თავს რაღაცეებს ვუტრაკებ/ვუხსნი და ვერ ვხვდები?
აი, ხომ არ შეიძლება, რომ არ იფიქრო და ჩვენც გამუდმებით ვფიქრობთ და იქნებ, მე შეუმჩნევლად "ხმამაღლა ვფიქრობ"?!

ახლა უმეტესობა, LOL-ო, მომწერს, მაგრამ მე სერიოზულად ვარ დასტრესილი. :D

ექიმებო და ფსიქოლოგებო, მოიწერეთ თქვენი იდეები, გთხოვთ.
დანარჩენებო, თქვენც გიფიქრიათ ამაზე?
ან სხვა უცნაური შიშები თუ გაქვთ, დატოვეთ კომენტარი. ვიღაც აუცილებლად აღმოჩნდება თქვენსავე სიტუაციაში, we are more alike than different.

Love,
Chaotic