ჩემი მეგობრის მეგობარი ყოფილმა ქმარმა მოკლა. 8 თვის ბავშვი იქვე ოთახში დატოვა და წავიდა თავის მოსაკლავად... გადარჩა...
31 წლის ბოლივიელი ლიზეტი, წინა წელს ჩემი მეგობრის დაბადების დღეზე ვნახე, გაბერილი მუცლით. 2 წუთით გავიცანი და შეხება აღარ მქონია მერე.
იქამდე მქონდა მოსმენილი, როგორ ჩხუბობდნენ და როგორ სცემდა ხანდახან ის ტიპი და როგორ დაშორდა ბოლო-ბოლო.
მახსოვს, ადრე რაღაც ქართულ ჯგუფში ვიღაც გოგო (მგონი, ბლოგერი იყო, არ მახსოვს) თავის ყოფილზე სწერდა, სტოლკერობსო. მე კომენტარი დავტოვე, პოლიციაში დარეკე-მეთქი და მისი პასუხი იყო დაახლოებით "ტეხავს დარეკვა, იმიტომ რომ იმ ადამიანს უყვარხარ და შენც ოდესღაც გიყვარდა".... :|
ამ ტიპსაც უყვარდა ლიზეტი... ძალიანაც თან...
ვიცი, რომ რთულია. ღრმა ბავშვობიდან იმ შთაგონებით როცა გზრდიან, რომ "თუ გცემს, ესე იგი, იმსახურებ", ან "მასე მოკლე კაბით რომ გახვალ ქუჩაში, გაგაუპატიურებენ, აბა, რა მოხდება-ფაქტიურად ითხოვ"... ანუ, "პრობლემა" ისევ ჩვენ ვართ. კიდევ ერთხელ... კიდევ ძალიან ბევრჯერ ვიქნებით, სანამ არ ვისწავლით, რომ პოლიციაში დარეკვა არ ტეხავს.
უფლების გამოყენება, იყო დაცული, არ ტეხავს.
რომელი იღვიძებთ იმ ფიქრით, რომ აი, დღეს ვიღაც, პოტენციურად შენი სიყვარულით სავსე, მოვა და დანის 15-ჯერ დარტყმით მოგკლავთ?
ხვალ შეიძლება ან მე აღარ ვიყო, ან შენ, ან სულაც ჩვენ რამდენიმე ერთად. შეიძლება დაგვრჩეს 8 თვის ბავშვი, რომელსაც (ამ შემთხვევაში) გერმანული კანონების მიხედვით შენი უმუშევარი და ვერ წაიყვანს სახლში- მომვლელი ოჯახი წაიყვანს... შენი დაქალი და შენი გეი მეგობარი ვერ "აიყვანენ" ბავშვს, როგორც არ უნდა უნდოდეთ...
მამენტ, შენ ამ ყველაფრის აზრზე არ იქნები....
პ.ს. იქნებ ჩვენ უნდა დაგვერეკა?
Posts mit dem Label ოჯახური ძალადობა werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label ოჯახური ძალადობა werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
09.03.10
ძალადობა ოჯახში
ძალიან დიდი ხანია მინდა, ამ თემაზე დავწერო, მაგრამ ყოველთვის მიჭირს დაწყება.
ეს პრობლემა მსოფლიოს ყველაზე განვითარებულ ქვეყნებშიც დგას, ყველანაირად ცდება სოციალურ ასპექტს: თუ თქვენ მდიდარი და კარგი ოჯახისშვილი ხართ, ისევე შეიძლება გახდეთ ძალადობის მსხვერპლი, როგორც ნაკლები ფინანსური სახსრების მქონე ქალი.
არ ვაპირებ ამ პოსტს ლექციის სახე მივცე, უფრო ჩემს სუბიექტურ შეხედულებაზე მინდა დავწერო.
ყოველთვის საშინელი უმწეობის შეგრძნება მიჩნდება ხოლმე, მსგავს ისტორიებს რომ ვიგებ ან ვუყურებ. რატომ ითვლება ყველაზე მხდალი საქციელი კაცის ღირსეულ ნაბიჯად?! ვინ არის თუნდაც ქმარი, ან მამა, ან ძმა, რომ გადაწყვიტოს, ქალმა დაიმსახურა წიხლები და მუშტები თუ არა?!
დეტალურად რომ განვიხილოთ:
ესეც ვიდეოები:
ეს პრობლემა მსოფლიოს ყველაზე განვითარებულ ქვეყნებშიც დგას, ყველანაირად ცდება სოციალურ ასპექტს: თუ თქვენ მდიდარი და კარგი ოჯახისშვილი ხართ, ისევე შეიძლება გახდეთ ძალადობის მსხვერპლი, როგორც ნაკლები ფინანსური სახსრების მქონე ქალი.
არ ვაპირებ ამ პოსტს ლექციის სახე მივცე, უფრო ჩემს სუბიექტურ შეხედულებაზე მინდა დავწერო.
ყოველთვის საშინელი უმწეობის შეგრძნება მიჩნდება ხოლმე, მსგავს ისტორიებს რომ ვიგებ ან ვუყურებ. რატომ ითვლება ყველაზე მხდალი საქციელი კაცის ღირსეულ ნაბიჯად?! ვინ არის თუნდაც ქმარი, ან მამა, ან ძმა, რომ გადაწყვიტოს, ქალმა დაიმსახურა წიხლები და მუშტები თუ არა?!
დეტალურად რომ განვიხილოთ:
- აუცილებელი არაა ვინმემ მუშტები გირტყას დღე და ღამე. ბევრი კაცი გამცირებს სიტყვიერად, გაიძულებს თვითშეფასება დაისამარო, აღიარო, რომ არაფერი გაგეგება, სულელი ხარ, მახინჯი ხარ. ყოველთვის მგონია, რომ ასეთ მამრებს იმდენად დაბალი თვითშეფასება აქვთ, რომ აუცილებლად უნდა დაამცირონ მის გვერდით მყოფი ქალი, რათა ამით საკუთარ თავს მეტი აღიარება მიანიჭონ. ან მათ ჰკლავთ იმის შიში, რომ ქალი ბოლოს და ბოლოს აიკრავს გუდა-ნაბადს და იპოვნის კაცს, რომელიც მისი ღირსია. მთელი ცხოვრება ისეთ სიტუაციებში ვსწავლობ, ვმუშაობ, სადაც პროცენტულად მეტი მამრობითი სქესის ადამიანია, ვიდრე მდედრობითის. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ ძალიან ბევრ მამაკაცს ძალიან ბევრი ქალი სჯობნის და თუ ვერ სჯობნის, არ ჩამოუვარდება გონებრივი შესაძლებლობებით.
- ყველაზე დიდი შეცდომა, რომელსაც ქალი უშვებს, არის თავის დადებილება. ანუ, ბევრს მოგისმენიათ ალბათ ფრაზები: "ეგონოს, რომ თავად წყვეტს ყველაფერს და მე შტერი გოგო ვარ. ამით მეტს მივაღწევ "... ბლა ბლა ბლა ... რატომ უნდა დაიმდაბლოს და დაიშტეროს ქალმა თავი?! რეალურად, რას ელიან ქალები ურთიერთობისგან, რომელშიც პარტნიორი არ ამაყობს მათი შესაძლებლობებით?
- ხშირ შემთხვევაში პრობელმა, როგორც ყოველთვის, უნდა ვეძებოთ ოჯახებში, სადაც აღიზარდნენ ეს ადამიანები. საქვეყნოდ ცნობილია, რომ ბავშვი, რომელიც მოწმეა ოჯახში ძალადობის, ისეთივე მსხვერპლია და მას ისევე უმახინჯდება ფსიქიკა, როგორც დედას. ხშირ შემთხვევაში ისინი თავად ზუსტად ისევე იქცევიან საკუთარ ოჯახებში. იმიტომ, რომ მათ სხვაგვარად არ იციან... ქალების შემთხვევაში: ხშირად ისინი ბავშვობაშივე იზრდებოდნენ მკაცრად და მამის/დედის როზგების ქვეშ იყვნენ, ან უყურებდნენ, როგორ ითმენდა ჩუმად დედა ყველა დამცირებას და ჰგონიათ, რომ ასე უნდა იყოს, რომ მათ ჩუმად უნდა აიტანონ მუშტები, რადგან ისინი ამის ღირსები არიან. BULLSHIT!!! არცერთი ქალი არაა ძალადობის ღირსი !
- ამ ყველაფრის ფონზე, ის ქალები, რომლებიც ძალადობას შვილების გამო იტანენ, არავითარ შემთხვევაში არ სჩადიან საგმირო საქციელს. ისინი გაცილებით ნაკლებ ტრავმას მიაყენებენ შვილებს, თუკი გაეყრებიან მოძალადე ქმარს. არ მგონია, რომელიმე ჭკუათმყოფელი ადამიანი დაეთანხმოს იმ ფაქტს, რომ ბავშვისთვის სჯობს ოჯახი არ დაინგრეს და სამაგიეროდ, უყუროს დალურჯებულ და ნაცემ დედას, მერე რა?!
- რამდენიმე ვიდეოს ვუყურე ამ თემასთან დაკავშირებით, დავლინკავ ბოლოშიც. ყველგან უმოქმედობის ძირითად მიზეზად სირცხვილის გრძნობა და შიში სახელდება: შიში იმის, რომ ყველაფერი უარესობისკენ შეტრიალდება, თუკი ისინი პოლიციას ან სპეციალურ დაწესებულებებს მიმართავენ. ამიტომ ისინი დღითიდღე ასოციალურდებიან, რაც მამრებს დამატებით საშუალებას აძლევს, ტერორში ამყოფონ ქალები.
ესეც ვიდეოები:
Abonnieren
Posts (Atom)
