ერთი გველის ამბავი

არ მჯერა, რომ ამ თემაზე რამეს ვწერ საკუთარ ნალოლიავებ ბლოგზე, მაგრამ fb-ზე უზარმაზარ სტატუსებს მარტო განრისხებულ მდგომარეობაში თუ გამომძალავს რამე.
ჰოდა, მოგეხსენებათ, გერმანიაში ვიმყოფები და ერთხელაც სამსახურში შინაურ ცხოველებზე ჩამოვარდა საუბარი. მე ჩემი ზღვის გოჭის ამბავი ვთქვი, ვიღაცამ- თავისი კატის და ერთმა ბოლოს ეს ისტორია გაიხსენა:
მიუნხენში ერთ გოგოს ჰყავდა გველი. ნუ, შინაურ ცხოველად. ჯერ აკვარიუმში ჰყავდა, მერე ნელ-ნელა ოთახშიც უშვებდა და ბოლოს ღამე ლოგინშიც იწვა თურმე ეს შენი გველი (don't ask). ერთხელაც ამ გოგომ უცებ შეამჩნია, რომ გველი საეჭვოდ სწრაფად იზრდება და წაიყვანა ვეტერინართან.
... და ახლა ფეთქდება ბომბი: ეს ვეტერინარი ეუბნება, "კი არ იზრდება სწრაფად, იწელება, რომ შენი სიგრძის გახდეს და თავს დაგესხასო "... და ზუსტად რომ სცოდნოდა, რომ კარგად ჩაიტევდა/მოერეოდა.....
ნუ, იმაზე აღარ შევჩერდები, ის გველი მას მერე გალიიდან ცხვირს რომ ვერ ყოფს გარეთ, მაგრამ ეს ისტორია იმდენად შემზარავია, ყოველ გახსენებაზე ცუდად მხდის.

არაფერი ქვე-ისტორია და ამბავი არ აქვს ამ პოსტს, უბრალოდ, ფაქტზე შეშფოთდით ჩემთან ერთად. :D

We're 1 year old

წინასაახალწლო აგონიასა და შეჯამებებს რომ გადავახტეთ,


1 წელია მყავს...

my most beautiful boys...












p.s. სვითის გაკეთებული ვიდეო რომ არ დავდო, სინდისი არ მომასვენებს...





გილოცავთ :*


პ.ს. ფოტოებზე რა მიბრტყელებული სახე მაქვს, გული მიმდის :D
და უკანა ხედზე ჩანს ჩემი დიშვილისთვის ნაყიდი ზამთრის თბილი ფეხსაცმელი. :D
სადმე სვაგან დამედო :D