გიგოჰოლიკის სევდა

დიდი მწუხარებით ვიუწყები, რომ წლევანდელი კონცერტების სეზონი დაიხურა....

მაგრამ, coming up:

• Mumford & Sons
• The Killers
• Pink
• Angus Stone
• Ellie Goulding
• 30 Seconds to Mars (თუ მოვახერხე ბერლინში ჩასვლა)
• Kings of Leon (იგივე წინაპირობა)

♫ ♫ ♫ ♫

Just give me a reason to... party!

God bless me და ხანდახან რა საოცარ ამბებში აღმოვჩნდები ხოლმე.

შენნაირი ხალხით რომ აივსება სივრცე, სადაც არავინ ფიქრობს, რომ აპარსული თავი მხოლოდ კაცების პრეროგატივაა, სადაც კაცებს წინა ტურნეების მაისურები აცვიათ და არავინ ფიქრობს, რომ ეს არაკაცურია, სადაც უბრალოდ, "არ ვიცი, რამდენი" გიჟი ერთად იკრიბება და ერთ სრულიად გადარეულს უსმენს, ყველა სიმღერას მასთან ერთად მღერის (ნუ შეძლებისდაგვარად, დღეს გამოსული ახლების რა ნაწილიც იქნა ათვისებული), სადაც "family portrait" ზუსტად გახსენებს საკუთარ თავს და განახებს მთელ გზას, რომელიც "ერთად" გამოიარეთ, ერთად გაიზარდეთ....

მთელ გზას VMA-ს დაჯილდოვებაზე drunken speech-იდან (უფრო ადრე ჯერ კიდევ R&B-დან) - ბავშვის საწოვარამდე და მოქსოვილ ქუდებამდე, რომელიც სცენაზე გადაუგდეს.

როგორ გაიზარდა და მაინც როგორ "თავისი თავი"-ა...

არაფერი, არაფერი სჯობს Live-ს. <3

პ.ს. ხმას რას უშვრება, გადავირიე.
პ.პ.ს. ვიღაც სასტავმა ავტოგრაფებისთვის ფეხსაცმელები გადააწოდა :D

You don't like the way I live?

...Tell me about how yours is not boring at all :D


აუ, მოდი და ნუ დაიკიდებ ყველაფერს, როცა იცი, რომ აქ მიდიხარ....




პირველად რომ იქნება ლაივი... და ბილეთები რომ ალაგ-ალაგ იშოვება და გიჟივით რომ ავსებდი ბანკის რეკვიზიტებს და მერე ნახევარი საათი ოთახში ბოლთას სცემდი...

სულ არ მკიდია, ვინ თვლის, როგორი უაზრო ცხოვრება მაქვს? :D

'cause honestly, I think they're full of shit :D :D

(გასაშტერებელი ამბები გავიგე ამ ბოლო დღეებში. აი, რომ არ იცი, გაიცინო, თუ იტირო, იმხელა იმბეცილიზმია)

ჩეემი გოგო

როგორ მოენატრა სცენა.

Willow-ს გარდა კიდევ 2 პროექტი მოასწრო ( :D), მაგრამ თავისი საქმე ისე ენატრება, რომ სხვის კონცერტებზე სცენაზე იპარება.


(source)


ოფიციალურად მოუსმენთ Happy Feet 2-ში:




და უყურებთ Thanks for sharing-ში მომავალ წელს, ოღონდ ამ უკანასკნელზე ჯერ ბევრი არაფერი ვიცი, იმის გარდა, რომ Dede-ს როლს თამაშობს და sex addict-ია :D

ხოლო არაოფიციალურად, თუ რომელიმე კონცერტს დაესწრება, ყველგან იმღერებს. :D

ნიუ-იორკში გადაღებების დროს უკვე მოასწრო რამდენიმეგან:

Butch fuckin Walker ( :D) feat. Pink


ეს დუეტი ოფიციალურად არსებობს კარგა ხანია. Funhouse ტურნეზე მღეროდნენ ერთად.


Summertime ბევრჯერ შეუსრულებია, მაგრამ ეს ვერსია Karen Marie Richardson-თან იყო ძალიან სხვანაირი. როგორც ყოველთვის, სიტყვები დაავიწყდა :D






ჩემი პერსონალური ფავორიტი არის დუეტი Dallas Green-თან.




საერთოდაც, დუეტების ალბომად გამოცემას მივესალმები. ბევრი დაუგროვდა უკვე.
ქავერების ალბომად გამოსვლასაც მივესალმები :D

დიდი იმედი მაქვს, რომ მომავალი ტურნეს დროს ჯერ კიდევ გერმანიაში ვიქნები.

Love me some P!nk!
<3

I've only been here for 27 years

პატარა update: :D

Dear 27th year of my life, you've been good to me (minus some shity things) and it was a fun ride, but allow me to say: may 28th kick your ass!!! like biiig times!!!

(p.s. სათაური არის ნაწყვეტი Pink-ის სიმღერიდან Unwind, რომელიც Janis Joplin-ს ეძღვნება.)
ჯოპლინის ასაკში ვარ :D



სულ ჯენისის ასოციაცია მაქვს 27-ზე.

საღამოს ვუსმენდი "Work me, Lord"-ს, ძალიან "ისეთი" lyrics-ით....

Well I don't think I'm any very special
Kind of person down here, I know better....

(so very humbling)



მაგრამ მერე KOL-ის The Runner გამახსენდა.... ისიც "ისეთი" ლირიკით და ბექგრაუნდით, რომელიც ზედმიწევნით ნაცნობია :)...





"I talked to Jesus
Jesus says I'm okay..." :)


kinda special for me :)


Happy, Happy B-Day to me!!!
:)

Who knew?!

მუსიკალური ფონი:



P!nk-ის ამ სიმღერას ვუსმენდი ამას წინათ. მერე იგივე სიმღერაზე ვნახე ინტერვიუ, სადაც ამბობს, რომ პირველ რიგში, მის გარდაცვლილ მეგობარზე დაწერა, მაგრამ ყველა დაკარგულ მეგობარზეც შეიძლება სიმღერის განზოგადება.

If someone said three years from now
You'd be long gone
I'd stand up and punch them out
Cause they're all wrong

ეს სიტყვები ბევრჯერ მომისმენია, მაგრამ რატომღაც, სულ ახლახანს დავაკვირდი და დავუფიქრდი. (ყველა ჩემი აწ უკვე ყოფილი მეგობარი ცოცხალია და ღმერთმა ყველა დიდხანს აცოცხლოს.)


3 წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა, ჩემს ერთ ყოფილ საუკეთესო მეგობარზე, რომ 3 წლის შემდეგ ერთმანეთს შორიდან მოვუვლიდით, წელიწადში ერთხელ მოვიკითხავდით, დაწვრილებით არ გვეცოდინებოდა ერთმანეთის ყოველი დღის დეტალის შესახებ, მართლა ძალიან ვიჩხუბებდი.

აბსოლუტურად წარმოუდგენელი იყო ჩემთვის იმის თეორიულად დაშვებაც კი, რომ შეიძლებოდა, როდესმე ცხოვრებაში მოსულიყო დრო, როცა არ ვიმეგობრებდით. (ნუ, ათასში ერთხელ მოკითხვას მე მეგობრობას არ ვეძახი და თქვენი არ ვიცი).

მაგრამ, მოვიდა ეს დრო. :)
და რა მასწავლა ამ ყველაფერმა? ალბათ ის, რომ არ არსებობს ადამიანი, რომლის გარეშეც ვერ გაძლებ... არ არსებობს ურთიერთობა, რომელიც სრულყოფილია... არ არსებობს დაუსრულებელი ამბები... მთავარია, კარგი დასასრული მოუნახო და არასოდეს, არასოდეს დაგავიწყდეს ის დადებითი, ლამაზი, რაც მიიღე.

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან დიდი ძალისხმევა გჭირდება შეეგუო ასეთ ცვლილებებს, მე მივხვდი, რომ ის დღე, როცა მე ღიმილით და მართლა შორეულ ბავშვობაში გადამხდარი კარგ ამბავივით გავიხსენე ჩემი ყოფილი მეგობარი, იყო დღე, როდესაც ჩვენი ურთიერთობა დასრულდა, ოღონდ ლამაზად...

კიდევ მივხვდი იმას, რომ აბსოლუტურად ამოვწურე ყველა რესურსი. არ მჯერა ადამიანების, რომლებიც ამბობენ, რომ მოლოდინი და მოთხოვნები არ უნდა გქონდეს ურთიერთობაში. BULLSHIT... ყველა ურთიერთობა რაღაცას გაძლევს. ასე რომ არ იყოს, იგი არ იარსებებდა. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში მე ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე, ძალიან ბევრი რამ მივიღე: უზომოდ დიდი გამოცდილება, ყურადღება, სითბო, სიყვარული, თანაგრძნობა და ა.შ. დარწმუნებული ვარ, მეც გავეცი ბევრი რამ. ახლა კიდევ, ვერაფერს გავცემ ამ ურთიერთობისთვის და თავადაც არაფერს მაძლევს ახალს, ან ისეთს, რაც ჩემი ცხოვრების ამ ეტაპზე შემავსებს.

კიდევ დავუსვი საკუთარ თავს კითხვა: "ქრისტ, რომ გითხრან, 3 წელში ეს ადამიანი შენთან არ იქნებაო, რომელზე არ დაიჯერებ"?

ასეთი ადამიანი არ არსებობს... :)

სულ რაღაც 3 წლის წინ ეს პასუხი საშინლად მატკენდა გულს. ალბათ იმიტომ, რომ მსგავსი გამოცდილება არ მქონდა მაშინ. ახლა, ამ გადასახედიდან ვიცი, რომ როგორც დოსტოევსკი ამბობდა: "ადამიანი ყველაზე შემგუებლური ცხოველია დედამიწაზე"... რომ საკუთარი თავის არყოფნის გარდა, ყველას არყოფნა ჩვეულებრივია...


მე ძალიან მადლობელი ვარ ყველა იმ ადამიანის, რომელიც ჩემს ცხოვრებაში შემოვიდა, დიდხანს იარა, თუ ცოტა იარა, მაინც დატოვა კვალი და მერე წავიდა თავის გზაზე. იმ კვალისთვის - მადლობა... :)

I won't forget you my friends


მაგრამ,

who knew?!

Post B-Day Post

მერე რა, რომ:

• ჩემს დაბადების დღეზე საშინლად წვიმდა და ციოდა.
• მეტროდან ბარამდე სანამ მივედი, ჩემი დიდის ამბით დასწორებული თმა დამისველდა და ფაქტიურად, ცუდად მქონდა ძალიან.
• ჩემი ძმაკაცი მთელი დღე იყო სკაიპში და არც მომილოცა :D Come on, bro, სკაიპის რიმაინდერი მაინც არ ვიცოდე, რას ნიშნავს... ვის აბოლებთ, მლიაჰ?! :D
• მეორე ძმაკაცმა facebook-ზე დაბ.დღის სურათების ალბომი დაალაიქა და ასე მოიხადა ვალი. :D მაგრამ ამ ოთხშაბათს აქვს დაბ.დღე და ის კი არ იცის, რომ იგივეს ვიზამ.
  
• ერთმა სტუმარმა, რომელმაც 1 კვირით ადრე იცოდა, რომ დაბ.დღეზე უნდა მოსულიყო, თავის სტუმარს, რომელმაც 5 საათით დაიგვიანა, არც კი უხსენა, რომ მამენტ, მეგობრის დაბ.დღე იყო და ამბავი... well, setting the right priorities, u know ;) ...
• მეორე სტუმარმა, საერთოდ, "ს კაკოვატა ხრენა" გადაწყვიტა, დაეგვიანებინა ბარემ 2 საათი :D
  
• (აქვე დიდი კითხვა ბლოგერებს: როცა ადამიანებმა იციან, რომ ყველაზე მეტად დაგვიანებაზე ღიზიანდები და შენს საკუთარ დაბ.დღეზე 2 საათი აგვიანებენ, ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ " ვი იმ პოხუი?" :D ჩემი პასუხი ქვეტექსტში სჩანს).
• საშინელი დამწვრობა მივიღე გუშინ, 4 საათის განმავლობაში თაკარა მზის ქვეშ ჯდომისას. ცოტნე დადიანის მესმოდა, იმჰო. :D განსხვავება იმაში იყო, რომ მე P!nk-ის special Guest-ებს ვუსმენდი.
  

მაინც:

• ყველაზე მაგარი საჩუქარი მივიღე და P!nk-ის შოუზე ვიყავი და ეს სიტყვა გადაჭარბებული არაა: 1,5 საათის განმავლობაში, ხან საიდან გადმოხტა, ხან რომელ თოკზე ეკიდა თავდაყირა სიმღერისას... დაუვიწყარი იყო. ჰყავს უუუმაგრესი Crew, დაწყებული ჯასტინით და ევათი და დამთვარებული ბექვოქალებით. საერთოდ არაა ცხვირაწეული, ან აგრესიული. პატივისცემით და ხუმრობით და შიგადაშიგ ბავშვური "გაპრანჭვით" ელაპარაკება მსმენელს და მეორე წამს, როგორც კი სიმღერა დაიწყება, ისეთი Power-Woman ხდება.... მმმ... ძალიან, ძალიან კმაყოფილი ვარ. ამის გარდა ერთადერთი შოუ, რომელზე დასწრებაც, ალბათ, გონებას დამაკარგვინებს და სერიოზულად ცუდად გამხდის არის გილმორის, ან ვოთერსის, ან ორივესი ერთად. :D დანარჩენი ჩემი უსაყვარლესები ან აღარ არიან ცოცხლები და ან, შოუს ელემენტებზე ნაკლებად ხდება ზრუნვა მათი კონცერტებისას.
• ჰოდა, ამ ყველაფრის ფონზე, ხომ ღირს, რომ დავიკიდო ზემოთხსენებული bad news?! კი, ღირს! p.s. მომავლ წელს, just, არ დავპატიჟებ არაპუნქტუალურებს დაბ.დღეზე. მნე ტოჟე პოხუი :D

ბონუსად, ფოტოები კონცერტიდან, რომლებიც ხარისხით ვერ დაიკვეხნიან:
ამ რაღაციდან გადოეშვა თოკით. :D

აქ Dear Mr. President-ს მღერის.

P!nk სტუდიაში!

აი, ამ ქალის კონცერტზე მივდივარ 6 ივნისს!

დაბ.დღის საჩუქარი იყო!!!




ვსe, აღარ დავწვრილმანდები. ვერ ვიტან "მერე მე ჩავიცვი, მერე წავედი, მერე მოვედი" პოსტების წერას....
დღის highlight იყო ეს ბილეთი და ის, რომ ჩემი დაბ.დღე იყო. :)

პ.ს. მადლობა ყველას მოლოცვებისთვის. :*