გვირაბის ბოლოს დასაწყისი

31 მარტს უნის ვამთავრებ.
სადიპლომოს ჩაბარების ბოლო დღეა.
თემის ძებნა იყო ფრიად ეპიკი და დამთავრდა იმით, რომ ტექნიკურ უნიში ვაკეთებ ზუსტად იმ ფაკულტეტზე, სადაც პირველად ჩავაბარე გერმანიაში :D
ან რაღას გადავდიოდი სხვაგან :D

ჰოდა, უნდა ვიჯდე და თავს ვურახუნებდე თემას, მიხაროდეს თან, რომ აი, მოვრჩები მალე...






არაფერს ვაკეთებ. აბსოლუტურად არაფერს.
იმდენად დიდი შიში მაქვს, რომ ვერ გავალ ბოლომდე, რომ ხელს არ ვანძრევ. მძინავს საშუალოზე შემაშფოთებლად მეტი და სამსახურშიც არ დავდივარ წესიერად....

არასოდეს ვიფიქრებდი, რომ ასე დამაპარალიზებდა შიში.

ახალი ფობია სტუდიაში

პრე სკრიპტუმი: როგორ მეტყობა, რომ 4 დღეა სახლში ვარ და გავუსაქმურდი :D

"შიში შეიქმს სიყვარულსა"-ო, კი გვაზეპირებინეს სკოლაში, მაგრამ მე ცოტა პესიმისტური მიდგომა მაქვს ამ მოსაზრების მიმართ.

ბევრი რაღაცის მეშინია. ხშირად მისაუბრია პოსტებში ფობიებზე (ცოცხალი თავით ვერ დავიწყებ ახლა ლინკების ძებნას, სულ რომ ამაზე იყოს დამოკიდებული ჩემი მომავალი რეიტინგები :D).

კარცინოფობი რომ ვარ, ყველამ იცის. კიდევ ძაღლების რომ მეშინია. გველების ისე რომ მეშინია, რომ ფოტოზეც მაჟრიალებს და აბობოქრებული ზღვის შიში რომ სულ "პალიასტომის ტბის" ბრალია, კი ვიცოდი და ამ ახალი ფობიის სახელი თუ იცის ვინმემ, გამანათლოთ ეგება :D

მოკლედ, აქ ხშირად ნახავთ ადამიანებს, რომლებიც თავიანთ თავებს ესაუბრებიან . ჩემი ძმაკაცის ტერმინი იყო ადრე: "გიჟია და მარტოა"-ო, მაგრამ ესენი სრულიად ჯანმრთელი ადამიანები არიან, ალბათ, კონტაქტების დეფიციტით.

სამსახურში უკვე 3 შევამჩნიე ასეთი და ახლა გამიჩნდა შიში, რომ იქნებ, მეც ასე დავდივარ და საკუთარ თავს რაღაცეებს ვუტრაკებ/ვუხსნი და ვერ ვხვდები?
აი, ხომ არ შეიძლება, რომ არ იფიქრო და ჩვენც გამუდმებით ვფიქრობთ და იქნებ, მე შეუმჩნევლად "ხმამაღლა ვფიქრობ"?!

ახლა უმეტესობა, LOL-ო, მომწერს, მაგრამ მე სერიოზულად ვარ დასტრესილი. :D

ექიმებო და ფსიქოლოგებო, მოიწერეთ თქვენი იდეები, გთხოვთ.
დანარჩენებო, თქვენც გიფიქრიათ ამაზე?
ან სხვა უცნაური შიშები თუ გაქვთ, დატოვეთ კომენტარი. ვიღაც აუცილებლად აღმოჩნდება თქვენსავე სიტუაციაში, we are more alike than different.

Love,
Chaotic

რატომ არ მეშინია?!

მე მეშინია გველების.
პანიკაში მაგდებს ძაღლის ყეფა, თუმცა ჯერ არცერთ ძაღლს არ უკბენია ჩემთვის.
ძალიან მეშინია დენის. ძველ ყავის მადუღარაში რკინის კოვზით არ უნდა მოურიო, ფობია იცის.
მეშინია მოტეხილობების. ცოცხალი თავით ვერ გამაკეთებინებ რამეს, რის შედეგადაც შეიძლება მოუხერხებლად დავეცე და ხელი, ან ფეხი მოვიტეხო. ყველაზე კოშმარული ფანტაზია მაინც სახით დაცემაა. 5 წლის რომ ხარ და შენი პატარა ძმა ჩამოვარდება ტახტიდან და სახით დაეცემა, ფობიას იწვევს.
მეშინია აბობოქრებული ზღვის და არ ვეხუმრები ტალღებს, მითუმეტეს, როცა ცურვა არ ვიცი.
მეშინია დახურულ სივრცეში ყოფნის. ლიფტი 1 წამითაც თუ გაჩერდა, ვგრძნობ, როგორ ვისუნთქავთ ყველანი ჰაერს და როგორ აღარ გვეყოფა... lame, i know... მაგრამ მეშინია.
მეშინია კიბოთი დაავადების.


ანუ, მეშინია ისეთი რამეების, რასაც ვერ გააკონტროლებ.

მაგრამ...

არ მეშინია ადამიანების.
მუქარების, იმიტომ, რომ სუსტები იმუქრებიან და სუსტები, ძირითადად, პატივისცემის დაკარგვის მეტს ვერაფერს აღწევენ ჩემთან.

არ მეშინია, მითიური "კუნთებიანი, ხელში ქამრიანი" კაცის. ამ სურათზე"სუსტი" რაღა უნდა წარმოიდგინო.

და ბოლო პუნქტი შეიძლება ვიღაცისთვის უადგილო იყოს, მაგრამ გეშლებათ და hurting people do hurt people, ამიტომ დავწერ:
არ მეშინია მამაჩემის.
იმიტომ, რომ მამაჩემს არასოდეს დასჭირვებია ქამარი, მუშტი, გინება, მუქარა, სახლში გამოკეტვა, დამცირება, შეურაცხყოფა იმისთვის, რომ კუთვნილი, თავისი წილი "სიყვარული" გამოეძალა შვილებისგან.

შეიძლება, ჩემს რომელიღაც მეზობელს არ მოსწონდა ის ფაქტი, რომ მე დაბნელებისთანავე არ უნდა ვმჯდარიყავი სახლში, რომ მე გადავწყვიტე საზღვარგარეთ წავსულიყავი და მამაჩემს არ შემოუღრენია "იოცნებე"-ო.

შეიძლება, მათ თვალში საკუთარი შვილების ცემა, დასჯა ყველაზე სწორი აღზრდის მეთოდი იყო, რადგან, ასეთ შემთხვევაში, შვილებს თავისი ადგილი და მშობლების პატივისცემა ეცოდინებოდათ და არ გაბედავდნენ, არც იფიქრებდნენ შეცდომების დაშვებაზე, გადაწყვეტილების თავად მიღებაზე... ცხოვრების ბოლომდე სთხოვდნენ მათ მარშუტკის ფულს.

შეიძლება, მამაჩემმა ვერ გვიყიდა გუჩის და არმანის ბოლო სეზონის ზმანი, ვერ დაგვახვედრა ბანკეტის დღეს კართან მანქანა, ვერ გაგვიშვა დასასვენებლად ეგვიპტეში, მაგრამ, hey, მამაჩემმა მომცა ყველაზე დიდი რამ, რაც შეიძლება მშობელმა მოგცეს:

• თავისუფლება საკუთარ არჩევანში.
• სიყვარული, აბსოლუტურად უპირობო, უულტიმატუმო.
• მასწავლა ის, რომ რაც მიყვარს, არ უნდა მაშინებდეს, სხვა შემთხვევაში something's really wrong.
  

შეიძლება, მამაჩემმა საკუთარ არჩევანში ბევრი შეცდომა დაუშვა, ან ბევრი რამე დაკარგა, მაგრამ დედამიწაზე დადის 4 ადამიანი, რომელსაც აბსოლუტურად უპირობოდ, უულტიმატუმოდ უყვარს.

და ამის მერე არ მოხვიდეთ ჩემთან და არ დამემუქროთ, არ შეეცადოთ, შემაშინოთ, არ იოცნებოთ, რომ მე იოტისოდენა პატივისცემა, ან სიყვარული მაინც შემრჩება ამის შემდეგ და არ დამაჯეროთ, რომ ამას "სიყვარულით" აკეთებთ.
იმიტომ, რომ ეს სიყვარული არაა და ძალიან სამწუხაროა, რომ თქვენ ასე "უყვარდით", მაგრამ მე იგივეს უფლებას არ მოგცემთ!

Gosh, my dad rocks! <3

მაშინ, როცა ფროიდი ისვენებდა

დამაშინებლად უცნაური სიზმარი ვნახე.
არადა, საერთოდ სხვა რამეზე ვფიქრობ უკანასკნელი დღეები და საერთოდ, სხვა გმირები მოძრაობენ ისტორიებში.
არასოდეს წარმომედგინა, რომ წინადადება, რომლის გაგონებაც წესით აბსოლუტურ ბედნიერებას უნდა უდრიდეს ასე დამზაფრავდა. მერე რა, რომ სიზმარი იყო.
და მივხვდი, რომ ჩემი ინდიფერენტულობა მივიდა იმ ზღვრამდე, როცა სცენარის განვითარების არცერთი შესაძლებლობა არ მაფრთხობს, ან მაშინებს, ან მანერვიულებს. საშინლად ვამაყობ საკუთარი თავით, იმიტომ რომ, მარტომ მივიღე გადაწყვეტილებები და მარტომ მივაღწიე იმას, რომ ყველაფერი ისეა, როგოც მე მინდა, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში.
.... ამასობაში, საერთოდ სხვაგან წავედი პოსტის წერისას და გამოსწორებადიც აღარაა ეს სიტუაცია.
ანუ, რისი თქმაც მინდოდა, ისედაც ეტევა ერთ წინადადებაში.
ისეთი ადამიანისთვის, როგორიც მე ვარ, რომლისთვისაც საკუთარი "თავის-უფლება" საკრალურად დიდ მნიშვნელობას ატარებს (და მე ვფიქრობ, რომ ნებისმიერი ინდივიდი ასევეა მოწყობილი), უსაფუძვლო/საფუძვლიანი შიშების დაძლევა ყველაზე დიდი რამეა, რადგან არაფერი ისე არ გვბოჭავს, როგორც შიში და არასოდეს დავიჯერებ, რომ შეიძლება ნამდვილად გიყვარდეს ის, რისიც გეშინია და აქვე დიდი მადლობა აბსოლუტურად არასწორ სწვალებას ღრუბლებში მჯდომი, წარბშეკრული და მრისხანე "მსაჯულის" შესახებ, რომელსაც მთელი ბავშვობა და ალბათ, მთელი ცხოვრება ვერ შევუხამე "და ვინაიდან ისე შეიყვარა ღმერთმა წუთისოფელი..." :|

კლაუსტროფობის ოცნება

Hi there,

მე ვარ Chaotic და ვარ დამწყები კლაუსტროფობი :D

ალბათ, ასე გავეცნობოდი Self-Help-Group: We are not afraid of spaces. In fact, we love spaces... big ones :D


ჰოდა, არ მიყვარს ლიფტები,
პატარა, უფანჯრო ოთახები,
უფანჯრო აბაზანები, თუკი კარის გაღების და ისე ბანაობის შანსი არაა...

მაგრამ ნუ, ისეც არ ვპანიკდები, რომ შოკში ჩავვარდე.
თუმცა, ლიფტის თუნდაც 2 წამით გაჩერება იწვევს ჩემი გულისცემის გახშირებას და ყველა პანიკისთვის დამახასიათებელი სხვა მაჩვენებელის გააქტიურებას.


ამაზე აუცილებლად დავბლოგავდი, დარწმუნებული ვარ. იმასაც დავწერდი, რომ ჩემი ფანჯარა სულ ღიაა, რადგან ძალიან პაწუა ოთახში ვცხოვრობ და არ მსიამოვნებს ჩაკეტილობა. მაქვს ბედნიერება ვცხოვრობდე 12-ე სართულზე და უზარმაზარი ფანჯარა მქონდეს. გადავყურებ ძალიან მაღალ ხეებს ზემოდან და მმმ... გემრიელად ვარ.



ნუთუ?
ეს ყველაფერი იყო მარტამდე. მომიტევეთ ზმნის აწმყო დროში ხმარება. მარტიდან, თუ აპრილიდად ვჯერდები ამ ხედს. ხომ არის კლაუსტროფობის ოცნებების ფრთაშესხმული ვარიანტი?!




და უკვე ცუდად მხდის. ფანჯარა მაინც ღია მაქვს, მაგრამ რა ხეირი :(

ამინდის შესახებ ცნობებს მაწვდის ეს ღრიჭო


ცდომილება: 80% :D


და რად მინდოდა ეს ყველაფერი? მშვენივრად მყოფნიდა ის ძველი ფანჯრებიც...


დეკემბრამდე ასე იქნებაო :(


თუმცა, წინა ფასადზე დაშალეს უკვე ხარაჩოები და დიდ იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემს მხარესაც ეშველება უფრო მალე...













p.s. წავედი, თმები მაინც შევიღებო, თორემ გადამივიდა წითელი ფერი :D




p.p.s დამიბრუნეთ ეს ხედი




:mo:

Das ist nicht gut

ganz und gaaar nicht

:(

კიარადა, ეს არის ჩემი ყველაზე ხშირად ხმარებადი წინადადება :D

ჰოდა, ვაიმე, ვაიმე....

პანიკა მაქვს... ორშაბათი მოდის და 15:30-ზე მაქვს პირველი გამოცდა და ფათაააახ....

აი, ისე მეშინია, ისე, რომ ვერც აღვწერ...


ორშაბათს მაგ დროისთვის ყველამ გამომიგზავნეთ თქვენი პოზიტივი :user: (საქართველოს დროით 17:30, რომ არ აგერიოთ :P)



ახლა არ ვიცი, კვირა საღამო განტვირთვაში გავატარო, თუ კიდევ ერთხელ გადავხედო ყველაფერს? ძალიან არ დავიძაბო-მეთქი, ვორჭოფობ...

ესე იგი, არსებობს სამი ადამიანი, რომელიც ასეთ დროს ყველანაირად მამშვიდებს:
1. მამაჩემი- ლოგიკით "არ ინერვიულო. ჩააბარებ და თუ ვერ ჩააბარე, მერე რა??? თუ ასე ინერვიულე და მოკვდი, რაღად გენდომება მერე დიპლომი?!" :Iadoremydad:

ერთხელ კოლოქვიუმისთვის ვსწავლობდი და ძააალიან ვნერვიულობდი. თან ვერ ვასწრებდი და დედაჩემმა თავი გაიგიჟა, გაათენე და იმეცადინეო. მამაჩემმა კიდევ, რომ ნახა, რომ გაჭედვის პირას ვიყავი: კოლოქვიუმის თავზეც გავიარეო, დაიძინე ახლა, ხვალ მიდი და თუ ისეთი ბილეთი შეგხვდა, რომელიც იცი, დაწერე, თუ არა და გადააბარებო. ნახა ამანაც პრობლემაო :D

ჰოდა, ეგრე მოხდა ზუსტად და მშვიდად გამოვედი აუდიტორიიდან, მამაჩემის დაბრო ხომ მქონდა, დაწერილი კოლოქვიუმი თუ არა? :D


2. დოლორესის ბიოლოგიური და ჩემი სულიერი დედა, ანუ ნინო. უუუმშვიდესი ქალი, რომელიც ყოველთვის ისე დაგმუხტავს, რომ შენს თავში აღმოაჩენ არარსებულ რესურსებს და გამოიყენებ ბოლომდე :D

3. ადამიანი, ყვეეელაზე მშვიდი ხმით მსოფლიოში (სანამ წყობიდან გამოვიყვან :D), გადამდები სიმშვიდით, რომელიც იიიისე სასტიკად მენატრება, რომ ნარკომანი ადამიანისთვის წამალზე უარის თქმა ჟურნალია ამასთან, იმჰო...


ამ შუაღამეს მამაჩემს ვერ გავაღვიძებ... ვერც ნინოს... მშვიდს ვერ/არ... ჰოდა, წავჩანჩალდი ასეთ აფორიაქებულ ნოტაზე საწოლისკენ მე...



პ.ს. შეგიმჩნევიათ, რომ ზოგადად, აფორიაქებული და მოძრავი და ნერვიული ადამიანები, მაგ. ისეთები, როგორიც მე ვარ, ჰაერივით საჭიროებენ მშვიდ ადამიანებს გვერდით?