კლაუსტროფობის ოცნება

Hi there,

მე ვარ Chaotic და ვარ დამწყები კლაუსტროფობი :D

ალბათ, ასე გავეცნობოდი Self-Help-Group: We are not afraid of spaces. In fact, we love spaces... big ones :D


ჰოდა, არ მიყვარს ლიფტები,
პატარა, უფანჯრო ოთახები,
უფანჯრო აბაზანები, თუკი კარის გაღების და ისე ბანაობის შანსი არაა...

მაგრამ ნუ, ისეც არ ვპანიკდები, რომ შოკში ჩავვარდე.
თუმცა, ლიფტის თუნდაც 2 წამით გაჩერება იწვევს ჩემი გულისცემის გახშირებას და ყველა პანიკისთვის დამახასიათებელი სხვა მაჩვენებელის გააქტიურებას.


ამაზე აუცილებლად დავბლოგავდი, დარწმუნებული ვარ. იმასაც დავწერდი, რომ ჩემი ფანჯარა სულ ღიაა, რადგან ძალიან პაწუა ოთახში ვცხოვრობ და არ მსიამოვნებს ჩაკეტილობა. მაქვს ბედნიერება ვცხოვრობდე 12-ე სართულზე და უზარმაზარი ფანჯარა მქონდეს. გადავყურებ ძალიან მაღალ ხეებს ზემოდან და მმმ... გემრიელად ვარ.



ნუთუ?
ეს ყველაფერი იყო მარტამდე. მომიტევეთ ზმნის აწმყო დროში ხმარება. მარტიდან, თუ აპრილიდად ვჯერდები ამ ხედს. ხომ არის კლაუსტროფობის ოცნებების ფრთაშესხმული ვარიანტი?!




და უკვე ცუდად მხდის. ფანჯარა მაინც ღია მაქვს, მაგრამ რა ხეირი :(

ამინდის შესახებ ცნობებს მაწვდის ეს ღრიჭო


ცდომილება: 80% :D


და რად მინდოდა ეს ყველაფერი? მშვენივრად მყოფნიდა ის ძველი ფანჯრებიც...


დეკემბრამდე ასე იქნებაო :(


თუმცა, წინა ფასადზე დაშალეს უკვე ხარაჩოები და დიდ იმედს ვიტოვებ, რომ ჩემს მხარესაც ეშველება უფრო მალე...













p.s. წავედი, თმები მაინც შევიღებო, თორემ გადამივიდა წითელი ფერი :D




p.p.s დამიბრუნეთ ეს ხედი




:mo:

Das ist nicht gut

ganz und gaaar nicht

:(

კიარადა, ეს არის ჩემი ყველაზე ხშირად ხმარებადი წინადადება :D

ჰოდა, ვაიმე, ვაიმე....

პანიკა მაქვს... ორშაბათი მოდის და 15:30-ზე მაქვს პირველი გამოცდა და ფათაააახ....

აი, ისე მეშინია, ისე, რომ ვერც აღვწერ...


ორშაბათს მაგ დროისთვის ყველამ გამომიგზავნეთ თქვენი პოზიტივი :user: (საქართველოს დროით 17:30, რომ არ აგერიოთ :P)



ახლა არ ვიცი, კვირა საღამო განტვირთვაში გავატარო, თუ კიდევ ერთხელ გადავხედო ყველაფერს? ძალიან არ დავიძაბო-მეთქი, ვორჭოფობ...

ესე იგი, არსებობს სამი ადამიანი, რომელიც ასეთ დროს ყველანაირად მამშვიდებს:
1. მამაჩემი- ლოგიკით "არ ინერვიულო. ჩააბარებ და თუ ვერ ჩააბარე, მერე რა??? თუ ასე ინერვიულე და მოკვდი, რაღად გენდომება მერე დიპლომი?!" :Iadoremydad:

ერთხელ კოლოქვიუმისთვის ვსწავლობდი და ძააალიან ვნერვიულობდი. თან ვერ ვასწრებდი და დედაჩემმა თავი გაიგიჟა, გაათენე და იმეცადინეო. მამაჩემმა კიდევ, რომ ნახა, რომ გაჭედვის პირას ვიყავი: კოლოქვიუმის თავზეც გავიარეო, დაიძინე ახლა, ხვალ მიდი და თუ ისეთი ბილეთი შეგხვდა, რომელიც იცი, დაწერე, თუ არა და გადააბარებო. ნახა ამანაც პრობლემაო :D

ჰოდა, ეგრე მოხდა ზუსტად და მშვიდად გამოვედი აუდიტორიიდან, მამაჩემის დაბრო ხომ მქონდა, დაწერილი კოლოქვიუმი თუ არა? :D


2. დოლორესის ბიოლოგიური და ჩემი სულიერი დედა, ანუ ნინო. უუუმშვიდესი ქალი, რომელიც ყოველთვის ისე დაგმუხტავს, რომ შენს თავში აღმოაჩენ არარსებულ რესურსებს და გამოიყენებ ბოლომდე :D

3. ადამიანი, ყვეეელაზე მშვიდი ხმით მსოფლიოში (სანამ წყობიდან გამოვიყვან :D), გადამდები სიმშვიდით, რომელიც იიიისე სასტიკად მენატრება, რომ ნარკომანი ადამიანისთვის წამალზე უარის თქმა ჟურნალია ამასთან, იმჰო...


ამ შუაღამეს მამაჩემს ვერ გავაღვიძებ... ვერც ნინოს... მშვიდს ვერ/არ... ჰოდა, წავჩანჩალდი ასეთ აფორიაქებულ ნოტაზე საწოლისკენ მე...



პ.ს. შეგიმჩნევიათ, რომ ზოგადად, აფორიაქებული და მოძრავი და ნერვიული ადამიანები, მაგ. ისეთები, როგორიც მე ვარ, ჰაერივით საჭიროებენ მშვიდ ადამიანებს გვერდით?

ყურით მოთრეული პოზიტივი

პირველ გამოცდამდე დარჩა 13 დღე.
ლოგიკურად დამეწყო პანიკური შემოტევები. ძააალიან მეშინია, აი ისე, რომ ადამიანები რომ მელაპარაკებიან, ვერ ვუსმენ... სულ იმაზე მეფიქრება, რამე რომ დამავიწყდეს, გერმანული სიტყვა რომ დამავიწყდეს, ვაიმე, რომ დავიბნე და ეგეთები...

ჰოდა, აუცილებლად მჭირდება პოზიტივი ასეთ დროს. ვინაიდან და რადგანაც სულიერი არსებები არ მიქმნიან განწყობას, მოვიფიქრე ახალი მეთოდი: მე შევუქმნი ჩემს თავს განწყობას! ვოტ! :D

ჰოდა, დილით (ყველაზე ადრე 12 საათზე) რომ ვდგები,იმის ნაცვლად, რომ მთელი დღე ისევ ჩემი პიჟამით ვიარო და წინ აღმართულ ხარაჩოებზე მოარულ მუშებს მივცე საბაბი, მოიფიქრონ 100 პატარა დეტალი, რომელიც მაინცდამაინც ჩემი ფანჯრის წინ უნდა გააკეთონ, საიდანაც ჩანს, როგორ დავმოძრაობ მოკლე შორტებით და გამჭვირვალე მაისურით, ვიცვამ და ვიკეთებ მსუბუქ მაკიაჟს. იმჰო, მაკიაჟს ვიკეთებ მხოლოდ მაშინ, როდესაც გავდივარ სადმე. სახლში რომ ვარ, თმასაც უბრალოდ ისე ვიწევ ხოლმე... გამართლების პონტში მქონდა, მაინც მარტო ვარ სახლში, ვინ უნდა დამადგესთქო :D
ჰოდა, ეს ბოლო 3 დღე ვამჩნევ აშკარად, რომ დიახაც მოქმედებს პოზიტიურად. მერე რა, რომ მარტო ვარ სახლში... ნახ. თუ ვინმე არ მნახავს წარბებაპრეხილს, ჩემს თავს ხომ მოვწონვარ? :ნარცისი:

ჰოდა, ამ ყველაფერს აგვირგვინებს ყავა... მმმმ.... პლიუს კარგი მუსიკა, ოღონდ შედარებით ხმადაბლა და ყველაფერი მზადაა იმისთვის, რომ დავჯდე და მთელი ამ ქალური პოზიტივის დახმარებით გავარჩიო ალგორითმების თავისებურებები ლექციიდან, რომელიც არის სასტიკად რთულად დაწერილი, რომელსაც ვარჩევდი გუშინ მთელი დღე, მაგრამ რომელსაც დღეს მაინც გავარჩევ, no matter what...

ვოტ!