First snow of the season

ფაქტიურად,ამას ვუყურებ მთელი დღე. უფრო სწორად, დღის იმ ნაწილის განმავლობაში, როცა ლეპტოპის ეკრანს არ მივჩერებივარ. მთებში ბორდზე იდგებოდა ადამიანი, ასეთ ამინდში და ასეთი შვებულების ჟამს....

ზოგჯერ უბრალოდ რომ მოინდომებ და ბოლოს რომ აგისრულდება და ეს კარგმოტყნული, კონცერტზე რომ მოდიხარ და მთელი დრო გამუდმებით ქაქანებ, რაღას მოდიხარ პოსტი

ჰოდა, იმას გეუბნებოდი, რომ... კიარადა, გუშინ ვიყავი ზუმბას კონცერტზე. ბოლოს ერთი 10-12 წლის წინ მყავს ეგენი ნანახი. wow! იმ დროინდელი ხარისხი გვერდზე რომ გადავდოთ, აქამდე საქართველოდან ჩამოსულ ყველა ჯგუფს სჯობდა ხარისხითაც, მომზადებით, პროფესიონალიზმით, დამოკიდებულებით პუბლიკის მიმართ (კაკ მინიმუმ ისეთი მთვრალი რომ არ უნდა გახვიდე სცენაზე, რომ შენი პარტიები გამოგრჩეს. ნუ, ამათზეც ვერ ვიტყვი, წვეთი არ ჰქონდათ დალეული-მეთქი, მაგრამ დიდად შესამჩნევი არ იყო).

ამ წლების განმავლობაში, შუალედში სადღაც შევეშვი ამათ მოსმენას და ძალიან პოზიტიურად გაკვირვებული დავრჩი.  მე ბევრი არ უნდა მენდოს მუსიკაში და კრიტიკაში და ამიტომ, შეიძლება ვინმე კიდეც შემედავოს, მაგრამ:  ბასი იყო გადასარევი, დრამმაც კარგი რამეები აკეთა. lead-გიტარის სოლოები იყო ძალიან გემრიელი. ბექ-ვოკალი ხანდახან საერთოდ არ მოდიოდა ხალხამდე, სამწუხაროდ და ბევრს ვერ ვიტყვი. არადა, ბევრი ადგილი იყო, სადაც ბექ-ვოკალი აუცილებლად უნდა გაგეგო.

ლირიკას რაც შეეხება, ვგონებ ერთადერთ სიმღერაში იყო საკუთარი ტექსტი, ან ისიც არ იყო, თავს ვერ დავდებ. ეს აბსოულუტურად ყველა ქართველი ჯგუფის რეპერტუარს გასდევს. კი, ბატონო, გასაგებია, რომ ვაჟას და შოთას მაგრად ჩასვამ რეპერტუარში. ხალხურსაც თავისთავად, მაგრამ ერთი-ორი საკუთარი აზრიც არ აწყენდა ამბავს.

ამ ორი პატარა ხარვეზის, თუ სუბიექტურად კრიტიკის გარდა, იყო მართლა ძალიან კარგი კონცერტი. აი, რომ არ ველოდი და ქართულად "რაღაცას ვიზამთ, რა. შენ პირველი თქვი, მე მეორეს ვიტყვი და გავალთ ბოლომდე" ამბისთვის ვიყავი მომზადებული და ძალიან მისაღები სტანდარტის კონცერტი რომ დაიდო, ისეთი.

ახლა გადავიდეთ ხალხზე. სერიოზულად პასივ-აგრესიულობა დამმართეს, იმჰო. ჩემს გვერდით გოგო იჯდა და თუ ვაჭარბებდე, რომ დაახლოებით 3 საათიანი კონცერტის განმავლობაში მაქსიმუმ 2-ჯერ გადადო მობილური გვერდით. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ არ უნდოდა წამოსვლა და ვიღაცას ხათრი ვერ გაუტეხა. ან ძაან დასტოინი იყო და "უფ, ამათ კონცერტზე იმდენჯერ ვარ ნამყოფი, ზეპირად ვიცი უკვე ესენი"  attitude-ზე დგომას ლამობდა. :D same shit, მე მაინც ძალიან მომეშალა ნერვები.

ამას მოაყოლეთ ხალხი, რომელიც არ გაჩერებულა მთელი კონცერტი, იმენა! აი, სოფლის მოედნებზე ზეწარზე რომ უყურებდნენ ფილმებს და შიგადაშიგ ძროხა რომ გამოივლიდა პროექტორის წინ, აი, მანდ ეგონათ თავი. ასეთი მსმენელი არის  *** მსმენელი!!! ვერ ვიტან ასეთ მსმენელს. შარვალ-კოსტუმში/ საღამოს კაბაში რომ იჩითებიან, მარტო იმიტომ, რომ ვიღაცამ ამათი ზმანი ნახოს და წინ ვინ უკრავს, ან რას უკრავს, ფეხზე რომ ჰკიდიათ. ისიც რომ კიდიათ, თავიანთი ყაყანით იმ ხალხს რომ არ ასმენინებენ არაფერს, ვინც კონცერტზე იმისთვის მივიდა, რისთვისაც ხალხი კონცერტზე უნდა დადიოდეს. ეს კარგმოტყნული, დარჩი სახლში! ან წადი კლუბში და იქ გაერთე- აქ აშკარად არ ხარ სწორ ადგილას!

პოზიციები შევცვალოთ და იმედია, ჯგუფის წევრები კონცერტის დროს არ ფიქრობდნენ, ეს რა სასტავისთვის ვუკრავთო. არადა, თავისუფლად შეეძლოთ, იმენა. :|



 

ერთი გველის ამბავი

არ მჯერა, რომ ამ თემაზე რამეს ვწერ საკუთარ ნალოლიავებ ბლოგზე, მაგრამ fb-ზე უზარმაზარ სტატუსებს მარტო განრისხებულ მდგომარეობაში თუ გამომძალავს რამე.
ჰოდა, მოგეხსენებათ, გერმანიაში ვიმყოფები და ერთხელაც სამსახურში შინაურ ცხოველებზე ჩამოვარდა საუბარი. მე ჩემი ზღვის გოჭის ამბავი ვთქვი, ვიღაცამ- თავისი კატის და ერთმა ბოლოს ეს ისტორია გაიხსენა:
მიუნხენში ერთ გოგოს ჰყავდა გველი. ნუ, შინაურ ცხოველად. ჯერ აკვარიუმში ჰყავდა, მერე ნელ-ნელა ოთახშიც უშვებდა და ბოლოს ღამე ლოგინშიც იწვა თურმე ეს შენი გველი (don't ask). ერთხელაც ამ გოგომ უცებ შეამჩნია, რომ გველი საეჭვოდ სწრაფად იზრდება და წაიყვანა ვეტერინართან.
... და ახლა ფეთქდება ბომბი: ეს ვეტერინარი ეუბნება, "კი არ იზრდება სწრაფად, იწელება, რომ შენი სიგრძის გახდეს და თავს დაგესხასო "... და ზუსტად რომ სცოდნოდა, რომ კარგად ჩაიტევდა/მოერეოდა.....
ნუ, იმაზე აღარ შევჩერდები, ის გველი მას მერე გალიიდან ცხვირს რომ ვერ ყოფს გარეთ, მაგრამ ეს ისტორია იმდენად შემზარავია, ყოველ გახსენებაზე ცუდად მხდის.

არაფერი ქვე-ისტორია და ამბავი არ აქვს ამ პოსტს, უბრალოდ, ფაქტზე შეშფოთდით ჩემთან ერთად. :D

New place

ერა სრულდება და ამ ბინიდან უნდა გადავიდე. 6 წელი ვიცხოვრე ამ ოთახში და ცოტა არ იყოს, ვერ წარმომიდგენია, სადმე სხვაგან ცხოვრება. თუმცა, მმართველობამ მომწერა, ჩვენც ხალხი ვართ, სადამდე გიტანოთო.  :D

მახსოვს, სკოლა რომ დავამთავრე და 5 წლის განმავლობაში ჩემი საცხოვრებელიც უნდა დამეტოვებინა, საერთოდ არ მიხაროდა და თან თითქოს კი.

ყველაზე დიდი ადრენალინი რაღაც ახლის დაწყებაა. მიჩვეულ ძველს რომ უნდა გასცდე. წარმოდგენა რომ არ გაქვს,  რა დაგხვდება იქ, საითაც მიდიხარ, მაგრამ უკან დაბრუნებაც რომ აღარ გინდა.

ალბათ, ნაწილობრივ, ამიტომ წამოვედი გერმანიაშიც.
ალბათ, ნაწილობრივ, ამიტომ მინდა ავსტრალიაში გადასვლაც....

მაგრამ, ამ კონკრეტული ბინის დატოვება, ვიცი, ცოტათი უფრო გამიჭირდება.  მითუმეტეს, რომ მართლა აზრზე არ ვარ, რა მელის 1-2 კვირაში და შესაბამისად, საით მივდივარ...

wish me luck.

მინი anniversary პოსტი

ახლა ვფიქრობდი, დროში დაბრუნება რომ შეიძლებოდეს, ჩემს 9 წლის წინანდელ თავს რაღაცეებს დავარიგებდი-მეთქი, მაგრამ  მაინც არ მომისმენდა და "who the fuck asked for your opinion? certainly not me"-ო, მეტყოდა. ჰოდა, რატომ ავიტკივო ახლა აუტკივარი თავი და ვწერო რჩევები. :D

just, wow! 9 წელია, რაც აქეთ ვარ...
და როგორი სულის კაწკაწით ველოდები დანარჩენ 9-ს (იმედია, ამ პერიოდის რაღაც ნაწილზე ავსტრალია არ მეტყვის უარს )...

გვირაბის ბოლოს დასაწყისი

31 მარტს უნის ვამთავრებ.
სადიპლომოს ჩაბარების ბოლო დღეა.
თემის ძებნა იყო ფრიად ეპიკი და დამთავრდა იმით, რომ ტექნიკურ უნიში ვაკეთებ ზუსტად იმ ფაკულტეტზე, სადაც პირველად ჩავაბარე გერმანიაში :D
ან რაღას გადავდიოდი სხვაგან :D

ჰოდა, უნდა ვიჯდე და თავს ვურახუნებდე თემას, მიხაროდეს თან, რომ აი, მოვრჩები მალე...






არაფერს ვაკეთებ. აბსოლუტურად არაფერს.
იმდენად დიდი შიში მაქვს, რომ ვერ გავალ ბოლომდე, რომ ხელს არ ვანძრევ. მძინავს საშუალოზე შემაშფოთებლად მეტი და სამსახურშიც არ დავდივარ წესიერად....

არასოდეს ვიფიქრებდი, რომ ასე დამაპარალიზებდა შიში.

მზამზარეული my ass!

ხომ არიან ადამიანები, რომლებსაც არ უწევთ ბევრი წვალება რაღაცის მისაღებად?! არიან, მე ვიცნობ ბევრს. აი, იოლად მისდით ყველაფერი.

ან სხვა თუ არა, ხომ არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც ზუსტად იმდენს აკეთებენ, რამდენიც რეალურად და ობიექტურადაა საჭირო მოცემული მიზნის მისაღწევად.

nope.... I'm not that kinda girl :D

ჯერ არაფერი მომსვლია "ისე, ხელის გაუნძრევლად", ან იმაზე გაურთულებლად, რაც ჩემს ირგვლივ მყოფი ადამიანების 99%-ს ერგო....

არ მშურს და რამე,
just, პრინციპს ვერ ვუმუღამებ
:D

.....

სუუულ ბოლო გამოცდა.... ამ ეტაპზე

yeah, მოვიდა ის დღეც, როცა გამოცდებზე უნდა დავწერო. ქეითი თუ შემოვიდა, კივილს დაიწყებს, ოღონდ ეს თემა არაო, მაგრამ my blog, my rules! :D
ბოლო გამოცდა მქონდა სამშაბათს, თავისი 4 საგნით და პროფესორთან, რომელიც რატომღაც ყველამ ისე დამიხასიათა, ჩაფსმული შევედი :D
გამოვედი ძალიან გამართული ხუთიანით! ანუ, აქ უკუღმა იწერება ნიშნები და 1.0 მივიღე. სხვა დროსაც მიმიღია, მაგალითად 1.3, რომელიც ქართული მასშტაბით ასევე ხუთიანია, მაგრამ წმინდად 1.0 პირველი იყო და რაოდენ ირონიულიც არ უნდა იყოს-ბოლოც! :D

კიდევ 3 თვიანი პროექტი უნდა ვიპოვნო/მოვამზადო/ჩავაბარო და მერე 6 თვე სადიპლომო ვწერო, მაგრამ მანდ სულ სხვა რეჟიმი იქნება, ვიდრე თითო გამოცდისთვის 4-5 საგნის მომზადება.

და ნელ-ნელა გავდივარ ბოლოში. იმდენი ადამინი სწუხს ამ ამბის გამო, რომ ხანდახან გულწრფელად ვიბნევი, მათი დრო ხომ არ იხარჯება, ან მათი რესურსები-მეთქი. თბილისში ყოფნისას ერთმა ისიც გამომიცხადა: ამდენ ხანში ადამიანი 3 უნივერსიტეტს დაამთავრებდა, არაო?!
ალბათ, კი... დედიკო და მამიკო უნის ფულს თუ გიხდიან, საჭმლის ფულს გაძლევენ, თავისთან გაცხოვრებენ და "ტაკოსაც გიწმენდენ" ზოგ გადაჭარბებულ შემთხვევაში.... რიავიც.... ჯერ კიდევ უდიპლომოს იმაზე მეტი დღე მაქვს ნამუშევარი, ვიდრე ძალიან ბევრ "კედელზე გაკიდებულ დიპლომიანს" და ჰოი, საოცრებავ, როგორც გავიგე, საერთოდ უდიპლომოსაც. ვგიჟდები ასეთ დროს რომ სწორედ ისინი საუბრობენ ყველაზე მეტს, ვინც იმჰო, აზრზე არაა, სისტემა როგორაა აგებული ...


დავიღალე უკვე ამაზე წერით, მაგრამ რადგან თავში მიტრიალებს, ესე იგი მაწუხებს კიდეც და უნდა ვაღიარო, ნერვებსაც მიშლის ხანდახან. არ ვითხოვ, რომ ვიღაცამ უნდა მაღიაროს და დამიჩოქოს მაინცდამანც, მაგრამ ვთვლი, რომ არც იმის ღირსი ვარ, დედაჩემმა ტელეფონზე ვიღაცასთან საუბრისას თქვას, რომ "უკვე დავამთავრე", რამეთუ you see, თურმე ტეხავს, ამდენი ხანი რომ მჭირდება.... ჩემი გერმანელი ჯგუფელები, რომლებთანაც შეხება მაქვს, რომლებიც სესხს იღებენ, მშობლებთან ცხოვრობენ, მშობლებთან არიან დაზღვეულები, ზუსტად იმდენ ხანში დაამთავრებენ, რამდენშიც მე...

როგორ გინდა, ვინმეს აუხსნა ეს ქართულ პირობებში, სადაც 3 თვიანი კურსების გავლის შემდეგ ლოგოპედად შეგიძლია მუშაობის დაწყება. I mean, come on! :D

ჩვეულებრივ ჩემი სმაილით :) ვპასუხობ ხოლმე, გეცოდინებათ, რასაც ვგულისხმობ :D
იმიტომ, რომ უკვე 10000-ჯერ ერთსა და იმავეზე ყურადღების გამახვილება ყელში ამოვიდა.

ჰოდა, დავიკიდოთ ეგ ამბავი და ფრიად გახარებული ვარ, რომ ჩავაბარე და რომ კარგად ჩავაბარე და რომ ეს პოსტი, ალბათ, ბოლო იქნება გამოცდების თემაზე (სწავლის თემაზე ბოლოა-მეთქი, ვერ შეგპირდებით)...

Proud of myself!

პ.ს. ბოლოში მინდოდა დამეწერა, რომ მშობლებთან ცხოვრებას არანაირად ვაკრიტიკებ-მეთქი, მაგრამ fuck it! ვაკრიტიკებ და ვთვლი, რომ ხშირად "მშობელს მარტო ხომ არ დავტოვებს"-ს არიან ამოფარებულები ერთი შეხედვით მუტრუკი (ორივე სქესი გავატაროთ აქ), მაგრამ უტრაკო ადამიანები.... თუმცა, ამაზე ამ დღეებში სხვა პოსტში დავწერ...
tune in... თუ როგორც არის...

Love,
Chaotic

Warm Winter Days

მეცხრე ზამთარს ვატარებ უკვე აქ და ეს პირველი შემთხვევაა, როცა თოვლი სულ ერთხელ მოვიდა და 2 დღე იდო. თავი თბილისში მგონია. ზუსტად ასეთი ზამთარი გვაქვს მანდ.
ვიცი, რომ მალე დადებს და აპრილამდე არ დადნება, როგორც წინა 8 შემთხვევაში, მაგრამ ნოემბერი და დეკემბერი ხომ მაინც გვქონდა შედარებით თბილი?

გუშინწინ მეტროში ჩავედი და შორიდანვე ვიცანი ქერა, მოკლე ბობიანი ქალი: უსახლკაროა და მეტროს მატარებლებში ატარებს დღეებს ზამთარში. ზაფხულობით ქალაქის მთავარ მოედანზე მხვდება ხოლმე. მერე დავფიქრდი და ძალიან უცნაური გრძნობა იყო, იმდენი ხანი რომ ხარ ერთ ადგილას, რომ ქერა, ბობიან თავს შორიდანვე ცნობ...

ირმა გახსოვთ 90-იანი წლების თბილისის მეტროში, რუსთაველის მეტროსთან, ან ვაგზლის მოედნის გადასასვლელზე? ბიჭები სიგარეტს რომ აძლევდნენ, სხვა გოგოებისთვის კაბა რომ აეწია? :(

ბლოგის დადებითი ენერგიის იმედზე ჩემი მტერი იყოს, მაგრამ მაინც...

ჰუჰ, სათაური პოსტზე გრძელი გამოვიდა.
რამდენჯერმე ბლოგზე ჩემი სურვილებისა და მოლოდინის შესახებ დავპოსტე. შეიძლება იმიტომაც, რომ რაღაც ფაქტივით შემომცქერიან მერე ჩემივე სიტყვები, ბევრი მათგანი სისრულეშიც მოვიყვანე.
ჰოდა, ახლაც დავპოსტავ ორ რამეზე. ერთის შემთხვევაში თებერვლის დასაწყისშივე გავიგებ, ახდა თუ არა. აი, მეორეს კი, აგვისტომდე უნდა ვუცადო:

• 9 თებერვალს Citizen Cope-ის კონცერტია მიუნხენში და წასლა მინდა
  
  
  
• სავარაუდოდ, ივლისში ან აგვისტოში საქართველოში წავალ 2-3 კვირით
  <3>

"კაცი ბჭობდა, ღმერთი იცინოდა"-ო , ნათქვამია, მაგრამ let's be positive!

Do you speak Margaluri?

:D

თქვენ ვერ წარმოიდგენთ, რა "მშობლიური" შეგრძნებაა, როდესაც მიუნხენის მეტროში შენს წინ 2 პორტუგალიელი კაცი საუბრობს, შენს უკან გერმანელები (ზოგი ბავარიულ კილოზე, ზოგიც არა), შენ უნიში პრაქტიკის შემდეგ სამსახურისკენ მიდიხარ, წიგნს კითხულობ და უცებ გვერდიდან გესმის:
"მა უწი თე მაშინა ოკო ბძირა..... "

:D
ისე გულღიად გამეღიმა, ჩემს წინ მჯდომი გერმანელი ქალი ფიქრობდა, ალბათ: "საწყალი გოგო, როგორ აურია"-ო . :D

თუ მეხსიერება არ მღალატობს, მარტვილური მეგრული იყო. :)

მერე გამახსენდა, ბებიაჩემს როგორ ვეკითხებოდი გამართული ქართული ინტონაციით:"ბებო, ქობალი გოკონო?" და ირგვლივ მყოფი ყველა მეგრელი როგორ დამცინოდა, მახვილის არასწორად დასმის გამო...
sweet memories :)

კვირის რეზოლუცია

გადავწყვიტე, ყოველდღე თუნდაც 2 წინადადებიანი პოსტი დავდო. ვნახოთ, რამდენად გამომივა. იმ თემების გარდა, რომლებზეც ვრცლად მომინდება დაწერა, ძირითადად პატარა ფაქტებზე დავპოსტავ.

ახალი პროექტივითაა. ბევრმა ბლოგერმა სცადა ამ გზით ბლოგის გამოცოცხლება. ცოტა ყურით მოთრეული კი მეჩვენება მსგავსი განწყობა, მაგრამ, hey, რატომაც არა... ყოველ შემთხვევაში, სხვისი აზრების, ვიდეოების და ფოტოების დაშეარება არ იქნება.

დღეს არჩევნებში მივიღე მონაწილეობა. ადამიანურად და მოკლედ რომ ავხსნა, მიუხენში მცხოვრები უცხოელებისთვის მათი ინტერესების დამცველი ხალხის არჩევნები იყო. მერე, წესით, მთელი დღე თუ არა, ცოტა მაინც უნდა მეფიქრა იმაზე, რამდენად დიდი ბლეფია ეს ყველაფერი და რამდენად გვიქმნიან ილუზიას, რომ რაღაც გვეთქმის ამ ქვეყანაში. ან რამდენად არის ეს ყველაფერი ერთი დიდი PR-სპექტაკლი და ა.შ.

ამ ყველაფერზე ფიქრის ნაცვლად სახლში მოვედი და მეძინა... არ ვიცი, გამართლებული ინდიფერენტულობაა თუ არა, მაგრამ არც ის მგონია, ამ ეტაპზე მსგავს საკითხებზე ფიქრი რამეს წყვეტდეს.

ყველაზე მნიშვნელოვანი ის იყო, რომ მე გამოვიყენე ჩემი ხმა და ანუ, ამით მივეცი საკუთარ თავს საშუალება, ვიდავო, ან გავაპროტესტო შემდეგში მათი ქმედება თუ უმოქმედობა, იმიტომ რომ, მივედი და ავირჩიე და შესაბამისად, მივეცი საშუალება, აკეთონ ის საქმე, რასაც შეგვპირდნენ.

შეიძლება იმ ჯგუფმა სულაც ვერ გადალახოს საჭირო ბარიერი, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ უტოპიურია თუ არა, მაინც შენი ხმაა, რომელიც შეგიძლია, სადღაც ზემოთ მყოფებს მიაწვდინო...

პ.ს. ჩემგან არასოდეს გამოვიდოდა ჟურნალისტი და კიდევ კარგი, სკოლის დამთავრებისას გადავიფიქრე მაგ გზით სვლა. :D

Ach so...

ბეჭედს ისე ვიტრიალებ, რომ მისგან ამოცვენილი პატარა თვლებისგან შექმნილი ღრმულები არ გამოჩნდეს. არადა ვერცხლის ბეჭედია. საერთოდ მიყვარს ვერცხლი. შევეჩვიე ჯერ კიდევ ადრინდელი ბავშვობიდან და იმიტომ...

ანუ იმის თქმა მინდა, რომ ადამიანი ისეა მოწყობილი, რომ რაღაცას რომ შეეჩვევა და შეუყვარდება, მერე გადაჩვევა უჭირს.

თუმცა ეს რა შუაშია, არვიცი.

საახალწლოდ განათებული ქუჩებში ბოდიალის შემდეგ მაინც იმედი მაქვს, რომ ტრანსპორტი გამოივლის. და იმედი მაქვს,რომ ეს ტრანსპორტი ავტობუსი იქნება. ის, რომელიც დაუზარელად ამიყვანს ჩემს ქუჩაზე. ასეც ხდება. მე მუდამ მძღოლის გვერდით მიყვარს ჯდომა. არადა დედაჩემი სულ მაფრთხილებდა ტრანსპორტში წინ და უკან არ ჩაჯდე. ნუ დედაჩემი რათქმაუნდა იმ შემთხვევას განიხილავდა, რომ ავარიის დროს მე უნდა გადავრჩენილიყავი. მაგრამ არ მიყვარს შუაში ჯდომა. ან წინ ან უკან. შუაში ყოველთვის ყველაზე მეტი ადამიანია და ეს მე არ მსიამოვნებს. უფრო სწორად ის არ მსიამოვნებს, როდესაც ვიღაც მეხება. შეიძლება ეს არის ახლობელი, ამაზე არ ვამბობ. მე ვამბობ იმაზე, რომ სრულიად უცხო ადამიანი როდესაც მეხება, თავს საშინლად არაკომფორტულად ვგრძნობ.

თუმცა ესეც რა შუაშია, არვიცი.

ვიყურები ფანჯრიდან, ვუყურებ გაჩახჩახებულ ქუჩას და მაინც რაღაც ისე არ არის. მე ჯერ კიდევ პოსტ–კომუნისტური ქვეყნის შვილი ვარ და მშურს იმ ქვეყნების, რომლებიც მაშინაც გაჩახჩახებულია, როდესაც ახალი წელი არ ახლოვდება.

მე თბილისში ვარ.

ოცნებებს დავემშვიდობე.

იყო დრო, როდესაც გერმანიის გარდა ოცნება არ მქონდა. ყველაფერს ვაკეთებდი იმისთვის, რომ გერმანიაში წავსულიყავი და კარგი განათლება მიმეღო იქ.

მენახა ჩემი ერთ–ერთი საოცნებო ქალაქი მიუნჰენი.

როდესაც სიტყვა "მიუნჰენი" უნდა წარმოთქვათ, "ჰ" სივრცეში უნდა გაჭედოთ. გაკვანძოთ. ენა უნდა მოკლაკნოთ. ისე, რომ ამ სიტყვის წარმოთქმისას ეს ბგერა "ჰ"–სა და "ხ"–ს შორის მოახვედროთ.

ხოდა იმას ვამბობდი, რომ მაშინ არც სამსახური მქონდა და არც იმაზე ვფიქრობდი, თუ გერმანულის სწავლას ოდესმე თავს დავანებებდი.

Die deutsche Sprache machte mir Spass...

aber jetzt bin ich wieder hier..

in meiner Hauptstadt...

ეს ფრაზები თუ ვერ გაიგეთ,არაუშავს.

ქრისტინე გაიგებს რაც მთავარია. და თუ ქრისტინე გაიგებს, მაშინ ამ ბლოგში მუდმივად შემომსვლელიც გაიგებს. მთავარია ამ ბლოგში შემოსვლისას ქრისტინესი გესმოდეთ და ენას მნიშვნელობა არ აქვს. ისევე, როგორც ტერიტორიულ საზღვარს.

რომ დამპატიჟა, ვფიქრობდი რაზე დამეწერა. მინდოდა რაღაც საერთო, ოქროს შუალედური ხაზი გამევლო, მაგრამ ისე, რომ არც ჩემი სტილისთვის მეღალატა და არც კიტოს ბლოგისთვის ყოფილიყო რაიმე მიუღებელი.

კიტო ვინაა???

მე ყველა "ქრისტინე"–ს "კიტო"–ს ვეძახი.

რატომ??

იმიტომ, რომ ეგრეა.

და მორჩა.

მაგრამ ესეც არ ვიცი რა შუაშია.

ამ ბლოგში რაღაც ხდება ხოლმე მუდამ.

ხან უკმაყოფილოა, ან გამოცდებს აბარებს და უხარია.

საბოლოო ჯამში "ჩვენთან" არის.

ამას წინათ სამსახურში პირსინგ–სვირინგიანი და თმებგადაპარსული გოგო შემოვიდა და ხალხმა ისე შეხედა, თითქოს საგიჟეთიდან გამოქცეული იყო.

შემდეგ 1 ჰომოსექსუალისტთა წყვილი, რომელთაგან ერთ–ერთი თურმე ცნობილი ჰომოსექსუალისტი ყოფილა და ჩემთან ურთიერთობის შემდეგ როდესაც გავიდა, დაცვამ ისეთი რეპლიკების სროლა დაიწყო ამ ადამიანის წინააღმდეგ, რომ ამ დაცვის ბიჭზე გული ამიცრუვდა.

მერე რამდენიმე დღის განმავლობაში ხმამაღლა ვუმტკიცებდი, რომ ყველას თავისი ცხოვრება აქვს. რომ ვერ გაიგო, ჩემი ტონი ხმამაღალიდან აგრესიულში გადაიზარდა. შედეგი – მგონი ნული. at least ის მაინც ვიცი, რომ მინუს უსასრულობიდან ნულამდე ამოვიდა.

ხო ჩვენ აშკარად ისევ საბჭოთა აზროვნების ტრადიციების მიმდევარი ერი ვართ. მუდმივად სტაგნაციას განვიცდით და არასოდეს დამთავრდება ასეთი მდგომარეობა.

რა შუაში იყო.

იმ დღეს ისევ მომინდა უცხო ადამიანს ჩავხუტებოდი. ამჯერად ეს უცხო ადამიანი ქუჩაში მოსიარულე საკმაოდ მოხუცებული მამაკაცი იყო, რომელმაც მკითხა რომელი საათიაო.

მერე ისევ მომერიდა და გზას გავუყევი. ჩუმად ვფიქრობდი ჩემთვის, რა აზრი აქვს დროის ცოდნას, თუ მაინც არავინ გელოდება და არც სადმე გეჩქარება?!

მინდა ბევრი დავწერო ამ ბლოგში. მაგრამ ვნერვიულობმეთქი. კიტოსაც ვუთხარი მეშინია შენს ბლოგში დაწერისმეთქი. ეს ისეთი გრძნობაა 6 წლის ბავშვი წერას რომ სწავლობს და პირველი მონახაზის გაკეთების რომ ეშინია.

ვირტუალურად მენატრები.

რეალურად კი მინდა, რომ თბილისში იყო.

და მართლა რომ ჩამოსვლას რომ დააპირებ, ეს სიმღერა მიუძღვენი გერმანიას.

ეს კი ჩემი პოსტი იყო...

თუ მიხვდება ვინმე ვინ დავწერე და ვინ ვიყავი შენი სტუმარი...

გრაფიკი გამოსწორდება... (c) შევარდნაძე

ზეგ....


მებლოგერება და მეპოსტება ახლა მე?!
:brrr:

მესამე დღეა შუაგულ მიუნხენში გათბობა არ მაქვს სახლში. WHAT THE FUCK? :mad:

წავედი, გამოვცალო მომდევნო ჩაით სავსე თერმოსი...

:(

6

ახლა 6 წლით უკან რომ დავბრუნდე, აღმოვჩნდები ჩემს უბანში, გამზადებული, ჩემოდანზე ჩამომჯდარი და საოცრად აღელვებული იმით, რომ ჩემი უახლოესი მეგობრის დაბადების დღეს დავამთხვიე ფრენა და მაშინდელი crush-ს ვერ დავემშვიდობე. (ლოლ, ორგან რომ შეგეშლება სიტყვა და სხვანაირად დაწერ, ესე იგი რაღაც ვერაა კარგად :D ავტ. შენიშვნა :D)


მას შემდეგ მრავალმა წელმა განვლო :D

ახლა ის უბანი ორმაგად მეზიზღება და ჩასვლისას ყველანაირად ვცდილობ, იქ არ მივიდე ხოლმე.
ის crush ღრმა წარსულსა და ამოუცნობ ფენომენთა რიცხვს მიეკუთვნება...
ჩემი უახლოესი მეგობარი 26-ის გახდა და უკვე ექვსჯერ მოვაკლდი მაგის დაბადების დღეს. :s


ძალიან, უგონოდ ბევრი რამე შეიცვალა, ჩემი ჩათვლით, ერთი რამის გარდა: იმ დღეს ვიცოდი, რომ როგორც კი მოვრჩებოდი აქ ჩემს საქმეს, ეგრევე დავბრუნდებოდი... დღესაც ეგრე ვფიქრობ... არ ვიცი, 3 წლის მერე რა აზრზე ვიქნები, მაგრამ 6 წელი დიდი დროა... 3-მა რაღა უნდა მიქნას?

ბევრმა ისეთმა რამემ ჩაიარა ჩემს გარეშე, ბავშვობაში წამითაც რომ ვერ წარმოვიდგენდი. ბევრიც ჩაივლის, მაგრამ ძალიან ბევრი რამ წინ არის კიდევ და იმედია, რომ ვნახავ :)




p.s. იმ კვირაში ვიზა უნდა გავიგრძელო. ვგიჟდები გერმანულ ბიუროკრატიაზე :puke:

ამ ქალაქში ყველაფერი მოსულა

ისიც, რომ 15 ოქტომბერს მოთოვოს...

:puke:
ისე ხომ ვერ ვიტან სიცივეს და მოღრუბლულ, უმზეო ამინდს და ეს ოქტომბერი დაგვირგვინებაა...
ახლა აპრილამდე ყინვა და უბედურება იტანე კიდევ...

:hugepuke:

რა მოხდება, ადამიანურად იყოს ზამთარში 3 თვე სიცივე და არსებობდეს წელიწადის ოთხივე დრო? ააარა, აქ უეჭველი უნდა ჩამოიქცეს ცა და აგვისტოს იმ ორი კვირის განმავლობაში გამოანათოს მზემ, როდესაც შენ მუშაობა გიწევს.

შემდეგში სადმე 8 წლით რომ წავალ, წინასწარ გადავხედავ კლიმატის თავისებურებებს. თუმცა, ამ გლობალური დათბობის გადამკიდე აღარაფერში უნდა იყო დარწმუნებული.


პ.ს. ბათუმში ძალიან ბევრი ნალექი იცისო და ფრიად სერიოზულად დავფიქრდი, რამდენად ავიტან წვიმას ორ დღეში ერთხელ... დააბრუნეთ აფხაზეთი ვ სტუდიუ, თუ შეიძლება... ზღვაც იყო და ნაკლები ნალექიც :( რაც დრო გადის, ლოგიკურად ბავშვობის მოგონებები უფრო უღიმღამო და ფერმკრთალი ხომ უნდა ხდებოდეს და რაღაც პირიქითაა: რაც დრო გადის, უფრო საშინლად მენატრება 8 წლის "მე"-ს გავარვარებულ ასფალტზე ზღვამდე ფეხშიშველა ტანტალი...



პ.პ.ს. პოსტს აშკარად ასდის ზამთრის დეპრესიის დასაწყისის სუნი, რომლის გადამკიდემაც წინა ზამთარი ძილში გავატარე... :D წელს სასტიკად დავიტვირთე თავი ლექციებით და კურსებით. იმედია, სამსახურიც დაემატება ამ ყველაფერს და დათვივით გაზაფხულზე არ გავიღიმებ... :D

პოსტს აგრეთვე ასდის "სახლში არ ვყოფილვარ 1 წელი და 5 თვეა და როგორც ამ გადასახედიდან ჩანს დაახლოებით ერთი ამდენიც დაემატება, სანამ ჩავაღწევ და ჩემს დიშვილს უკვე პირველი GF-ც ეყოლება, მეორე დიშვილი სკოლაში დაიწყებს სიარულს და ჩემს ნათლულს ბაღში მიიყვანენ ამასობაში" :D I'll be damned :D

მიუნხენიდან გიყურებთ

:D

ეს გვერდი (ეკლიკება კიდეც :D) აღმოვაჩინე.

ავირჩიე პეკინი და ვუყურებ მონუსხულივით... სადღაც, მანდვე ახლოს ჩემს დიშვილებს სძინავთ :huser:




ჰოდა, არცერთ ბლოგერს არ უნდა, მივიდეს ახლა მანდ და ხელი დამიქნიოს?



რა საყუარელი გამხნევება იქნებოდა...
ჭეშმარიტად ბლოგერული საქციელი...
ჯანდაბას, არაბლოგერებიც მოვიდნენ... მაგრამ მაგის ნაკლები შანსია, ამ პოსტს მარტო ბლოგერები ნახავენ ... :(
:user:









ეჰ, ოცნებას ადამიანი არ მოუკლავსო, თუ როგორაა ეგა?...




პ.ს. ვიცი, რომ ვჭედავ :D ნუ დაკონკრეტდებით :D

ორწამიანი მიმოხილვა და შემდეგ ისევ სამეცადინოდ გავარდნა

ლიოლ...
ესე იგი, დავიწყებ კონსტრუქციულად: 2003 წლის 14 ნოემბრიდან ვარ გერმანიაში. ჩვეულებრივი 19 წლის გოგო ვიყავი მაშინ, ჩვეულებრივი ოპერი, მერე ენის სტუდენტი, მერე ერთი წელი ერთი უნი და მესამე წელია ახლა ვარ მეორე უნიში. ახლაც ჩვეულებრივი გოგო ვარ, უბრალოდ 25 წლის :D


ჰოდა, ახალი ჩამოსული რომ ვიყავი, ფრიად ვკაიფობდი დიდი ხნის ჩამოსულ სასტავზე, ზემოდან რო გეუბნებიან გამარჯობას, ან არც გეუბნებიან. :D იმჰო, მკიდია. შეიძლება ქუჩაში ვინმე ვნახო და მივხვდე,რომ ქართველია, მაგრამ აუცილებლობად არ მიმაჩნია, ჩავეხუტო. მაგრამ თუ ისე მოხდა, რომ შევხედეთ ერთმანეთს, ღიმილით ვესალმები და ვაგრძელებ გზას.

რა თქმა უნდა, კარგი და ზრდილობიანი ხალხიც ბევრია აქ და საერთოდ, მიუნხენში ბევრი კარგი ქართველი ცხოვრობს.

ახლა აღარ ვარ ახალი ჩამოსული, ასე რომ იმ დიდი ხნის ჩამოსულებისგან "ნორმალური გამარჯობა" დავიმსახურე :D მაგრამ შარი ხომ არ ილევა... ახლა ახალი ჩამოსულები დაისტრესნენ და ჰგონიათ, რომ თუ ყველას ცხვირს აუბზუებენ და ანახებენ, რომ აი, მკიდია, დიდი ხანი ხარ თუ არა აქ და აქეთ მეხვეწე, რო გაგიღიმო, მაგარი როჟები იქნებიან. :D
დასტოინის სახით გესალმებიან :D

ოლიმპიადაა, მლიაჰ? :D

ვინც უფრო დიდხანს იქნება გერმნიაში, უფრო მაგარი როჟაა???


fuckin' გუტჯისტან, იმჰო. :puke:


დამაიგნორეთ, იმჰო, სულ არ მკიდია? :D



ახლა, აიღეთ ეს პოსტი და შესაბამის ადგილებში "ძველი ბლოგერი" და "ახალი ბლოგერი" ჩასვით და welcome to ქართული "ბლოგოსფერო" :D