Project Australia

ხმამაღლა ნათქვამი აზრი ერთბაშად რომ სერიოზულდება, ზუსტად იმ კატეგორიის პოსტია. მაქსიმუმ 4 წელში უნდა ვიყო ავსტრალიაში. მერე სამუშაო ვიზას აღარ იძლევიან.

საინტერესო გადახვევა ამ საკითხთან დაკავშირებით (გადაუმოწმებელი): 30 წლამდე ქალები უფრო იოლად იღებენ ვიზას, რამეთუ კონტინენტს უჭირს-ო, ასე მითხრა ერთმა გოგომ, რომლის მეგობარიც იყო ცოტა ხნით ავსტრალიაში და რომელმაც ეს ამბავი ჩამოიტანა (go figure! წინადადების სტილი განზრახ არჩეული იყო).

ჰოდა, იმისთვის, რომ ეს მიზანი სისრულეში მოვიყვანო, უნდა დავწერო პერიოდულად პოსტები, რათა საკუთარი თვალით ვნახო ხოლმე, რომ უაღრესად ზარმაცი ვარ და ცოტა მეტი მოქმედებაა საჭირო.

ასევე, შეიძლება არსებობდეს კიდევ ვინმე ქართულ ინტერნეტ-სივრცეში, ვისაც იგივე ნაბიჯების გავლა მოუწევს და რაღაც რესურსი იდოს ინტერნეტში.

ასევე, შეიძლება, ვინმემ უკვე იქიდან წაიკითხოს ეს პოსტი და მომწეროს ზოგ რამეზე, ამ სისულელეებს სად პოულობო...


ამ ეტაპზე 3-4 ბლოგი მაქვს გამოწერილი, ემიგრაციის მსურველებისთვის.... არ ვკაიფობ, იმჰო. აი, ასეთი დონის ზარმაცი ვარ.

საინტერესო გადახვევა 2: "აუ, რატოოომ? ავსტრალია ხომ ასე შორსაა" ტიპის კითხვა არ გინდათ. ზუსტად, ზუსტადაც, რომ შორსაა ;) სხვა მიზეზებს გზადაგზა შემოგთავაზებთ.


 საწყის ეტაპზე:

1. ფული, გადადებული უშუალოდ ამ საკითხთან დაკავშირებული ამბების მოსაგვარებლად- 0 ევრო.
2. ინფორმაცია საჭირო საბუთების, პროცედურების შესახებ- ასაკობრივი ზღვრის გარდა არაფერი ვიცი.
3. საიტების სია, სადაც შეიძლება მონახო სამსახური- 0
4. პირადი კონტაქტების რაოდენობა, ვისგანაც ინფორმაციის მიღება შეიძლება, ადამიანი ხელს თუ გაანძრევს- 4 (უცხოელები არიან, ოღონდ და საქართველოს მოქალაქის სპეციფიური "არ გიღებთ ასეთი დიდი სიამოვნებით" სიტუაცია არ აქვთ).
5. რამდენიმე ფაქტი, ზოგადად, ავსტრალიის შესახებ, გინდა-ისტორიული, გინდაც-პოლიტიკური, ან სულად კულტურული- 

• პრემიერ მინისტრი ქალი ჰყავდათ, რომელმაც არჩევნები წააგო და რომელსაც პარლამენტში badass გამოსვლა ჰქონდა სექსიზმის წინააღმდეგ.
• კიდევ, P!nk უყვართ ძალიან. ყველაზე მეტი შოუ მანდ აქვს ხოლმე (lucky me).
• ვსe... :D

ასეთი ტემპით თუ გავაგრძელე, მამენტ, ახლავე ნავში ჩავჯდე, სჯობს. უფრო მალე ვიქნები იქ, which is never :D

გაგრძელება და ამ თემაზე ტვინის *** იქნება...

მინი anniversary პოსტი

ახლა ვფიქრობდი, დროში დაბრუნება რომ შეიძლებოდეს, ჩემს 9 წლის წინანდელ თავს რაღაცეებს დავარიგებდი-მეთქი, მაგრამ  მაინც არ მომისმენდა და "who the fuck asked for your opinion? certainly not me"-ო, მეტყოდა. ჰოდა, რატომ ავიტკივო ახლა აუტკივარი თავი და ვწერო რჩევები. :D

just, wow! 9 წელია, რაც აქეთ ვარ...
და როგორი სულის კაწკაწით ველოდები დანარჩენ 9-ს (იმედია, ამ პერიოდის რაღაც ნაწილზე ავსტრალია არ მეტყვის უარს )...

მზამზარეული my ass!

ხომ არიან ადამიანები, რომლებსაც არ უწევთ ბევრი წვალება რაღაცის მისაღებად?! არიან, მე ვიცნობ ბევრს. აი, იოლად მისდით ყველაფერი.

ან სხვა თუ არა, ხომ არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც ზუსტად იმდენს აკეთებენ, რამდენიც რეალურად და ობიექტურადაა საჭირო მოცემული მიზნის მისაღწევად.

nope.... I'm not that kinda girl :D

ჯერ არაფერი მომსვლია "ისე, ხელის გაუნძრევლად", ან იმაზე გაურთულებლად, რაც ჩემს ირგვლივ მყოფი ადამიანების 99%-ს ერგო....

არ მშურს და რამე,
just, პრინციპს ვერ ვუმუღამებ
:D

.....

ქართული "ღირსების" ექსპორტის შესახებ

ვის უყვარს, როცა პატივს არ სცემენ?
ხელი აწიეთ!

აი, მე, მაგალითად, ვთვლი, რომ ადამიანები, რომლებიც გამუდმებით იგვიანებენ არიან ნარცისები და არ სცემენ სხვებს პატივს. ვიღაც შემეწინააღმდეგება, მაგრამ ეს ჩემი სუბიექტური აზრია.

ქართველები ძალიან ამაყად ვამბობთ, რომ ნუ, რა ვქნათ, ერის სენია.... წინადადებას, რომელსაც ამ დროს დაურთავენ ხოლმე, საერთოდ წყობიდან გამოვყავარ: "ნუ, ქართველია და არა უშავს, იცის, რომ დავაგვიანებთ"!
ჰა?! ჩემი ინსტიქტური რეაქცია იქნებოდა პირდაპირ კბილებში გარტყმული მუშტი, ფიზიკური ძალადობით რამის გადაწყვეტის რომ მწამდეს.

ქართულ ცეკვაზე დავდივარ და ადრე, სანამ ბევრი ხალხი მოდიოდა, მათ შორის, ბევრიც უსაქმური, რომელსაც იდეაში ეკიდა, სად მიდიოდა, რეპეტიცია იშვიათად იწყებოდა დათქმულ დროზე ერთი საათით ადრე. იმიტომ, რომ მასწავლებელი, ნუ... ქართველი იყო და გაიგებდა.
იგივე მასწავლებელი და სხვა დანარჩენებიც რომ როგორღაც, ქართველობის მიუხედავად, დროზე მისვლას ახერხებდნენ და ვიღაცის უპასუხისმგებლო ass-ს ჩუქნიდნენ საკუთარ დროს, რა თქმა უნდა, არ ითვლება და თუ გაატრაკებ, "რა ისტერიული ხარ, რა მოხდა მერე"....

საინტერესო დამთხვევაა, რომ იგივე ხალხი გერმანელის მიერ ჩატარებულ ცეკვის გაკვეთილზე არ დაიგვიანებდა, ან თუ დაიგვიანებდა, დიდი ბოდიშის მოხდით შეიძურწებოდა.... ძალიან საინტერესო პატრიოტიზმი ვიცით ხანდახან.

ისევ ცეკვის ირგვლივ რომ ვიტრიალოთ: ერთი გოგო მოდიოდა ხოლმე, 2 თვეში ერთხელ და ჰქონდა უდიდესი პრეტენზია, რომ ყველა ის ილეთი, რომელიც ჩვენ მისი არყოფნის დროს ვისწავლეთ, პირადი გაკვეთილის დონემდე დაყვანილი კაპრიზული წუწუნით ესწავლა.

გულისამრევი იყო მისი ქედმაღლური და აგრესიული დამოკიდებულება. იგივე ადამიანი გერმანელის წინ იმჰო, არასდროს, არასდროს გაატრაკებდა ამაზე. მე ჯერ არ ვყოფილვარ არცერთ გაკვეთილზე (და დამიჯერეთ, ბევრ რამეზე მივლია აქ), სადაც ვინმე, მხოლოდ იმის გამო, რომ შენ გააცდინე, იგივეს გაიმეორებს მთელი გაკვეთილის მანძილზე, რაც სხვებმა უკვე გაიარეს.

მე არ ვიცი, რამდენად გამართლებულია, შენის ფეხქვეშ გათელვა, იმიტომ, რომ ის შენი ყოველთვის აგიტანს ყველა შენი გამოხტომით, მაგრამ სხვის წინაშე, ამავე დროს, ყველაზე საუკეთესო მხარის გამოჩენა.... არ არის ეს ძალიან ფარისევლური მიდგომა?

ვერ ვიტან ფრაზას, "ეს მარტო საქართველოში ხდება"- ხშირად იმიტომ, რომ სტერეოტიპები, რომლებზეც საუბარია, წმინდად ადამიანურია და გეოგრაფიულ საზღვრებს არ ემორჩილება.


ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ვიტყვი, ეს ყველაფერი მარტო საქართველოში არ ხდება, ჩვენ წარმატებით მოგვაქვს "მე უფრო მაგარი ვარ, მიგაჩმორებ, მამენტ, არაფრის ტრაკი არ მაქვს, მაგრამ მაინც აგრესიული ფეხების ბაკუნით მოვითხოვ, ვატრაკებ, სანამ გამივა" მენტალიტეტი საზღვარგარეთ და არ გვიტყდება, რომ ვავრცელებთ, ოღონდ მხოლოდ ქართველებზე, იმიტომ, რომ სხვა will shove your badass attitude right up your ass and you know, it hurts, so....