Back to... mad

ხანდახან ჩემთვის იმდენად ამაზრზენ, სულმდაბალ რამეს შევესწრები ხოლმე, რომ "რაღაზე უნდა ველაპარაკო" სიტუაციაში ვვარდები, მაგრამ დღეები, ან სულაც თვეები ვერ გამოვდივარ აღშფოთებული მდგომარეობიდან.
არადა, ამ დროს უნდა მიხვიდე და თვალებში ჩახედო და ჰკითხო:"really?" (ამეკვიატა ეს გამოთქმა და ვერ ვიშორებ).

და ჩემს თავზე მეშლება ნერვები, რომ ეს თვისება არც მაქვს და ვერც გამოვიმუშავე წლების მანძილზე.


კიდევ ვერ ვიტან, ადამიანი რომ მიღიმის და გველურად მკბენს და მეორე წამს ისევ იღიმის. იმჰო, ტრაკი თუ არ გაქვს, ნუ ეტენები!

ყოველთვის, ნებისმიერ შემთხვევაში მირჩევნია ორივე მხარემ ვიცოდეთ, რომ ერთმანეთი არ გვევასება, ვიდრე ეს fake ღიმილები. I'm a big girl, I can handle it.
ან საიდან აქვთ ამდენი უაზროდ გასაფლანგი ენერგია?! ხზ.

Checklist

1. აქაური ბიუროკრატიის დედების დამშვიდება, რამე სიურპრიზი რომ არ დამხვდეს დაბრუნებისას. Check!
2. საკვები და მომვლელი გაი&რიჩისთვის. Check!
3. საჩუქრები. Check! (მადლობის თქმა ვისაც დაავიწყდება, უსიტყვოდ გამოვართმევ ხელიდან, თვალებში ჩავხედავ და ვკითხავ: really? )
4. გამწყდარი ნერვები. Check!
5. ამძვრალი სახე. Check!
6. დედის გინების სტადიაში გადასული ხერხემალი. Check!
7. პროექტი, რომელზეც უნდა ვიმუშავო, მინ. 3 საათი დღეში, მანდაც კი..... Check!
8. ძმა, რომელსაც მინ. 2-ჯერ პირადად მე გავუგზავნე მობილური და მაინც უტელეფონოდაა!!!! WTF?! Check!
9. და, რომელიც სმს-ზე პასუხს არ მწერს... It was not about her, you know, so why would she? :| Check!
10. ტაქსი თბილისის აეროპორტში. მგონი Check! :ირგვლივრომყველასმანქანაჰყავსდაარავისაზრადარმოუვიდაშემოთავაზებადაFUA:

აქამდე არ ვიცი და ამ 10 პუნქტის მერე ნამდვილად მჭირდება დასვენება!

სტომატოლოგიური ნეკროლოგი და პოსტ-ოპერაციული ბოდვები

პირდაპირ გადასარევ მდგომარეობაში ვარ, ვერაფერს ვიტყვი... სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ოღონდ.
კბილებს კბილებზე ვერ ვაბჯენ, რადგან ჩემმა სიბრძნის კბილებმა (RIP) თავის დროზე რატომღაც გადაწყვიტეს აბსოლუტურად ცერი მიმართულებით ამოსვლა და თან სხვა კბილების შევწიროვებაც, რამაც მე მიმიყვანა უგენიალურეს იდეამდე, ოთხივე ერთ დღეს ამომეღო.
ასევე ვერ ვაღებ პირს და საუბრისას, თუკი შემოსული ზარის პასუხის თავი მაქვს, სასტიკად ვჩლიფინებ. :D

მაქვს საშუალო დონეზე განვითარებული პანიკა, რომ "ეგრე დავრჩები", რადგან ექიმმა მითხრა, უნდა ამოძრავო ყბებიო, რაც პრაქრიკულად შეუძლებელია.
პანიკის დონემ დღეს ოდნავ დაიწია მას შემდეგ, რაც დილის 4 საათზე დავძებნე ტელეფონის ნომერი სასწრაფო შემთხვევებისას კვირასაც მომუშავე კბილის ექიმისა და ველოდი გათენებას, რადგან დარწმუნებული ვიყავი, რომ სისხლი მეწამლებოდა ამასობაში. იმიტომ, რომ ჩემს ექიმს არ გაახსენდა, ანტიბიოტიკი გამოეწერა.... ხვალ უკეთესობისკენ თუ არ წავიდა საქმე, მივადგები და ჩლიფინით გინება ხომ მაინც გინებაა, რამ გაყო... :D

ანუ, როგორც უკვე აღვნიშნე ჩემს ტვიტერზე , ვერ ვლაპარაკობ, ვერ ვჭამ და ვერ ვიცინი... what the fuck is left? :S

ა, ჰო, გამახსენდა: სამსახურში ვერ მივდივარ. ფულის დეფიციტი გვერდით რომ გადავდოთ, ისიც სახლში წასვლამდე 1 თვით ადრე (ნათესავების ნახევრის ამოშლის სმაილი საჩუქრების სიიდან), აბსოლუტურად ხმელეთზე გამორიყული თევზივით ვგრძნობ თავს.

პ.ს. რომელი როკ-ვარსკვლავი მე ვარ, მაგრამ ეს "club 27" განსაკუთრებით ცუდად მოქმედებდა გუშინ საღამოს ჩემს ქვეცნობიერსა და გასიებულ ყბაზე... ის დროა, 10 თვეც გადავაგორო და ენ სექსტონის "year 1"-ს დავუთმო ყურადღება, მეც ეგრე მიწევს ფაქტიურად, 29 წლისას რამის კეთების დაწყება...

Back off, it's not about you!

ეგოისტი ვარ.
ისევე როგორც ძალიან ბევრი ჩვენგანი.
მგონია, რომ დასაშვებ ფარგლებში ხდება ეს ყველაფერი, თუმცა, არის დღეები, როდესაც სერიოზულად ვფიქრობ, რომ დედამიწა ჩემს ირგვლივ უნდა ტრიალებდეს (მაგალითად, დაბადების დღეზე). :D
მაგრამ დღეს მივხვდი, რომ უფრო რთული შემთხვევებიც დადიან დედამიწაზე.
როცა ვინმე ამბის თხრობას იწყებს ასე: "არ მომწონს, რომ X იმ ჯგუფს უსმენს და სულ ვეჩხუბები მაგაზე",- გულწრფელად მინდება, ყელში წავუჭირო და ავაფართხალო.
ბრრრრ....

შეიძლება რაღაც/ვიღაც არ მოგწონდეს და შენი აზრი გამოხატო (რაც უდავოდ მეხერხება), მაგრამ ვიღაცას რამე აუკრძალო? who the fuck are you?!

და ის, რომ ადამიანებს სერიოზულად სჯერათ საკუთარი ავტორიტეტის, ძალიან სამწუხარო ფაქტია...

წლის კომპლიმენტი... so far!

მე დავრწმუნდი, რომ მამრები კომპლიმენტის სკოლაში დადიან, კომპლიმენტის სახელმძღვანელოებს ყიდულობენ, სერთიფიკატს იღებენ და მერე დიდ, ვრცელ ჰორიზონტზე აფრქვევენ ამ წიგნებიდან დაზეპირებულ ფრაზებს. :D

ამიტომ ჰგავს ყველა მათი სიტყვა ერთმანეთს. ჩემს შემთხვევაში, უკლებლივ ყველას კომპლიმენტი დიდი Fail-ია. რამდენიმეზე კიდეც დამიპოსტავს, მაგრამ ახლა დაძებნა მეზარება. თუ დაინტერესდით, სათაურის გასწვრივ განთავსებული tag-ებიდან "კომპლმენტი" აირჩიეთ და გადახედეთ.

ბოლო "კომპლიმენტი":
მე- აუ, მაგრად მშია.
მამრი- არა უშავს, შენ 2 დღეც რომ არ ჭამო, არაფერი მოგივა, მარაგი გაქვს...
მე- (ხელი მიმაქვს ჩემს წელთან) ხო არა?!
მამრი- (ჯერ კიდევ ვერ ხვდება, რომ დიდი სლეობა თქვა) ჰო. აი, ამ გოგომ კი აუცილებლად უნდა ჭამოს, სუსტია და მარაგი ერთი დღეც არ ეყოფა. (მეორე სლეობა სტუდიაში)
მე- ჰმმ... (ვიღიმი, რაც ძირითადად იმას ნიშნავს, რომ თქვენ სლეობას საზღვარი არ აქვს!)


პ.ს. არადა, ჩვეულებრივ ტანზე ვარ. :D
პ.პ.ს. ბულემიას და ეგეთებს მაინც ვერ ამკიდებთ, როგორც არ უნდა ეცადოთ, იმჰო!!!

Post B-Day Post

მერე რა, რომ:

• ჩემს დაბადების დღეზე საშინლად წვიმდა და ციოდა.
• მეტროდან ბარამდე სანამ მივედი, ჩემი დიდის ამბით დასწორებული თმა დამისველდა და ფაქტიურად, ცუდად მქონდა ძალიან.
• ჩემი ძმაკაცი მთელი დღე იყო სკაიპში და არც მომილოცა :D Come on, bro, სკაიპის რიმაინდერი მაინც არ ვიცოდე, რას ნიშნავს... ვის აბოლებთ, მლიაჰ?! :D
• მეორე ძმაკაცმა facebook-ზე დაბ.დღის სურათების ალბომი დაალაიქა და ასე მოიხადა ვალი. :D მაგრამ ამ ოთხშაბათს აქვს დაბ.დღე და ის კი არ იცის, რომ იგივეს ვიზამ.
  
• ერთმა სტუმარმა, რომელმაც 1 კვირით ადრე იცოდა, რომ დაბ.დღეზე უნდა მოსულიყო, თავის სტუმარს, რომელმაც 5 საათით დაიგვიანა, არც კი უხსენა, რომ მამენტ, მეგობრის დაბ.დღე იყო და ამბავი... well, setting the right priorities, u know ;) ...
• მეორე სტუმარმა, საერთოდ, "ს კაკოვატა ხრენა" გადაწყვიტა, დაეგვიანებინა ბარემ 2 საათი :D
  
• (აქვე დიდი კითხვა ბლოგერებს: როცა ადამიანებმა იციან, რომ ყველაზე მეტად დაგვიანებაზე ღიზიანდები და შენს საკუთარ დაბ.დღეზე 2 საათი აგვიანებენ, ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ " ვი იმ პოხუი?" :D ჩემი პასუხი ქვეტექსტში სჩანს).
• საშინელი დამწვრობა მივიღე გუშინ, 4 საათის განმავლობაში თაკარა მზის ქვეშ ჯდომისას. ცოტნე დადიანის მესმოდა, იმჰო. :D განსხვავება იმაში იყო, რომ მე P!nk-ის special Guest-ებს ვუსმენდი.
  

მაინც:

• ყველაზე მაგარი საჩუქარი მივიღე და P!nk-ის შოუზე ვიყავი და ეს სიტყვა გადაჭარბებული არაა: 1,5 საათის განმავლობაში, ხან საიდან გადმოხტა, ხან რომელ თოკზე ეკიდა თავდაყირა სიმღერისას... დაუვიწყარი იყო. ჰყავს უუუმაგრესი Crew, დაწყებული ჯასტინით და ევათი და დამთვარებული ბექვოქალებით. საერთოდ არაა ცხვირაწეული, ან აგრესიული. პატივისცემით და ხუმრობით და შიგადაშიგ ბავშვური "გაპრანჭვით" ელაპარაკება მსმენელს და მეორე წამს, როგორც კი სიმღერა დაიწყება, ისეთი Power-Woman ხდება.... მმმ... ძალიან, ძალიან კმაყოფილი ვარ. ამის გარდა ერთადერთი შოუ, რომელზე დასწრებაც, ალბათ, გონებას დამაკარგვინებს და სერიოზულად ცუდად გამხდის არის გილმორის, ან ვოთერსის, ან ორივესი ერთად. :D დანარჩენი ჩემი უსაყვარლესები ან აღარ არიან ცოცხლები და ან, შოუს ელემენტებზე ნაკლებად ხდება ზრუნვა მათი კონცერტებისას.
• ჰოდა, ამ ყველაფრის ფონზე, ხომ ღირს, რომ დავიკიდო ზემოთხსენებული bad news?! კი, ღირს! p.s. მომავლ წელს, just, არ დავპატიჟებ არაპუნქტუალურებს დაბ.დღეზე. მნე ტოჟე პოხუი :D

ბონუსად, ფოტოები კონცერტიდან, რომლებიც ხარისხით ვერ დაიკვეხნიან:
ამ რაღაციდან გადოეშვა თოკით. :D

აქ Dear Mr. President-ს მღერის.