წელს წავიკითხე- 2015

• John Edward Williams- Stoner - აქ შეიძლებოდა, თქვენი ცხოვრება ყოფილიყო აღწერილი. ყველას უნდა და ჩუმადაც სჯერა, რომ დღეს თუ არა, ხვალიდან მისი ცხოვრება იქნება დიდი მიღწევების, გამარჯვებების, წარმატებების და ცნობილობის ერთი უწყვეტი ჯაჭვი. არადა, უმრავლესობა ჩვენგანის ცხოვრება ძალიან ჩვეულებრივად ჩაივლის. ძალიან უღიმღამოდაც. შეიძლება შენს მერე დატოვო რაღაც, მაგრამ ეს რაღაც დიდი მნიშვნელობის მატარებელი არ იქნება.
  
  რომანი ჩვეულებრივ ნარატივზე. ადამიანებზე, რომელთა ცხოვრებაშიც დიდი ტრაგედია, ან დიდი გმირობით მიღწეული გამარჯვება, რომელსაც ასე ვართ მიჩვეულები და რომელსაც ვითხოვთ ლიტერატურული "გმირებისგან", ადგილს ვერ პოულობს... თუ, სწორედ ასეთი არაპომპეზურ ტრაგედიებსა და გამარჯვებებში არის ამ რომანის მნიშვნელობა? იშვიათად შემხვედრია წიგნი, რომელიც წესით, ძალიან დამღლელი და მოსაწყენი უნდა იყოს, მაგრამ რომელსაც თავს ვერ ანებებ, სანამ ბოლომდე არ ჩაიკითხავ.
• T. C. Boyle - The Inner Circle -  რომანი ფიქტიურია, მაგრამ მისი გმირი, სულაც არა. ალფრედ კინზი გახლდათ ადამიანი, რომელმაც დააარსა სექსოლოგიის ინსტიტუტი ინდიანას უნივერსიტეტში. იგი იწერდა ადამიანების სექსუალური ცხოვრების დეტალების ამსახველ ინტერვიუებს და მათზე დაყრდნობით გამოსცა ნაშრომები ქალისა და მამაკაცის სექსუალური ქცევის შესახებ, რომელთაც ფაქტიურად რევოლუცია მოახდინეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში .
  რომანიც იმ წლების ირგვლივ ტრიალებს, როდესაც კინზი და მისი "ვიწრო წრე" თანამშრომლებისა ინტერვიუებს აგროვებდა. მე ავტორის სხვა ნამუშევრებს არ ვიცნობ, თუმცა, წავიკითხე, რომ ეს მის ნაკლებად ძლიერ რომანად ითვლება. მზესუმზირასავით საკნატუნო წიგნი იყო, მსუბუქი რამის წაკითხვა თუ გინდათ. თუმცა, მე ნამდვილმა კინზიმ და მისმა ნაშრომებმა უფრო დამაინტერესა.
• ფრანსუაზ საგანი - მფარველი ანგელოზი -  თებერვალში საქართველოში ყოფნისას ვიყიდე. თან თარგმანის ხარისხიც მაინტერესებდა. ჰოდა, ჯერ თარგმანი იყო "ღარიბი"- მოძველებული ფრაზებით, მწირი ლექსიკით და მერე მოთხრობამაც თავად დიდად ვერ გადამრია. სულ ეს არის საგანი?! ისეთი ქება და დიდება მესმოდა და რავი, ბრიჯეტ ჯონსის დღიურივით წავიდა. მათთვის, ვისაც კიდევ დაგრჩათ წაკითხვის ოდნავი სურვილი მაინც, რომანი არის ჰოლივუდში არც თუ ისე წარმატებულ, 40 წელს გადაცილებულ სცენარისტ ქალსა და მობიტნიკო, უცნაურ, მოშეშლილო ახალგაზრდა ტიპზე. დიდს არაფერს შეგმატებთ, თუმცა, აგერ ქეთი სხვა აზრისაა ამ მოთხრობაზე.
• გენდერის წახნაგები -  კონფერენციის მასალები- ძალიან საინტერესო მოხსენებები პოლონეთის, რუსეთის, უკრაინის და საქართველოს წარმომადგენლებისგან გენდერის თემაზე. თუმცა, ამ ნაშრომებზე უფრო გრძელი პოსტის დაწერას ვაპირებ და ახლა აღარ დავწვრილმანდები. 
• ჩაკ პალანიკი -  მებრძოლთა კლუბი - მათ, ვინც დიდი ხანია ჩემს ბლოგს კითხულობს, მოეხსენება, რომ ჩაკი ძალიან მიყვარს. ასევე მებრძოლთა კლუბიც და არაერთხელ მაქვს უკვე წაკითხული გერმანულ/ინგლისურ ენებზე. თარგმანი მაინტერესებდა ძალიან და სიმართლე გითხრათ, გამიცრუვდა მოლოდინი. თუმცა, მერე ვფიქრობდი, როგორ გინდა კარგად თარგმნო ჩაკი?! ძალიან რთულია. მე არასოდეს მითარგმნია რამე, მაგრამ ეს დიადი ქართული ლიტერატურული სტილისგან გათავისფლებასა და ბინძური ყოველდღიური ენის ათვისებას შორის გაჭედილი თანამედროვე თარგმანები მკლავს. მოკრძალებულად რომ თარგმნიან, მაგ.: dick= ასო..... :/ არ დამიწყოთ ახლა, სწორი თარგმანიაო :D 
• Elisabeth Wurtzel - Prozac Nation  - ანტიდეპრესანტებზე დამოკიდებული თაობის ერთ-ერთი საშუალო ფენის წარმომადგენელი გოგოს მემუარი. სიმართლე გითხრათ, მომბეზრდა მისი ნარცისიზმი უკვე. რამე სრულიად არაავტობიოგრაფიულს თუ დაწერს ოდესმე, წავიკითხავ. 
• კენ კიზი- გუგულის ბუდეზე სხვა გადაფრინდა-  ჯერ სათაურისთვის სახის აძრობა რა იყო? კიდევ ერთხელ გავმეორდები და ვიტყვი, ჯობს ახალი ქართული თარგმანები ცოტა ხანს არ წავიკითხო.... ან საერთოდ non-fiction-ს მივეძალო ცოტა ხნით, თორემ არაფერი მიდის გემრიელად ამ ბოლო დროს.
• გიორგი კეკელიძე -  გურული დღიურები - საქართველოდან მოვდიოდი და ფრენისას წავიკითხე. ერთგან ცრემლი ვაფრქვიე, მახსოვს :D დანარჩენი არაფერი მახსოვს, სიმართლე გითხრათ.

ძალიან მწირი და არაფრის მომცემი კრიტიკა გამომივიდა წელს. თავიდან კარგად დავიწყე, ყოველი წიგნის დასრულების შემდეგ მოკლედ ვწერდი და დრაფტად ვინახავდი ამ პოსტს. თუმცა, 3 წიგნის შემდეგ ხელი თავზე ხელი ავიღე :D .... ეტყობა კიდეც. მაგრამ ტრადიციებს გაგრძელება უნდათ ხანდახან და ამ ბლოგსაც გამოცოცხლება.... ამიტომ გავკადნიერდები და დავდებ. მომავალ წელს ბევრად მომზადებული დავბრუნდები მსავსი პოსტით, პირობას ვდებ :D

წელს წავიკითხე 2014

• Heinrich Böll - Die verlorene Ehre der Katharina Blum oder Wie Gewalt entsteht und wohin sie führen kann მოთხრობა იმაზე, თუ რა პასუხისმგებლობა ენიჭება პრესას მოვლენების გაშუქებისას; რა უარყოფითი შედეგები შეიძლება მოჰყვეს ყვითელი პრესის "სენსაციურ" ჟურნალისტიკას. მე ვფიქრობ, რომ ყველამ, ვინც ჟურნალისტობას აპირებს, უნდა გადაიკითხოს ეს 60-მდე ფურცელი. მითუმეტეს, საქართველოში, სადაც ვერანაირი ქარტია ვერ გვშველის ჯერ-ჯერობოთ.
• Albert Camus - Der Fremde - რისი ღირსია საერთოდ ადამიანი, რომელიც საკუთარი დედის კუბოს წინ ერთ ცრემლსაც არ დაღვრის. უფრო ამაზრზენიც, ისიც არ ახსოვს, დედამისი რამდენი წლისაა. ასეთი ადამიანი ხომ ყველაფერზე წავა. ასეთ ადამიანს გამართლება არ აქვს და ასეთი ადამიანი არ იმსახურებს სიცოცხლეს. ასეც შეიძლება გმირის "გასამართლება". აბსურდის ფილოსოფია დიდი დოზით და ყველაფრის მიმართ გულგრილობის გამართლება. დიდი ექსპერტი ვერ ვარ ეგზისტენციალიზმისა და იგივე აბსურდის ფილოსოფიის, ამიტომ მელნად ვერ დავიღვრები, სამწუხაროდ.
• Sylvia Plath - The Bell Jar - ბუნდოვნად მახსოვდა, რომ ღრმა მოზარდობისას მქონდა წაკითხული და ახლა, გადაკითხვისას დავრწმუნდი, რომ საქართველოში ასაკისთვის შესაფერისი წიგნების არჩევის კულტურა არ არსებობს. "ბიძია თომას ქოხი"-თ გამოწვეული პოსტ-ტრავმატული სტრესი ჩვენი თაობის მკითხველებისთის ამის ყველაზე ცნობილი მაგალითი იქნება (მეოთხე კლასში წამაკითხეს და საბოლოოდ მომიღეს ბოლო :D). რომანი წინა საუკუნის 50-იანი წლების ამერიკელ ქალზე, რომელსაც არ ხიბლავდა მისთვის "გამოწერილი" როლი- ქალისა, რომელსაც ერთი რამ მოეთხოვება: სარფიანად გათხოვება. სანამ ამ მიზანს მიაღწევს, დიპლომის აღებასაც თუ მოასწრებს, ძალიანაც არ მოიწყენს. მას უფრო დიდი მიზნები აქვს... (მეტს არ დავასპოილერებ). იმდროინდელი ფსიქიატრიული ინსტიტუციების პრაქტიკების ზუსტი აღწერა იმანაც განაპირობა, ალბათ, რომ პლატი თავად იყო პაციენტი. რომ ვთქვა, ჩემი სამაგიდო წიგნი გახდება, წელიწადში ორჯერ გადავიკითხავ-მეთქი, მოვიტყუები, მაგრამ მეორედ გადაკითხვა და გახსენება, კარგი იყო. 
• Eve Ensler - The Vagina Monologues -  მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტად ორი დღის წინ გავიგე ერთ-ერთი ამერიკული კოლეჯის გადაწყვეტილების შესახებ, აღარ დადგას ეს უკვე ისტორიულად ქცეული სპექტაკლი, ინკლუზიურობისა და ტრანსგენდერი ქალების ისტორიების გამოტოვების გამო, ეს არის აბსოლუტური Must Read. წინა წინადადებაში მოყვანილ კრიტიკასთან დაკავშირებით ჯერ ვფიქრობ და აუცილებლად დავწერ ამ წიგნსა და მის კრიტიკაზე ცალკე პოსტს, პირობას ვდებ. ახლა 2 წინადადებით არ მინდა შემოვიფარგლო. 
• Zora Neale Hurston -  Their Eyes Were Watching God- ზორა არის მნიშვნელოვანი აფრიკელ-ამერიკელ ფემინისტი მწერალი ქალი. ამ რომანში მან ორივე ზემოთ ხსენებული უნიკალურად აალაპარაკა: აფრიკელ-ამერიკელის ბედი და  ორმაგად მარგინალიზებული ქალის ბედი, ამ შემთხვევაში. ყველაზე მეტად მომეწონა მისი გადაწყვეტილება (და რამდენადაც ვიცი, ძალიან პრინციპული), მის გმირებს არ ესაუბრათ გამართული გრამატიკული ინგლისურით, არამედ სამხრეთელი აფრიკელ-ამერიკელების დიალექტით. < 3
• Elizabeth Wurtzel - More, now, Again: A Memoir of Addiction- ეს არის ძალიან ღია და შიშველი დოკუმენტაცია (მართლაც რომ) ნარკოტიკზე დამოკიდებული ადამიანის ცხოვრებისა, მთელი თავისი ფაზებით: პრობლემის უარყოფიდან დაწყებული, პორბლემის მოგვარებისას დამარცხებით და ბრძოლის ხელახლა დაწყებით დამთავრებული. შიგადაშიგ ძალიან იყო კონცენტრირებული საკუთარ თავზე და ცოტა დამღლელად მიდიოდა, მაგრამ მთლიანობაში, საინტერესოა უშუალოდ შგნიდან დაინახო პრობლემა. თუ გავითვალისწინებთ იმასაც, რომ ლიზი ამ დროს, "წესით",  საერთოდ სხვა წიგნზე მუშაობდა, რომელიც ასევე მაქვს აღნიშნული ერთ-ერთ ასეთ პოსტში, მე დიდი სურვილი გამიჩნდა, Bitch თავიდან წამეკითხა, უკვე ამ პირადი ცნობებით შეიარაღებულს. თუმცა, მერე დავფიქრდი და იქნებ, არ ღირს?! რას შეცვლის ეს ფაქტები?
• ანა კორძაია-სამადაშვილი - ვინ მოკლა ჩაიკა  ესე იგი, მე უნდა გამოვტყდე, რომ არ მომწონს ანა, როგორც ასეთი :D მივეცი 2 შანსი, მაგრამ დიდად ვერ მომხიბლა. ან მე გამომეპარა რამე და ან აბსოლუტურად შეუკრავი ბოდვა იყო. მე მაპატიეთ. :D არადა, რამდენიმე ლექცია მაქვს ნანახი youtube-ზე და გადასარევი ლექტორია. მწერალი- ნაკლებად.
• გოგი გვახარია - ცრემლიანი სათვალე ქართველი მწერლების მიწასთან გასწორებასავით გამომდის, მაგრამ არც გოგის მემუარს გადავურევივარ. თუმცა, გაცილებით უკეთესია, ვიდრე ჩაიკა. ასევე საინტერესო იყო იმ ადამიანის მოგონებების კითხვა, ვისზეც პირადად გადაიარა ისტორიამ იმ დროს. მაგრამ გოგი გაცილებით უკეთ წერს სტატიებს.
• ანა კორძაია-სამადაშვილი - შუშანიკის შვილები  ამასაც გადავახტები. ჩემი შეხედულება უკვე გაგანდეთ.
• მარო მაყაშვილი -  დღიური  - უფ, შეიძლება, ნაწილობრივ იმიტომაც, რომ გაფეტიშებული გვყავს ადამიანებს საკუთარი გმირები, შიგადაშიგ სულ ცრემლთა ფრქვევით ვკითხულობდი. პოლიტიკური და "აბა, იქნებ ევროპამ მოგვხედოს" გადასახედიდან დიდი არაფერი შეცვლილა ამ ასიოდე წლის განმავლობაში, სამწუხაროდ.  შემაშფოთებელი იყო არმენოფობიური პასაჟები. იმედია, მათი ამ დღიურებში ამოკითხვა (ისედაც არ ვართ ანგელოზები) მაგალითის და მიბაძვის საგანი არ გახდება.
  კიდევ, ბევრი ფემინისტური "საფიქრალი" აქვს.  მიკვირს, რომ აქამდე არავის გაუმახვილებია ამაზე ყურადღება. ბევრი ლაფსუსიც აქვს და დღიურის ბოლოსკენ თითქოს სასოწარკვეთილი ფარ-ხმალს დაყრის, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, დიდი ფემინისტი იქნებოდა, რომ დაცლოდა.  მხოლოდ ერთ პატარა ციტატას მოვიყვან:
  

  "კაცი რაღათა მტრობს, რათ უნდა ქალი მის გვერდით იყოს, როდესაც სიყვარული აღარ არის?! ორივესთვის სიცოცხლე გამწარებულია. მიე თავისუფლება, საცა უნდა, წავიდეს  და რაც უნდა, ის გააკეთოს. ამას იქით გავიგე ერთისგან: ერთ კაცს უყვარს ქალიო და ეუბნება, თუ არ გამომყვები - მოგკლამო. რა სისაძაგლამდის უნდა მივიდეს ადამიანი, რომ ეგ თქვას! კარგი -  ქალს არ უყვარს, შიშისგან გაჰყვა, რაა მათი ცხოვრება. სულ უთანასწორობა, მათ შორის ჩხუბი, სიყვარულზე ლაპარაკიც არ შეიძლება. [...] რა ნება აქვს ვიღაცა სხვა კაცს, ჩემი ნებით ისარგებლოს, გინდა თუ არაო. თუ მინდა, ხომ კარგი, თუ არადა, მისი რა საქმეა- მოკლას. ეგ მარტო გაუნათლებელი ან საძაგელი ადამიანი, გაპირუტყვებული ჩაიდენს, სხვა კი არავინ"

  გეცნოთ? სწორედ იმ დროს ვკითხულობდი, საქართველოში ბუზებივით რომ ხოცავდნენ ყოფილი ქმრები და ყოფილი ქმრის ბიძაშვილის მეზობლები ქალებს. სამარცხვინოა, რომ ამ მხრივაც იგივე წუმპეში ვართ, სადაც 100 წლის წინ იყვნენ ჩვენი წინაპრები. 
• Chuck Palahniuk - Beautiful You - ძალიან გამიცრუა იმედები ჩაკმა.  არადა, როგორ ველი ხოლმე მის ახალ რომანებს. :(  რომანი არის, უფრო სწორად, მას უნდა იყოს ქალის სექსუალური თავისუფლებასა და ამით მანიპულირების საშიშროებაზე. მაგრამ არის "სისწრაფეში დაწერილი" საკონტროლო წერის თემასავით უაზრო და სატირის უგემოვნო მცდელობა.... ვერასოდეს ვიფიქრებდი, რომ ჩაკს ოდესმე ასე გავუსწორებდი მიწასთან რამეს. :D

სულ ეს იყო. წლევანდელი challenge-ის გამო, მომავალ წელს უფრო მეტით დავბრუნდები. ასევე შევცვალე ტაქტიკა და უშუალოდ წიგნის დასრულებისთანავე ვწერ აზრს. ბევრი რამ ასე ჯერ კიდევ მკაფიოდ მახსოვს ხოლმე და გაცილებით უფრო იოლად ვუყრი თავს სათქმელს. ისე, ძალიან მშურს ადამიანების, რომლებსაც 20 წლის წინ წაკითხული წიგნები ახსოვთ დეტალებში და ზედმიწევნით. :/

წელს რომ ვაპირებდი მოსწრებას

დამიგროვდა.
გუგულის ბუდეს რომ სხვამ გადაუფრინა, გათხოვებული მაქვს
და ერთიც მელის კიდევ, Palahniuk-ის ახალი, მეზობელი თუ მაღირსებს ჩემს ფოსტას.

"პირველად წაკითხვის ბედნიერების" სევდა

A song of ice and fire-ს ვინც კითხულობს და GOT-ს ვინც უყურებს, მიხვდება ჩემს დარდს: მესამე წიგნი მოვიდა ფოსტით და გადაფურცვლაში "შემომეკითხა" 2 აბზაცი, სადაც ფაქტიურად მთელი წიგნის "holly fucking shit" მომენტები უკვე მომხდარია და იქ უბრალოდ ახსენებენ. :(
ფაქტიურად ვიცი, რაც მოხდება. ეს სულსწრაფობა რით ვერ მოვიშორე, რა...

:(

მეწამული ცა და რძესავით ჩამოწოლილი ნისლი

ძალიან უცნაური მკითხველი ვარ.
შემიძია ისეთი რამის გულისთვის ავიკვიატო წაკითხული, რისთვისაც თავად ავტორს არ მიუქცევია საერთოდ ყურადღება.
შემიძლია ერთი წინადადების გამო ჩავუყარო მთელი შრომა წყალში.
აი, ასეთი: ჭირვეული მკითხველი ვარ.

მეათე კლასში დიდოსტატის მარჯვენას რომ გავდიოდით, მასწავლებელმა ფერების და ციხეების სახელები ამოგვაწერინა და რომანის ერთადერთ ძლიერ მხარედ მასში ასე მრავლად მოყვანილი ფერები ესახებოდა. კარგით რა, კარგით: წარმოდგენა არ მაქვს, როგორი ყელი აქვს ხოხობს და სიმართლე რომ ვთქვა, სულ არ მადარდებდა ახლა, როგორი საწმერთული ეცვა შორენას. ან ისრიმისფერი რა ფერია?! ისრიმი არის ყურძენი "ბავშვობაში". :D ჰოდა, დიდი ბოდიში, მაგრამ მწვანეა რა. გინდა ისრიმისფერი უძახე და გინდა "ახლადწამოჩეკილიყურძნისმტევნისფერი"...

მაშინაც მძაბავდა ეს ზიზილ-პიპილო, მაგრამ კარგი, სხვა ეპოქა იყო, სხვანაირად წერდნენ.
ახლახანს რომელიღაც წიგნს ვკითხულობდი და " რძესავით ჩამოწვა ნისლი და ირგვლივ ყველაფერი შეიმოსა ბლა ბლა ბლა "-ო... თან ამ საუკუნეში დაწერილი წიგნია. ჰაჰ, როგორ ვბრაზდები ამ დროს.
ახალ ნამუშევრებში ასეთ პომპეზურობას და მაღალფარდოვან Bullshit-ს დასანახად ვერ ვიტან. იქვე სმარაგდისფერ თვალებზე იყო კიდევ საუბარი. რაღაც ისეთ შეგრძნება მაქვს ხოლმე ასეთ დროს, რომ ავტორს ჰგონია, "მწვანე თვალები"-ო თუ დაწერს, უინტელექტო გოიმად მოიხსენიებენ.

დაწერე რა ეს მწვანე. რა სმარაგდი აგიტყდა.

აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ იმაში, რომ ახლანდელი მწერლობის ენა უნდა იყოს ძალიან პირდაპირი, ფაქტებზე დამყარებული ენა, თუნდაც სლენგი და არა ფერთა გამის და კრისტალების ტუტორიალი.

კიდევ ერთი სუსტი წერტილი: ბუნების აღწერა წიგნებში, როგორიცაა მაგალითად: "მზე ამოიწვერა და ათასფრად აალდნენ ნამის წვეთები. ირგვლივ ჩიტების საამო ჭიკჭიკი ისმის. ხეზე მწვანე ფოთოლს სამი ხაზი ისე მკვეთრად ემჩნევა, თითქოს, უცნობი მხატვარი უჩუმრად მოიპარა და დახატაო... მტრედისფერი ნისლი ნელ-ნელა აიკრიფა და ცხელი რძესავით აალდა..." ups... მაპატიეთ, ჩამძინებია და რომელ აბზაცზე გავჩერდი?!

FUCK, რატომ, აი, რატომ?
დაწერე რა, რომ გათენდა და დანარჩენი მე რომ წარმოვიდგინო, არ შეიძლება? არ მინდა ეს მოხარშული რძის სუნი ამ შუაღამეს, ვახ... ისეთი რომ წარმოვიდგინო ნისლი, როგორიც ის სინამდვილეშია, არა?! მაინცდამაინც არაბუნებრივად უნდა ჩამოწვეს?

მწვანე თვალები ისეთად რომ აღვიქვა, როგორიც ადამიანების უმრავლესობას აქვს, ამით რამე დაშავდება?
ჰოდა, მე ნერვებზე აშლის ჩემპიონი ვარ, ვზივარ მერე და ნერვები მეშლება.
ამიტომ გადავწყვიტე: თანამედროვე ლიტერატურას რომ წავიკითხავ და სადმე ზურმუხტის, სმარაგდის, ამეთვისტოს ან რძისფერი ნისლის ნასახი შემხვდება, დავხურავ ამ წიგნს და გადავდებ. :D
ვოტ!


პრეტენზიები, როგორიცაა: ნისლი მართლა ჰგავს რძეს და შენ თუ ფანტაზია არ გაქვს, სხვა საქმეა, იცით სადაც კეთდება ხოლმე და Go ahead :yes:


პ.ს. თქვენ არ გძაბავთ ასეთი ენა?

იდეებ რა ვუყო?! ა.კ.ა. წიგნების ონლაინ-კლუბი

წინა კვირას დაწერილ რეზოლუციას თითქმის ვასრულებ.

მთელი კვირის მანძილზე მხოლოდ მესამე ფილმი იტვირთება ახლა. ისიც იმიტომ, რომ თმები უნდა დავისწორო და გასართობს ვეძებ.

ერთადერთი იმდენს ვერ ვმეცადინეობ, რამდენიც საჭიროა...

მაგრამ ეს არაა მნიშვნელოვანი ახლა.
უფრო ისაა საგულისხმო, რომ ყველანაირი პროექტით შეიძლება ჩემი დაინტერესება.

1. facebook-ზე ვტვირთავ დღეში თითო ფოტოს ცნობილი One Photo a Day- პროექტის ფარგლებში. ორი თანამშრომელიც ავიყოლიე. სადამდე გავქაჩავ, არ ვიცი, მაგრამ მშვენიერი გასართობია.


2. Julie and Julia-ს ნახვის შემდეგ შემოღებულ "სამზარეულო პროექტზე" უკვე დავპოსტე ერთხელ. ხვალ მეორე შეკრებაა და დღეს მთელი დღე რეცეპტების გადამოწმებასა და ინგრედიენტების ყიდვაში გავატარე.


3. სვითის დავალებებს ვასრულებ შეძლებისდაგვარად.


4. სვითის ვიდეოსთვისაც გადავიღე საახალწლოდ სურათები.

ესე იგი, ყველანაირად იოლი საკბილო ვარ მსგავსი პროექტებისთვის.

ახლახანს წავიკითხე Jane Austen's Club. მერე ფილმიც ვნახე. 6 ადამიანი კითხულობს ჯეინის 6 რომანს. თვეში ერთხელ იკრიბებიან რომელიმესთან და განიხილავენ.

არც ერთს გირჩევთ და არც მეორეს, მაგრამ იდეა მომეწონა ძალიან და საშინლად მომინდა რეალურად შემესხა მისთვის ფრთა. მერე დავფიქრდი და მივხვდი, რომ არ მინდა რეალში გაკეთება, რადგან წინასწარ ვიცი შედეგი. დღეს მომივიდა თავში აზრად, ბლოგზე დამეწერა შემოთავაზება. რატომღაც ძალიან მინდა ბლოგერებთან მაკავშირებდეს ეს პროექტი.

ანუ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ჩემი იდეაა:

გავაკეთოთ მსგავსი კლუბი, ოღონდ ონლაინ, " ბლოგერების წიგნის კლუბი" :D
ყოველ თვე რომელიმე ბლოგერი აირჩევს წიგნს, რომელსაც წავიკითხავთ ყველანი. ეს ბლოგერი თვის განმავლობაში არის "მასპინძელი". მისსავე ბლოგზე წერს პოსტს წიგნის წაკითხვის შემდეგ(რადგან 1 თვეა წიგნისთვის გამოყოფილი, იმ ერთი თვის მანძილზე უნდა დაიდოს პოსტიც). ჩვენ კი კომენტარების სახით გამოვხატავთ ჩვენს აზრს, ვიკამათებთ და ასე შემდეგ. მომდევნო თვეში გვეყოლება სხვა მასპინძელი და ა.შ.

თუკი პროექტით დაინტერესდით,გააგრძელეთ კითხვა, თუ არა, მაშინ დამშვიდებული სინდისით გადით/დააკომენტეთ/ჩემი სხვა პოსტები წაიკითხეთ :)


წესები:

1. არ ვიცი, რამდენი ადამიანი დაინტერესდება, ამიტომ ზემოთა ზღვარს ჯერ არ შემოვიღებ. შეიძლება სულ 1 მსურველი აღმოჩნდეს და უხერხულობაში ხომ არ ჩავვარდები. :D


2. პროექტი დაიწყება 1 თებერვალს. ეს ნიშნავს, რომ შემდეგი წიგნის წაკითხვა/განხილვა ხდება თებერვლის ბოლომდე.


3. მოქმედებს პრინციპი: თუ შეტოპე-გატოპე. ანუ, წიგნების ჩაგდება არ შეიძლება.


4. მონაწილეობის მსურველებმა დააკომენტეთ ან მომწერეთ მაილი ამ მისამართზე: chaoticco@gmail.com.
   მაილში/კომენტარში მიუთითეთ, წელს რომელი თვე გირჩევნიათ "სამასპინძლოდ" და რომელ წიგნს ირჩევთ. ჯერ-ჯერობით ყველა თვე თავისუფალია. გაითვალიწინეთ, რომ იანვრის თვე ამოვარდა, ამიტომ ათვლა იწყება თებერვლიდან.


5. წიგნის არჩევანში არავინ იღებს მონაწილეობას მასპინძლის გარდა. ასევე დიდ სნობიზმად ჩაითვლება ცხვირის აბზუება და "მე ამ წიგნს არ წავიკითხავ, შიგ სექსები და გინებებია" არგუმენტები და ჩვენ ხომ სნობები არ ვართ?! ჰოოდა, წინასწარვე განვეწყოთ ადამიანურად. :D


6. წიგნის არჩევისას იფიქრეთ იმაზე, თუ რამდენად ხელმისაწვდომ მასალას ირჩევთ. მაგალითად, მე ვიმყოფები საზღვარგარეთ და ქართული წიგნები აქ არ მაქვს. თუკი სადმე წიგნის ონლაინ-ვერსია იქნა, ხომ კარგი, თუ არადა, საშინლად გართულდება ეგ ამბავი. გამოგზავნაც არ ხერხდება. მეც, ჩემის მხრივ არ ავირჩევ წიგნს, რომელიც საქართველოში არ იშოვება.


7. აქვე წიგნებთან: წაიკითხეთ თქვენთვის სასურველ ენაზე. :D


8. ყველა მონაწილე საორგანიზაციო საკითხებთან დაკავშირებით, როგორიცაა შემდეგი თვის წიგნი, ცვლილებები სიაში და ა.შ., ჩემგან მიიღებს მაილს. ასე რომ სასურველი იქნება, კომენტარით გამოთქმული სურვილის შემთხვევაშიც იქვე მიუთითოთ თქვენი მაილი.

ვინაიდან, მე ამ წუთას სამი წიგნი მაქვს გამოტანილი და სამივე Austen-ის რომანია, დიდი პლაგიატობა იქნება ჩვენც მასე დავიწყოთ. ასე რომ, დაველოდები თქვენს შემოთავაზებებს. თუკი თებერვალში არავინ გამოჩნდება მსურველი, 1 თებერვლამდე მოვიფიქრებ, ამ რომანიებიდან რომელი ავირჩიო :D


და ისა, მოგეწონოთ იდეა რაა... :user:

მომეწყინა

მნიამ...
ბეეევრი შოკოლადი ვჭამე. ახლა სპაგეტი იხარშება. სახლში რაც მაქვს, ყველაფერს მუსრი უნდა გავავლო + მეათასედ ვუყურებ გრეის ანატომიის ძველ სერიებს.

დღეს ვიყავი იქ, სადაც ყველაზე ლოგიკური იყო ყოფნა. მერე იქვე მოვხვდი ცოტა ალოგიკურ სიტუაციაში. დაჟე, არ დავკონკრეტდები. არ ღირს... თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ საკუთარ თავზე უფრო გავბრაზდი: რამდენჯერ ვუთხარი უკვე, რომ ასეთ სიტუაციებს აარიდე თავი-მეთქი, მაგრამ ვინ გისმენს...

მერე ეტყობა შემცივდა და მთელი საღამოა სახსრები მტკივა. ესეც უცნაურად: მხოლოდ მაჯები და კოჭებთან. ეს ამბავი არის სერიიდან: "ყველაფერი ალოგიკური მე მემართება". Isn't it a little early??? რა დროს სახსრებია, ბიძაჩემო...

გუშინ ახალი ადგილი აღმოვაჩინე: რადიატორთან, სავარძელში, ლეპტოპით მუხლებზე. ასე წავიკითხე 277 პოსტი. :D ნუ, ყველა არა, რა თქმა უნდა, მაგრამ რიდერი და სინდისი დავაწყნარე.


cool... გრეიში სერია დაიწყო მარტოობაზე... :D ღმერთო, ჩამცხე ურო...



ესე იგი, ამ პოსტს ბოლომდე ვინც წაიკითხავს, მაპატიეთ, მაგრამ რა გაჭირვება გქონდათ? :s




მკითხველს ბლოგროლიდან, რომელიც ბეჯითად მიწერს მინუსებს თითქმის ყველა პოსტზე: უეჭველი ვიმსახურებ, "ხელი რომ არ აგიკანკალდება" ისეთი მინუსი დამიწერე. :D



p.s.1. დღეს ერთმა, რომელიც აგერ უკვე მეოთხედ მაინც გავიცანი, მაგრამ წინა სამჯერ, ეტყობა, მისთვის არასაკმარისად VIP სასტავში ვიყავი (არადა, ჩემი ექს-საახლობლო იგულისხმება... ღმერთო, რატომ არ გაიცინებ), მორიგი გაცნობისას მკითხა: აუ, შენ მგონი გიცნობ, არაო?!
ასეთი უშინაარსო ტიპი ვარ, მლიაჰ?


p.s.2. რომ არ გავაბუქო, საშუალოდ 30 მკითხველი მყავს. თითქმის ყველა უცხო და თავად ბლოგერია. ჩემი მეგობრების 90% პრადვინუტი, "ინტერნეტში მცხოვრები" საზოგადოებაა და ჩემს ბლოგს მარტო 2 კითხულობს, ისიც ალაგ-ალაგ...
ასეთი უინტერესო ვარ, მლიაჰ?!


p.s.3. ყველა პუნქტს ვასრულებ ბებერ, სწერვა, ჩაბერებულ და ბოღმა ბებოდ ჩამოყალიბებაში:

1. მყავს სამი ცხოველი, რომლებსაც სახელებით მივმართავ და ვუხსნი ხანდახან, რომ ნუ ღორობენ, 20 წუთის წინ ჩავუყარე საკვები.
2. ვიღვარძლები და სწერვულ პოსტებს ვწერ (ნუ, ამას ძალიან ხშირად ვაკეთებ, მაგრამ არა ასეთი მონდომებით)
3. პლედგადაფარებული რადიატორთან ვზივარ და სახსრების ტკივილს ვუჩივი.
4. სუუულ არავის არ ვუყვარვარ, თუ რაღაც.


WTF?!

სახე მძვრება, მგონი... გუშინ 2 საათი მეძინა და ყველაფერი ამის ბრალი ხომ არაა?!

:s



მაპატიეთ, უნდა დაგტოვოთ. ღამე მშვიდობისა, 30-ო :*

Read me... read me

ლირიული გადახვევა: რამდენიმე წიგნი და სტატია მაქვს წასაკითხი გამოცდისთვის. შუალედებში აღმოვაჩენ ხოლმე, რომ მთელი 5 წუთია ვკითხულობ, თან სპეციალურად ხმამაღლა და თურმე საერთოდ სხვა რამეზე ვფიქრობ. საფიქრალს რა დალევს?! თავში ხელებს წავიშენ და ყურადღებას ვიკრებ... შემდეგი 2 აბზაცის კითხვისას...

რაც წავიკითხე, აღარც მახსოვს თითქოს. ასაკის ბრალია, ნეტავ?
ადრე სახელები, ფერები, სახის მიმიკები მამახსოვრდებოდა და მიმყვებოდა წლების განმავლობაში. ახლა სქემებს ვადგენ პერსონაჟების დასამახსოვრებლად: სახელებს ვიწერ და ისრებით ვუკავშირებ ერთმანეთს. ვინ ვისი შვილია, ვინ რომელ ოჯახში ერთიანდება, ვინ რომელ ქალაქსა თუ სოფელში ცხოვრობს...

ასაკის ბრალია, კი :D და 5 წელში რა იქნება საერთოდ...


სხვა რამეა უყურადღებო და ყურადღება-გაფანტული მკითხველი და სულ სხვა რამეა ძალიან დიდი სიზუსტით მკითხველი, რომელიც წიგნს ზეპირად სწავლობს ლამის და აზრამდე მაინც ვერ მიდის. აი, თითქოს ყველა სცენა გესმის, ყველა ფრაზა გაიგე, მაგრამ საერთო ჯამში რას ემსახურებოდა ეს ყველაფერი, რომ ვერ ამბობ...


ორივე შემთხვევაში გადამკითხველი ხდები და ახლა რომ ვუფიქრდები, რამდენი წიგნი გადამიკითხვას... ან ჩემს თავს რას ვერჩოდი და ან იმ ავტორებს?!

იყო ისეთი წიგნებიც, რომლებშიც სხვა აზრი დამინახავს, სხვა ინტერპრეტაცია მიმიცია. საერთოდ, ძირითადად პოეზიასთან მიმართებაში მაქვს მსგავსი პოზიცია: მე რამდენიმე საწყალი ლექსი მაქვს დაწერილი და სულ ვაკვირდებოდი, რა სუბიექტურ პარალელს ავლებდა ხალხი ლექსებთან. მერჩივნა, საკუთარი თავი დაენახათ, საკუთარი ინტერპრეტაცია მიეცათ... ასე უფრო "ბევრდებოდა" ლექსი.

მარტივი მაგალითი რომ ავიღოთ: ჩემთვის ვაჟას დაჭრილი არწივი ყოველთვის იქნება ერთი დაჭრილი ფრინველთა მეფე და ვერასოდეს გავაიგივებ დაჭრილ საქართველოსთან, ან ქეიფისას მოჩხუბარ ვაჟასთან, როგორ სიმბოლიზმზეც და ალეგორიებზეც არ უნდა მიმითითონ. იმდენად რეალურადაა ის არწივი დაჭრილი, რომ ფანტაზიას გასაქანს ვერ ვაძლევ. თან ხომ შეიძლება ვაჟას ზუსტად ეგრე ეგრძნო და განეცადა ფრინველის ბედი? მთაში, ბუნებაში გაზრდილი ადამიანისთვისთვის შეუფერებელი აქ არაფერია...

ხანდახან ჩემი "გადამკითხავი მეს" მიერ ინტერპრეტირებული აზრი მირჩევნია დაშტამპულ "დიდი ქართველი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე..." ტიპის დიად, მაგრამ ჩემთვის გაუგებარ, სხვის იდეებს...