Who the hell subscrubed to all these mummy blogs?

Google reader, what are you doing? Google reader, stahp!


ჩემი რიდერი როგორი იყო, იცით?
თემატურად დალაგებული: ტექ-ბლოგები, ბლოგები გენდერზე, ბლოგები ფემინიზმზე, ბლოგები lifetyle-ზე, ბლოგები საკვებსა და რეცეპტებზე (შიმშილის ჟამს განსაკუთრებით ასწორებს თვითგვემა), ბლოგები ხელოვნებასა და ლიტერატურაზე, სელებრითების ბლოგები, ქართული პირადი ბლოგები...
უცებ გავიხედ-გამოვიხედე და  როდის შემდეგ გახდა ჩემი რიდერი mummy blog-ებით სავსე?  ახუეწ...

არ მევასება ეგეთი ბლოგები. როგორც წესი, არ ვიწერ ხოლმე. რაღაც "ჩემი შვილი ხომ არის ჩემი სამყაროს ეპიცენტრი და უეჭველი, უეჭველი შენისაც უნდა იყოს" გემოს მიტოვებს ტუჩებზე.

მერე თან facebook-ს გადავხედე და ყველან "კბილი ამოგვდის", "ბაღში მშობლებს აუტიზმი აშინებს"(ჩემი ნათლული დედა ჩიოდა), ჩემი ბავშვობის მეგობრების შვილების სურათები "ისეთ, ასეთ და კიდევ ისეთ და მრავალჟამიერ ასეთ" პოზებში და რა ამბავია-მეთქი და უცებ გამახსენდა: ასაკი...

ცოტა დროც გავა და შვილიშვილების სურათები გაჩნდება...
მერე, კიდევ უფრო ცოტა დრო გავა  და R.I.P. უფრო ხშირად იქნება სტატუს-აფდეითი, ვიდრე "რას გვიშვრება პრეზიდენტი" (ნუ, ეგ მერეც იქნება)....

nothing abnormal...


ჩემი რიდერიც ასეთი პოსტებით იქნება სავსე... ნასტასიას იავნანებით, შორენის ცოტა მელანქოლიური ფიქრებით, აუცილებლად რომ დავაპაუზებ, რასაც ვუსმენ იმ წამს და ისე წავიკითხავ, ბაბისას ულამაზესად გაბერილი მუცლით, რომ არ ვიცნობ და მაინც სულ მგონია, რომ ისეთი მშვიდია...



წარმოდგენაც კი არ გვაქვს, ისეთი დოზით "ვაბერდებით ერთმანეთს"
and nothing abnormal about that either.


გააგრძელეთ წერა :)


love,
Chaotic

თვითმოტივატორი

OK, იმის ფონზე, რომ ხვალ ჩემი ანალიზები იქნება( და გავიგებ, ამჯერად რისი ნაკლებობა მაქვს, 12 საათი რომ მძინავს), ყოველდღე ვმუშაობ და ღამით 4 საათის ნაცვლად მხოლოდ 2 საათი ვახერხებ პროექტზე მუშაობას, ხელში მაინც იმაზე ოდნავ უფრო მეტი უნდა მეჭიროს, ვიდრე ახლა.

ჯერ ვერ დავუმუღამე, რომელი approach სჯობს:

1.  ერთ მაგალითზე დავკონკრეტდე, ნაბიჯ-ნაბიჯ, ნელ-ნელა დავამატო კოდი, თუ 
2. გუგლში თუ რამე მაგალითი ვიპოვნე, ყველა ვცადო და რომელიმეს გამოსვლის იმედზე ვიყო....

არცერთი არ ამართლებს. გუშინ პირველი ვცადე (სუუულ დასაწყისი ჩონჩხი მაქვს და გაგრძელება მინდოდა), დღეს-მეორე.... ისევ იმ ჩონჩხზე ვარ...

გადაირევა ადამიანი, რა...

არადა, თითქოს, ყველაფერს ზედმიწევნით ვაკეთებ...

პ.ს. ძალიან მალე ვიცი ხოლმე ხელის ჩაქნევა და ჯერ კიდევ რქებით რომ ვაწვები და ყველა მხრიდან ვუვლი, საკმაოდ პოზიტიური მოვლენაა.
ასე გადიან ბოლოში, ალბათ....


(პოსტი მხოლოდ იმიტომ, რომ ერთსა და იმავე თემაზე მუშაობის შედეგად არ გავრეკო)

როგორ გამოვიწეროთ ბლოგი

მიყვარს სტატისტიკები. გავხსნი ხოლმე ყველას, რომელიც ჩემს ბლოგს უკავშირება და ვადევნებ თვალს, ვინ რა წაიკითხა, რას ეძებდა, რა იპოვნა, რამდენ წუთში დატოვა ბლოგი, სავარაუდოდ "I don't need this shit"-ის ჩაბუზღუნებით. :D

ორი ტენდენცია შევამჩნიე, რომელიც ძალიან გამიხარდა: ადამიანები მოხვდნენ ჩემს ბლოგზე ჩემივე ლექსის სტროფების ძებნისას. wow, ძალიან გემრიელი შეგრძნებაა. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი ლექსები ხალხში ნაკლებად გამოსაჩენია, მაინც მსიამოვნებს. აქვე მოკრძალებული თხოვნა: თუ სადმე გადაგაქვთ მერე ის ლექსი, მიაწერეთ ავტორიც a.k.a. Chaotic :) (გვერდზე სულ დაბლა რომ ჩასკროლავთ, ნახავთ, რომ მთელი შიგთავსის საავტორო უფლებები მხოლოდ მე მეკუთვნის. )

მეორე , უკეთესი ტენდენცია კი იმაში მდგომარეობს, რომ ხალხი მიზანმიმართულად ეძებს ჩემს ბლოგს, ანუ მთლიან URL-ს კრეფს, რაც დამეთანხმებით და საკმაოდ მომაბეზრებელია, ალბათ. ჰოდა, გადავწყვიტე, ძალიან მოკლედ აღვწერო რამდენიმე საშუალება, რომელიც დაგეხმარებათ ბლოგს თვალი ადევნოთ და მოსაბეზრებელი URL არ აკრიფოთ ყოველ ჯერზე.

1. ერთ-ერთი უმარტივესი ვარიანტია, თუკი ბლოგს თქვენს ფავორიტი საიტების სიაში დაამატებთ. ბრაუზერის მიხედვით, ან URL-გრაფის გასწვრივ ვარსკვლავზე დააწკაპუნეთ, ან მენიუდან აირჩიეთ "favorite"- პუნქტი, ან გამოიყენეთ კლავიშების კომბინაცია ctrl+D. აქვე აღვნიშნავ, რომ ამ ხერხით თქვენ უბრალოდ ინახავთ ბლოგის მისამართს, ანუ, თუკი ახალი პოსტების ნახვა გინდათ, თავად უნდა გახსნათ გვერდი.
   
   
2. ჩემი ბლოგის მარჯვენა საიდბარში შეამჩნევდით ღილაკებს, პირველი მათგანი გაძლევთ საშუალებას გამოიწეროთ ბლოგი და იკითხოთ თქვენთვის სასურველი რიდერიდან, ან მაილში. ტვიტერის და facebook-ის ღილაკებზე დაწკაპუნებით გადახვალთ ბლოგის /ჩემს პროფილებზე, სადაც სისტემატიურად ქვეყნდება ინფორმაცია ახალი პოსტების შესახებ. თუკი იყენებთ ამ ორს, შეგიძლიათ ამედევნოთ ტვიტერზე და დაალაიქოთ გვერდი facebook-ზე.
   
   
   
   
   
3. დღეისთვის ბოლო ვარიანტი მდგომარეობს შემდეგში: თქვენ შეგიძლიათ გამოიწეროთ ბლოგი მაილზე (იხ. ზემო სურათი- follow by eMail გრაფა). ამისთვის ჩაწერეთ თქვენი მაილი მარჯვენა საიდბარზე მოცემულ გრაფაში და ყველა ახალი პოსტი ავტომატურად გადმოგეგზავნებათ.
   

ეს სამი ვარიანტი ვრცელდება ყველა ბლოგზე, რაღა თქმა უნდა. პირველი თავისთავად და მომდევნო ორიც თითქმის ყველას აქვს დიზაინში ინტეგრირებული.

იმედია, გამოგადგებათ პოსტი. აქვე დიდი მადლობა, რომ ინტერესდებით ბლოგით.

თუ კითხვები გაგიჩნდათ, დატოვეთ კომენტარი და აუცილებლად გიპასუხებთ.

Love,

Chaotic

Just some pending friend requests

მე და ჩემს ბრაზილიელ მეგობარს სუფთა "ქართული" მეზობლობა გვაქვს, თავისი ყავის დალევით, ერთმანეთის დაპურებით, გამოლეული შამპუნისა და ხახვის სესხება/ჩუქებით. მისი ბიჭიც ხშირად არის ხოლმე ჩვენთან ერთად. საკმაოდ თავაზიანი, მაგრამ უშუალო ურთიერთობა გვაქვს, - რეალური, ხელშესახები ურთიერთობა და მაინც ვერ წარმოიდგენთ, როგორ აღვშფოთდი, როდესაც ფბ-ზე არ დამამატა :D

OK, გამოცდები აქვს და იშვიათად არის კომპიუტერთან, მაგრამ ეს რა ჩაიდინა-მეთქი, ვქოთქოთებდი და უცებ მივხვდი, რა დარხეული გვაქვს, როდესაც მხოლოდ მაშინ ვარქმევთ მეგობარს მეგობარს, ნაცნობს- კარგ ნაცნობს, თუკი ის რომელიმე სოც. ქსელშიც საჯაროდ აფიქსირებს ამ ფაქტს.

იგივე დამოკიდებულებას ბლოგის და რეალური მეგობრების მიერ მისი (არ) კითხვის მიმართ უკვე კარგა ხანია მივეჩვიე და შევეგუე. იძულების წესით ხომ არ გამოაწერინებ ვინმეს... :D

ალბათ, იმდენად დიდი დატვირთვა გადაგვაქვს ვირტუალურ "მე"-ზე, რომ წარმოუდგენლად მიგვაჩნია, ვიღაც "მართლა გიცნობდეს", სრულყოფილი ურთიერთობა ჰქონდეს შენთან, თუკი ფბ-ს სტატუსზე "ლოლ"-ო, არ დაგიკომენტა და შენი დაშეარებული სტატია არ გადააშეარა. :D

რა გვეშველება. :D

არადა, რა გაცილებით იოლია, იყო გულწრფელი, როცა ვინმეს პირისპირ არ დგახარ; დაწერო :hug: :* ♥ , ვიდრე რეალურად ვიღაცას ჩაეხუტო და უთხრა, რომ ძვირფასია შენთვის; დაალაიქო ფოტო, ვიდრე რეალურად გამონახო შესაფერისი კომპლიმენტი; დატოვო :( კომენტარში, ვიდრე იპოვნო საჭირო სიტყვები იმის სათქმელად, რომ სწუხხარ.....

და ჩვენც როგორ გავზარმაცდით ნაწილობრივ, მაგრამ, ამავე დროს, როგორ მოგვეხსნა დაძაბულობა (მე რომ რომელიმე მეგობარი, ან ნაცნობი წამდაუწუმ ჩამეხუტოს, სერიოზულად გავფრიკავ :D)....


ჰოდა, იყოს, ნუ დამამატებს ეს ჩემი მეგობრის ბიჭი ფბ-ზე, აუცილებელი ხომ არაა, ყველა ყველანაირს გიცნობდეს. :D

ჭეშმარიტად random პოსტი

fb-ზე გავქრი.
1700 იდეა მომდის ხოლმე და კომფორტულად ვწერ სტატუსად, როცა პოსტის მასალადაც გამოდგება ბევრი. (ჯერ კიდევ როდის იწინასწარმეტყველა ეს ლინგვისტუსმა და მახსოვს, დამცინავად გაგვეღიმა ყველას. who's laughing now, huh? :D)

***
მოემზადეთ ყველაზე უშინაარსო და ერთმანეთთან არანაირ კავშირში მყოფი აფდეითებისთვის

***
სამშაბათს ბოლო გამოცდა მაქვს და ამ ამბავს თუ უდიდესი პოსტი არ მივუძღვნა, მე ვიყო დაწყევლილი (გადათარგმნეთ, იცით ყველამ, რაც ვიგულისხმე). :D
ოღონდ მანამდე უპრიანი იქნებოდა WLAN Fingerprinting-თვის გადაგვეხედა კიდევ, თავო ჩემო, რას იტყვი?! ✔

***
ამ დღეებში თბილისში ჩატარებულ პერფორმანსს რამდენი გამკრიტიკებელი და რამდენიც დამცველი გამოუჩნდა, კი ეცოდინება ყველას. ვიღაცას ეწერა ბლოგზე, რძის გაყიდვასთან დაკავშირებით: "ქალი ყიდის ყველაზე ძვირფასს, რაც კი გააჩნია" და მერე დაბლა აბზაცში ეწერა წუწუნ-ქილიკი ქალის კულტის შესახებ: ARE YOU FUCKING KIDDING ME?

ქალი რომ ინკუბატორის მისიას გასცდება უმრავლესობის, გინდაც დამცველის და გინდაც გამკრიტიკებლის პოზიციაში და ქვეცნობიერში, მერე ვისაუბროთ პერფორმანსის აზრზე.
რძე ყველაზე ძვირფასია my ass!!
პ.ს. პოსტს დავლინკავდი, მაგრამ ვეღარ ვპოულობ.

***
- I am clever because I play stupid in order to maintain a relationship.
- mmm, no you're not clever. You actually are stupid.

***
R.I.P. Heath
you'll be always remembered.

wake up, gorgeous!

14 საათი მეძინა.
კი, მართალია, 5-ზე ავდექი და ჩავრთე კომპიუტერი, რაც ბევრს მისცემს იმის უფლებას, იფიქრონ, რომ შეიძლება ზოგადსაკაცობრიო თემებით დამბომბონ, მაგრამ ასეთ დროს ყოველთვის ვხვდები, რომ ცუდი მეგობარი ვარ. :D

ჩემმა მეგობარმა მომწერა, რომ რაღაც სირთულეები აქვს ურთიერთობაში. მე კიდევ, ყავის ჭიქით ხელში და ჯერ კიდევ ნახევრად მძინარე, ვკითხულობდი ნაწერს და Twitter-ზე ჩემი ამჟამინდელი celebrity crush-ის პროფილს ვღეჭავდი :D

იმიტომ, რომ დღის ჩემებურად დაწყება მინდა. არ მინდა, უფრო სწორად, არ შემიძლია პრობლემებზე ნერვიულობა, როცა 2 წუთის წინ გავახილე თვალები. ფეხებზე მკიდია world peace და შიმშილი აფრიკაში. მე მაპატიეთ :D

იმედია, ჩემი მეგობარი არასოდეს წაიკითხავს ამას. :D ზურგში ხანჯალივით იქნება ჩემი ასეთი საქციელი, ესოდენ გულგატეხილი ადამიანის მიმართ. :D

აი, ცოტა რომ დამაცადოთ, ყავას რომ გამოვცლი და პირველ სტატუსს დავდებ facebook-ზე, უფრო მეტად მივიტან გულთან ახლოს თქვენს პრობლემას, მიუხედავად იმისა, რომ უკანასკნელი ადამიანი ვარ, ვისაც რჩევის გამო უნდა მიმართოთ, როდესაც საქმე ურთიერთობებს ეხება.

p.s. wa wa wee wa-ს ლექსიკონი ავითვისე! :D

Number of supportive friends: 3

არ ვიცი, გრძლად დავწერო, თუ მხოლოდ ორი წინადადებით შემოვიფარგლო.

ან იქნებ, ყველაფერს სჯობდეს, რომ ბლოგზე ჩატარებული გამოკითხვის შედეგები დავდო მხოლოდ?!კარგი, დავიკიდოთ...
ზოგადად, სტატისტიკას რაც შეეხება, ტვიტერი ყველაზე არაპროდუქტიული პლატფორმა აღმოჩნდა. არცაა გასაკვირი, უფრო იმიტომ, რომ follower-ებს ბლოგი სხვა პლატფორმებზეც აქვთ გადმოწერილი.

Facebook-მა ყველაზე მეტი ხმა შემოიტანა. თუმცა, მას შემდეგ, რაც პოსტის ავტომატური გამოქვეყნება ბლოგის fan page-ზე გადავიტანე, ტრეფიკმა აქაც იკლო... მარკეტინგული თვალსაზრისით შეცდომა კია, მაგრამ სუბიექტური მიზეზების გამო ასე სჯობდა.

მადლობა 45-ვე ადამიანს დროისთვის :)

გეპატიჟებით ივენთზე! გვკიდია, რომ ვერ მოხვალთ!

გადასარევი რამეა ეს facebook (ვაღიარებ, ვერ ვიტან სიტყვას "პირწიგნაკი").
ინსტრუქციაც კი მოჰყვება, მაგრამ ეს მითიური თემაა.

ზოგს შექმნილი აქვს ექაუნთი და არავის ამატებს, არც არაფერს სწერს საკუთარ კედელზე (უნდა ვაღიარო, wall-ის დაწერა მირჩევნია).

ზოგი თამაშების გამოა დარეგისტრირებული, რაც ნაწილობრივ, მინიმალურად, მაგრამ მაინც ამართლებს მათ ექაუნთს საერთოდ.

ზოგის სნობიზმი ზენიტს აღწევს და ყოველთვის, ყოველთვის მიხვდები, ვინ არის ახალი სოც. მედიის სივრცეში (ვაღიარებ, მეც ვიყავი ოდესღაც დამწყები).

ზოგი ძალიან ხელოვნურია და იყენებს სიტყვებსა თუ ჟარგონებს, რომლებსაც ვერასოდეს გაიგებთ რეალში იგივე ადამიანისგან, ან ლინკავს თემებს, რომლებიც აბსოლუტურად ჰკიდია, მაგრამ მისი მეგობრების სიის რომელიღაც ნაწილთან მსგავსებების დამტკიცებას ცდილობს.

ზოგი გულწრფელია. არ ადარდებს, რა პოპულარობით ისარგებლებს მისი ქონთენთი და ამიტომ ასეთ wall-ზე ნაკლებად ნახავთ ძალით სკანდალურ, თითიდან გამოწოვილ, "უუ, პრადვინუტები გაგვატარეთ!" ინფორმაციას. (ვაღიარებ, მყავს რამდენიმე secret fb-wall-crush, მათ ნებისმიერ სტატუსსა და დაშეარებულ ლინკზე თვალებში გულები მიჩნდება... :D)

ზოგი ყველაფერს ალაიქებს.... ყველაფერს.

ზოგს ისე ძალიან უნდა გაიგოს, ვინ ნახა მისი ესოდენ მნიშვნელოვანი პროფილი, რომ დიდ Worm-ს ჩაუვარდა კლანჭებში (Thanks again, assholes!).

და ზოგმა ვერ გაიგო, რომ არ უნდა გაუგზავნო თბილისში/ქუთაისში/ბათუმში/რუსთავში გამართული ივენთის მოსაწვევი ადამიანს, რომელიც ცხოვრობს გერმანიაში.
და ის, რომ მოწვევისას ყველას მონიშნავ, იმიტომ, რომ ტრაკის განძრევა და სასურველი ადამიანების მონიშვნა გეზარება sucks. იმიტომ, რომ მე მაქვს გადატენილი მეილი მოსაწვევებით, რომლების გამოც, 2 დღეში არ ჩამოვფრინდები თბილისში.

lighten up, people, fuckin' lighten up!

Random News

ბლოგის ირგვლივ:

• გავაკეთე ბლოგის fan-page facebook-ზე. ჯერ სათანადო ყურადღება ვერ მივაქციე, მაგრამ მოვიცლი ამ დღეებში, იმედია.
• რამდენიმე პროექტის გონებრივად დამუშავების პროცესში ვარ. თუმცა, სამსახურიდან სახლში რომ მოვდივარ, სულაც აღარ მცხელა პროექტებისთვის და ბლოგისთვის. აბსოლუტურად ამოწურული მაქვს ყველანაირი რესურსი საღამოობით. დაეტყო ბლოგს მთელი წინა სემესტრი და დაძაბულობა. ზამთრის პოსტებს რომ გადავხედავ ხოლმე, ყველას ერთიანად წაშლა მინდება. :D
• ამ წუთას საიდბარში განთავსებული მაქვს გამოკითხვა, რომელსაც მიზეზთა და მიზეზთა გამო დიდი მნიშვნელობა აქვს, ასე რომ, არ დაიზაროთ და დააკლიკეთ ზედ. :*
• ვარჩევ ახალ დიზაინს და სავარაუდოდ მომდევნო შაბათ-კვირას დიდი "პერესტროიკა" გვექნება.
• მიხარია, რომ მყავს 108 გამომწერი NetworkedBlogs-ზე და 39 გამომწერი ბლოგსპოტიდან. დიდი მადლობა დროისთვის. :*

სიახლეები პირადი ცხოვრებიდან:

• საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ პედანტობა რიგით მეოთხეა მამაკაცის თვისებებში, რომლებსაც არ ავიტან, ნარკომანიის, ოჯახური ძალადობის და ღალატის შემდეგ.
  
• ზემო პუნქტიდან თავისთავად გამომდინარეობს, რომ ამ ქვეყნის მამრობითი სქესის წარმომადგენლები აღარ მოიაზრებიან სავარაუდო პარტნიორებად (არსებობს ერთადერთი გამონაკლისი, რომლის შემთხვევაშიც ჯერ არ ვიცი, ხასიათის რამდენ პროცენტს შეადგენს პედანტობა :D).
  
• ვმუშაობ ვირივით :D
• საბოლოოდ გადაწყდა, რომ აგვისტოში საქართველოში ვარ. ასევე საბოლოოდ გადაწყდა, რომ ძალიან, ძალიან სხვანაირად დავგეგმავ დროს, ბოლო ორ ჩამოსვლასთან შედარებით. უნდა დავისვენო...
• თმის შეჭრას ჯერ კიდევ ვერ მოვაბი თავი და ძალიან დიდი იმედი მაქვს, ახლო მომავალში ეშველება ამ საკითხს.
• უნდა აღვკვეთო საკუთარი ცხოვრებიდან ადამიანები, რომლებიც შეგნებულად ურახუნებენ ჩემს თვითშეფასებას. მერამდენედ, ღმერთმანი :D
• ამ უკანასკნელ მოვლენაზე პოსტის დაწერას ვაპირებ საუკუნეა და ამასაც ვერ მოვაბი თავი.

სულ ეს იყო...

Just 28 more photos to go

1 იანვარს დავიწყე პროექტი "Each day... Every day". ანუ, ყოველდღე ვიღებდი ერთ ფოტოს და ვდებდი Facebook-ზე. ხანდახან ისეც ხდებოდა, რომ 2-3 ფოტოს ვდებდი ერთად.
ორი თანამშრომელიც ავიყოლიე. იმათ თქვეს, 1 თვე ვცდით და თუ არ გვიღალატებს ნებისყოფა, მაშინ გავაგრძელებთ წლის ბოლომდეო...
არ გვიღალატა ნებისყოფამ და სულ რაღაც 28 ფოტოღა გვაშორებს წლის ბოლოს.

რუტინული გახდა პროექტისთვის ფოტოს გადაღება და საკმაოდ საინტერესოც იქნება წლების მერე რომ გადახედავ და გაიხსენებ 2010 წლის თითოეული დღის პატარა დეტალს. ერთ თანამშრომელს წელს ქორწილი ჰქონდა და მთელი მოსამზადებელი პერიოდია ახლა მის გვერდზე აღბეჭდილი... :)

მაგრამ, მაინც ძალიან მიხარია, რომ მხოლოდ 28 ფოტოღა დამრჩა... რუტინული "პასუხისმგებლობა", თუნდაც დღეში 5 წუთი სჭირდებოდეს, საკმაოდ დიდ პასუხისმგებლობასთან ყოფილა დაკავშირებული და მე არ ვარ ამ მხრივ დიდად დაჯილდოვებული. :)

ჩვენ, სოციოფობები საქართველოსი

გრძელი პოსტია და მორალურად მოემზადეთ. :D

გუშინწინ სტუმრები მყავდა. საუბარი ჩამოვარდა Facebook-ზე და სხვა სოციალურ ქსელებზე. ჩემთვის ფაქტიურად წარმოუდგენელია ადამიანმა არ იცოდეს ბლოგის, ტვიტერის და ფორუმების არსებობის შესახებ. მესმის, როდესაც არგუმენტად მოჰყავთ ის, რომ პირადი ცხოვრების აფიშირება არ უნდათ. თუმცა, დოზას ყველა თავად წყვეტს ამ შემთხვევაში და ეს არ მგონია პრობლემა იყოს. თუკი რომელიმე ორგანიზაცია არ ეკიდება სერიზოულად ინტერნეტ-აქტივობას, მე უბრალოდ ვურჩევდი, სასწრაფოდ შეცვალოს PR-მენეჯერი და გადახედოს მარკეტინგის განყოფილებას. დღეს ინტერნეტზე უარის თქმა არის ყველაზე დიდი სისულელე, რაც შეიძლება ამა თუ იმ ორგანიზაციას მოუვიდეს თავში.

თუმცა, როცა საქმე ჩვეულებრივ ადამიანებზე მიდის, ეს ცნება ალბათ არ უნდა განვაზოგადოთ, მაგრამ ამ შემთხვევაშიც დიდი სისულელეა, WWW-ს თითქმის უსაზღვრო შესაძლებლობები მხოლოდ მაილით შემოფარგლო.

აი, ამ თემებზე ვსაუბრობდით და ერთ-ერთმა ასეთი რამე თქვა:"სოციალური ქსელებით იმდენ რამეს ეკარგება მნიშვნელობა და ფასი ცხოვრებაში, რომ მე მირჩევნია ის ფასეულობები შევინარჩუნო და მქონდეს. მირჩევნია, პირადად შევხვდე რომელიმე მეგობარს და სულაც რაიმე სისულელეზე ვიჭორავო, ვიდრე online-მქონდეს ვინმესთან კონტაქტიო."

ჰმმ... სიმართლე რომ ვთქვა, ვერ გავიგე, რატომ უნდა შემილახოს რაიმე ფასეულობა ნეტმა. რატომ სჯობს სადღაც უნივერსიტეტში გაცნობილი მეგობარი ნეტში გაცნობილს. რატომ სჯობს, საშუალო სტატისტიკურ ადამიანთან საშუალო სტატისტიკურად გავატარო დრო აუცილებლად რეალში, როცა ამ დროს ნეტში შეიძლება ბევრად უკეთესი საქმე ვაკეთო, ან ბევრად უფრო გავერთო ვინმესთან კონტაქტით და თუნდაც, სისულელეებზე ჭორაობით.

როგორ შევიძინე მეგობრები?
ბავშვობის მეგობრები გავიცანი უბანში, სადაც მომიწია აფხაზეთის ომის შემდეგ გადასახლება. მათ გარდა ირგვლივ არავინ იყო, ერთად ვთამაშობდით, ერთმანეთს შევეჩიეთ. მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ბევრი არაფერი გვაქვს საერთო, ისევე მიყვარს, როგორც შეიძლება ბიძაშვილი ან მამიდაშვილი გიყვარდეს, რომელსაც მთელი ცხოვრებაა იცნობ.

სკოლის მეგობრებიც ასე გავიცანი. გადავედი კომაროვში და იქ დამხვდნენ სხვა ბავშვებიც, რომელთანაც შეიძლება ბევრი საერთო არაფერი მქონდა, მათემატიკის ცოდნის გარდა(ესეც სადავოა), მაგრამ მივეჩვიეთ ერთმანეთს. მერე ერთად ჩავაბარეთ. უნივერსიტეტშიც დაგვემატა რამდენიმე ჯგუფელი.

წამოვედი გერმანიაში და აქ დამეგობრება ხდებოდა ძირითადად იმ სქემის მიხედვით, რომ ქართველები ვიყავით, ერთნაირად გვენატრებოდა სახლი, ერთნაირი პრობლემები გვქონდა უცხოეთში. მაშინ მეგონა, რომ ბევრი საერთოც გვქონდა. წესით ისევე უნდა შევჩვეოდი მათ, როგორც ბავშვობის და სკოლის მეგობრებს, მაგრამ არა.

ამ ასაკში უკვე მინდა, თავად ვირჩევდე პირობებს, მყავდეს ისეთი მეგობრები, რომლებთანაც მართლა მაქვს საერთო, არ მიწევდეს მოვერგო სიტუაციებს და სხვის შეხედულებებს, არ მიწევდეს ახსნა, რატომ მიყვარს Mando Diao, Pink Floyd და 30 Seconds to Mars და არა მერაბ სეფაშვილი, რატომ ვკითხულობ კერუაკს, ბეგბედერს და პალანიკს და არა გოეთეს, მხოლოდ იმიტომ რომ ეს კლასიკაა, რატომ ვპოსტავ ფორუმზე, რატომ მაცვია V-გულიანი მაისურები (OMG), რატომ მიყვარს მატრიცა, რატომ ვატარებ ბევრ დროს ნეტში, რატომ მაქვს ბლოგი და ტვიტერი. რეალურად, ასეთ Conditional მეგობრობას მისი არარსებობა სჯობს, იმჰო. რაც ფაქტიურად გავატარე პრაქტიკაში.
მეორეს მხრივ, გავიცანი რამდენიმე ადამიანი ნეტით, რომელთანაც ძალიან კარგი ურთიერთობა და ბევრი საერთო მაქვს. გავიგე უამრავი საინტერესო პროექტის შესახებ. რამდენიმეში მონაწილეობაც მივიღე. ბოლოს და ბოლოს, განვიტვირთე დღის ბოლოს, ნეტში რამდენიმე საათით. მე ასე ვისვენებ, ვინმეს პრეტენზია აქვს?!
ჩემი ძლიერი წერტილი არასოდეს ყოფილა თვალთმაქცობა და არ მინდა... არ მინდა, ვიჯდე და სერიოზული სახით ვუსმინო რაიმე დემაგოგიას, მხოლოდ იმიტომ, რომ ამით ვიღაც ისეთის თვალში დავიმსახურებ პატივისცემას, რომლის აზრიც მეასეხარისხოვანია ჩემთვის. არ მინდა ვიყო იმ მორალის მსხვერპლი, რომელიც მხოლოდ "სხვებზე" ვრცელდება და არასოდეს მის ჩამომყალიბებელზე. არ მინდა სხვამ აარჩიოს, როგორი ვიყო.
მე ზუსტად ასეთი ვარ: ქაოსური, არეულ-დარეული, საშინლად ცნობისმოყვარე და სიახლეებისთვის ყოველთვის მზადმყოფნაში, ბლოგის, Twitter-ისა და facebook-ზე უაზრო სტატუსების, ფეთების და ფერმების პატრონი, online-მეგობრებით... AND I FUCKIN' LOVE IT!

ჰოდა, ვარ სოციოფობი?! so, what?! I fuckin' love it too!

სულ ეს იყო.
:)

ოჰ, ეს ტელევიზორი... კიარადა, skype

ჰმმ... ის, რომ საერთოდ არ მებლოგინგება, არა უშავს, ხომ?! :spy:

რიდერიც გადამევსო წასაკითხი პოსტებით. თუმცა, სულ გახსნილი მაქვს და სულ ვკითხულობ თითო პოსტს.... ხზ...

რაღაც წმენდის თვე მქონდა. ჯერ რიდერიდან ამოვშალე ბლოგები, რომლებსაც read more ფუნქცია აქვთ გააქტივირებული. სულ რამდენიმე დავტოვე და არ ვიცი, რამდენად შევამცირებ ამ რიცხვს. sorry, მაგრამ ნახ. ეს read more!!!

მერე ახალი სკყპე შევქმენი :D უკვე მქონდა მსგავსი მცდელობები და ამის შესახებ ბლოგზეც დავწერე. თუმცა, ამჯერად უფრო რადიკალურად მოვიქეცი: სრულიად ახალი ID შევქმენი და ძველზეც განვაცხადე, მივდივარ-მეთქი. ვინც დამამატა-დამამატა, ვინც არა და, აწი კაი დროსია :D ჰოდა, ისეთი სიმშვიდე სუფევს ახლა ჩემს სკყპე-ლისტში, რომ გადარევა შეიძლება.
მართლა მარტო ის ხალხი, ვინც მინდა ლისტში. არავინ ზედმეტი, არავინ just ვალდებულების გამო...
"ნათესავების სკყპე" დავტოვე ისევ, რაღა თქმა უნდა. :D


ჰო, ჩემმა დამ აღმოაჩინა Facebook და იასნა, NetworkedBlogs-ის საშუალებით ეს ბლოგიც. OMG... OMG. :D
სვითის რჩევა გამახსენდა, არაა საჭირო, ნათესავებმა იცოდნენ ბლოგის შესახებო და კი დავფიქრდი, მაგრამ na ja :D მამენტ, რა freak-იც ვარ, ოჯახის წევრებზე უკეთ ვინ იცის, ასე რომ, დავბლოგავ, რაზეც მომინდება. :D ნუ, კარგი იქნება დედაჩემმა არ დაიწყოს კითხვა, რაღაც დოზით მაინც ვგონივარ კარგი და ეგონოს :D





მდას, ფრიად პიზდეცინტელექტუალური პოსტია, იმჰო... არადა,ამ ბოლო დროს ისე მინდა ვპოსტო და არ ვიცი ხოლმე,რაზე... ზოგი რამე ძალიან პირადულია, ზოგიც მარტო ჩემთვის საინტერესო... ზოგისთვის დრო არ მაქვს და .... მგონი პირველი მიზეზი დროის იქონლობაა. მაგრამ რადგან ეს დრო მეცადინეობას თუ არა, მეცადინეობის მცდელობას მაინც ხმარდება, ასე თუ ისე მშვიდად ვარ :D

Tja, ich zisch dann mal ab.... bis zum nächsten mal... :)