ერთკვირიანი დღიურის მესამე დღე

ქეთის ვიცნობ წლებია.
ბლოგიდან, facebook-იდან, ტვიტერიდან...
ერთხელ თითქმის შევხვდით, მაგრამ მე ვერ მოვახერხე.
... და აი, დღეს რომ ვილაპარაკეთ, ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ საუკუნეა ამ ადამიანს ვიცნობ.
რა საოცარია, არა?! ვირტუალურად ვიცით, ვინ სად მუშაობდა, ვის რა უჭირდა, ვის ვინ უყვარდა (დღემდე სიტყვებზე "ჩემი შეყვარებული" ქეთის პოსტების ეგ სერია მახსენდება და კიდევ, თუ არ ვცდები, კოშკას ლექსი, რომელიც უფრო მუქად გრძელდებოდა...), ვინ რამდენს მიაღწია და ამისთვის რამდენი იშრომა. გვიხარია ერთმანეთის წარმატება... არადა, ჩვეულებრივი ბლოგერები ვიყავით ყველანი. ოღონდ ისეთ დროს, როცა ბლოგერობა ახალი ხილი იყო... იმ ბლოგერებს დღემდე ვადევნებ თვალს სოციალურ ქსელებში, დღემდე მაინტერესებს მათი ყოველდღიურობა. თითქმის ისევე, როგორც ჩემი სხვა მეგობრების.

და ახლა, ამ ადამიანს საკუთარი ხმაც აქვს (მე ცოტა უფრო ბოხ ხმიანი წარმომედგინა :D) და საკუთარი მიმიკა, საკუთარი ხასიათის შტრიხები, რომლებსაც მხოლოდ საუბრისას ამჩნევ.

:)

საოცარი რამაა ინტერნეტი, ჭეშმარიტად.

all the dead ones...

ეს ყველაფერი ჰო, მაგრამ ჩემს რიდერს გადავხედე ახლა და ძველი ბლოგების უმეტესობა, რომელთა პოსტებსაც სულმოუთქმელად ველოდი ხოლმე, აბსოლუტურად ჩამკვდარია. ნაწილი 6 თვეზე მეტია არ განახლებულა....

online community ძალიან მერყევი და სუსტი რამეა, თუკი ერთი და იგივე საზრუნავის გარშემო არაა მოკრებილი ხალხი, რომელსაც უშუალოდ ეხება იგი. პრინციპში, არც ასეთ შემთხვევებში ვართ დაზღვეულნი...

მითუმეტეს, თუკი საქმე პირად ბლოგებს ეხება. ინტერესს ვკარგავთ სხვის ცხოვრებაში ქექვით- დაახლოებით ვიცით, რაც მოხდება და იმიტომ, ალბათ. ჯერ ჩვენთვის უცნობ თარგს, ბლოგს, ახალ სისხლს ვეძებთ...

ლოიალურობა ძალიან იშვიათადაა აქაურობის საქმე.

გეპატიჟებით ივენთზე! გვკიდია, რომ ვერ მოხვალთ!

გადასარევი რამეა ეს facebook (ვაღიარებ, ვერ ვიტან სიტყვას "პირწიგნაკი").
ინსტრუქციაც კი მოჰყვება, მაგრამ ეს მითიური თემაა.

ზოგს შექმნილი აქვს ექაუნთი და არავის ამატებს, არც არაფერს სწერს საკუთარ კედელზე (უნდა ვაღიარო, wall-ის დაწერა მირჩევნია).

ზოგი თამაშების გამოა დარეგისტრირებული, რაც ნაწილობრივ, მინიმალურად, მაგრამ მაინც ამართლებს მათ ექაუნთს საერთოდ.

ზოგის სნობიზმი ზენიტს აღწევს და ყოველთვის, ყოველთვის მიხვდები, ვინ არის ახალი სოც. მედიის სივრცეში (ვაღიარებ, მეც ვიყავი ოდესღაც დამწყები).

ზოგი ძალიან ხელოვნურია და იყენებს სიტყვებსა თუ ჟარგონებს, რომლებსაც ვერასოდეს გაიგებთ რეალში იგივე ადამიანისგან, ან ლინკავს თემებს, რომლებიც აბსოლუტურად ჰკიდია, მაგრამ მისი მეგობრების სიის რომელიღაც ნაწილთან მსგავსებების დამტკიცებას ცდილობს.

ზოგი გულწრფელია. არ ადარდებს, რა პოპულარობით ისარგებლებს მისი ქონთენთი და ამიტომ ასეთ wall-ზე ნაკლებად ნახავთ ძალით სკანდალურ, თითიდან გამოწოვილ, "უუ, პრადვინუტები გაგვატარეთ!" ინფორმაციას. (ვაღიარებ, მყავს რამდენიმე secret fb-wall-crush, მათ ნებისმიერ სტატუსსა და დაშეარებულ ლინკზე თვალებში გულები მიჩნდება... :D)

ზოგი ყველაფერს ალაიქებს.... ყველაფერს.

ზოგს ისე ძალიან უნდა გაიგოს, ვინ ნახა მისი ესოდენ მნიშვნელოვანი პროფილი, რომ დიდ Worm-ს ჩაუვარდა კლანჭებში (Thanks again, assholes!).

და ზოგმა ვერ გაიგო, რომ არ უნდა გაუგზავნო თბილისში/ქუთაისში/ბათუმში/რუსთავში გამართული ივენთის მოსაწვევი ადამიანს, რომელიც ცხოვრობს გერმანიაში.
და ის, რომ მოწვევისას ყველას მონიშნავ, იმიტომ, რომ ტრაკის განძრევა და სასურველი ადამიანების მონიშვნა გეზარება sucks. იმიტომ, რომ მე მაქვს გადატენილი მეილი მოსაწვევებით, რომლების გამოც, 2 დღეში არ ჩამოვფრინდები თბილისში.

lighten up, people, fuckin' lighten up!

ამბავი იმაზე, თუ როგორ მოიპარა სოც. მედიამ კონცენტრაციის უნარი

მაგარი რამეა ეს სოც. მედია...
ათასი Facebook, mayspace...
ათასი ფორუმი...
ათასი მესინჯერი...
ათასი ბლოგი...
ათასი დასატოვებელი კომენტარი, ან პასუხგასაცემი კომენტარი...
დაფლუდული ნიკსერჩი ...

ელაპარაკები ვიღაცას. უცებ ეკრანზე მეორე ფანჯარა ამოტივტივდება, ვიღაცას გაახსენდი... გადაერთვები წუთით, გასცემ პასუხს, მოიკითხავ, მოუყვები, როგორ იყავი გუშინ კბილის ექიმთან და როგორ დაგაძრო ლამის ღრძილებიც კი გაწმენდისას.

იგივე დროში შენს მეგობარ დენტისტს სწერ PM-ს და ეკითხები, შეიძლება თუ არა ყავის დალევა, როდესაც 8 საათის წინ ექიმთან იყავი და მანდ გარკვევით გითხრა, რომ 4 საათი უნდა დაგეცადა... მაინც ეკითხები, რომ დამშვიდდე და გადაამოწმო. სანამ პასუხს ელოდები, ისევ პირველ მოსაუბრეს უბრუნდები, გადაავლებ უცებ თვალს, რა მოგწერა და აგრძელებ კომუნიკაციას.

თან მუსიკას უსმენ, თან ფილმს უყურებ ცალი თვალით,თან ბლოგს ანახლებ, თან სხვის ბლოგებს კიტხულობ, თან დალინკულ საიტებს ამოწმებ და ხარ ასე ბედნიერად. მშვენიერია, შენ თავად შეგიძლია აირჩიო, ამ წუთას რისი კეთება გინდა.


ჰოპლა, ასე დასამარდა კონცენტრაცია. რეალში ადამიანებს ვერ ვუსმენ გადაბმულად 2 წუთითაც კი. ვიჭერ თავს იმაში, რომ სხვადასხვა ფაქტებზე გადავერთვები ხოლმე. ვერ ვაანალიზებ, რომ ეს ნეტი არაა და აზრზე მოსვლის შემდეგ, უბრალოდ ვერ გადავხედავ, აქამდე რა ილაპარაკა მოსაუბრემ.

თქვენ არ გაქვთ ეს პრობლემა?

ძალიან უხერხულ მდგომარეობაში კი ვვარდები, მაგრამ ტვინი გადასულია online-რეჟიმში და multi-tasking სისტემაში და ვერაფერს ვშველი :(

რეალური სოციალური ქსელი ხომ არ აღმედგინა, რა ვქნა?! რიავიც, რიავიც...