ოდა "ცუდ" ქალებს

სიტყვები "კარიერისტი" და "ფემინისტი" ერთ კასტაში გადის.
კარიერისტი ქალი ცუდი ქალია. იგი ბუნების კანონების წინააღმდეგ მიდის.
ქალი, რომელიც ამბობს, რომ რეალურად უნდა გააკეთოს რაღაცა თავისი განათლებით, ბავშვის გარდა, სულ არაა დედობის ღირსი.
ქალი, რომელიც ამბობს, რომ გაკეთებული სადილის გამო კაცის თვალებში აკიაფებული მადლიერების და სიყვარულის ყურება მის მოწოდებათა სიაში არ შედის, ცუდი ცოლია.
ცუდი ცოლია ის ქალიც, რომელიც მთელ თავის  ინტელექტს ქმრის გაუთოებულ პერნაგში არ დებს.
ის ქალი ხომ საერთოდ რა ქალია, თუ 3 წელიწადში ერთხელ ბავშვის დორბლ და ნარწყევ შემხმარი მაისურებით მთელი დღე არ იარა და საღამოს უცებ არ "გამოიპრანჭა", რამეთუ დაღლილი კაცი სახლში მოსვლისას სიამაყით უნდა აივსოს.

იმ ქალს, რომელიც "ოდეს ყოფილ არ აქამომდე" დიალოგებისას სახეში შემოგახარხარებს, ჭკუა უნდა ასწავლო.

და ღმერთმა დაგვიფაროს (ნებისმიერმა- იმდენნაირი გვყავს, არჩევანია, სულო და გულო), ქალმა თქვას, რომ მამენტ, არ უნდა ჯერ შვილი და ზუსტად არ იცის, როდის მოუნდება, თუ საერთოდ მოუნდება ოდესმე.

და უფრო ღმერთმა დაგვიფაროს ისეთი ქალისგან, რომელიც თვლის, რომ marriage is overrated. 

მე ვარ ერთ-ერთი ასეთი "ცუდი" ქალი. მე არ მადგას თავზე "აი, თითით საჩვენებელი დედა და ქალი (უფრო სწორად, ქალი, იმიტომ რომ -დედა) "  შარავანდედი და შესაბამისად, პრივილეგიებიც, როგორიცაა, ვიღაცის აღფრთოვანება იმით, რომ საჭმელი არ მიმეწვა და სარეცხიდან ყველა ლაქა გამოვიყვანე და ასე შემდეგებით, რაც კარგად რომ დავფიქრდე, ისე მკიდია, რომ მეტი არ შეიძლება, მაგრამ რაღაც ნორმებმა მითხრეს, რომ ამაზე "ფასეულსა" და "წმინდას" ვერაფერს გავაკეთებ....

როგორ დავიჯერო, რომ ასე ცოტა გყოფნით?

არ არსებობს დედამიწაზე ძალა, რომელიც დამაჯერებს, რომ ეს მეყოფა.

Y U No in a relationship?!

ადამიანები რომ მხოლოდ იმისთვის გეკონტაქტებიან, რომ გადაამოწმონ შენი "ურთიერთობის სტატუსი" (უხეში თარგმანია და იმედია, ასე ჰქვია fb-ზეც ) შეიცვალა, თუ არა და მერე ისევ რომ ტყდებიან....
არ ვიცი, ფროიდი რას იტყოდა და მამენტ, მკიდია, ჩემთვის ბევრს ამბობს ეს ფაქტი იმაზე, რამდენად "სრულფასოვნად" აღიქვამს ადამიანი თავს ურთიერთობის გარეთ.

თუკი ვინმეს მხლოდ ის აინტერესებს, თითზე ბეჭედს როდის წამოიცვამთ, გააჯმევინეთ თქვენი ცხოვრებიდან. :D

p.s. დაახლოებით, Open thread პოსტია. დატოვეთ თქვენი მოსაზრება კომენტარებში თამამად და თავისუფლად. :)

Going rad these days!

მაშინ, როცა ყველა ევროვიზიის საყურებლად არის გახვეტილი, მე პირველად ვითამაშე ლოტო და ვერცერთი ციფრი ვერ გავარტყი, ამინდი არეულია და გულისტკივილით ვამჩნევ, რომ დღეს ნაყიდ ბალერინებს ჩემი მაისურები არ უხდება, დაქალი მირეკავს და მთხოვს, ვუყურო შვედეთის კანდიდატს ზემორე შოუში, რამეთუ გულისმომკვლელად სიმპატიური ყოფილა, როგორც ყველა შვედი, ერთადერთი ადგილი, რომელიც შეიძლება გამახსენდეს, ბლოგია. :D

მოგესალმებით ყველანაირი commited relationship-ისგან დაშინებული ქეოტიკი :D
no kidding.

ჩემი მეგობარი მეუბნებოდა ამას წინათ, დეპრესიაში მაგდებო, შენ მყავდი მეგობრებში ერთადერთი, ვისაც შვილების ყოლა და ოჯახი უნდოდა და ასე რადიკალურად რომ შეიცვალე აზრი, ესე იგი, რაღაც არაა მთლად კარგადო.

მე კი ვამბობ, რომ ყველაფერი ძალიანაც კარგადაა, მხოლოდ სხვებისთვის.
მე, უბრალოდ, არ ვარ მზად იოტისოდენა რამეც კი დავთმო, ვინმესთან გავიყო აბაზანა, კარადები და ზოგადად, საცხოვრებელი სივრცე, ვუყურო/ვუსმინო "არა ჩემს", მხოლოდ ხათრით და სიყვარულით... ღამეში 4-ჯერ გავიღვიძო და ბავშვს ვაჭამო და აბსოლუტურად ფეხებზე მეკიდოს ყველაფერი, როცა გვერდით ოთახში ბავშვი დაიწყებს ტირილს.

ყველას აქვს თავისი დრო და მიხარია, თუკი ჩემი მეგობრების უმეტესობას დაუდგათ დრო, როცა "საკუთარი ოჯახი" უნდათ და წარმატებით ჰყავთ კიდევაც.

მე კიდევ ახლა უფრო ნათლად ვხედავ, რამდენი რამე მაქვს კიდევ სასწავლი, სანახავი, შესაგრძნობი, რასაც საერთოდ სხვანაირად აღიქვამ, როდესაც ხარ single და დამოუკიდებელი...

time will come for me too (or maybe not :D).

ბრიდჯეტ ჯონსის დღიურს ვკითხულობდი და იქ შემხვდა ერთი ძალიან გონებამახვილური რამ: ბრიდჯეტი არის გაბრაზებული ჟურნალისტ ქალზე, რომელმაც დაწერა სტატია წარმატებულ, დამოუკიდებელ, 30-ს გადაცილებულ, საცოდავ single-ებზე და მათ საშინელ მარტოსულ ცხოვრებაზე. ჯონსის 3-ვე მეგობარი მასავით single-ია და კონტრ-არგუმენტებს აფრქვევენ დიასახლისებზე, მაგრამ ყველაზე გემრიელი მაინც ჯონსის ეს აზრი იყო:

"-საიდან იცის ეს ამ თვითდაჯერებულმა ძროხამ, რომელსაც თავი რაღაც ჰგონია, რადგან 22 წლისა უკვე გათხოვილი იყო, დიდი მადლობა?"

გემრიელად ვიცინე და მართალია, ჯერ 30-ს არ გადავცილებულვარ, მაინც მივცემ თავს უფლებას და ვიტყვი, რომ იმჰო, არ იციან :D

დაქალების შვილების პამპერსები და ძმაკაცების ცოლები

ყველაფერი თავიდანვე ვთქვი სათაურში.
(თავიდანვე აღვნიშნავ, რომ არანაირი პრობლემა არ მაქვს სიტყვებთან: "დაქალი" და "ძმაკაცი" :D )

იყო დრო, ეწუწუნებოდი დაქალს იმაზე, რომ ვიღაც ძალიან სიმპატიურმა ბიჭმა აღარ დაგირეკა... ან, რომ ტონალური იყიდე და შენს ბუნებრივ კანის ფერს არ მოუხდა. ის გეწუწუნებოდა იმაზე, რომ შეყვარებული სულ იგვიანებს, ან უყურადღებოა... რომ მეორე დაქალი ისე გადაყვა სამსახურს, რომ ბოლოს როდის ნახა, არც ახსოვს... რომ დიეტა არ შველის და ვერაფრით ჩაეტია ქვედაბოლოში, რომელიც წინა წელს იყიდა, იმ იმედით და შემართებით, რომ დიეტის შემდეგ ჩაეტეოდა....


იყო დრო, ეწუწუნებოდი შენს ძმაკაცს, რომ What the fuck, ასე შორს ხარ და გენატრება ყველა... რომ აი, იმ ტიპმა ასე და ასე გითხრა და ითხოვდი მისგან "ბიჭის აზრს", იმიტომ რომ შენ, როგორც გოგო, ვერ იგებ, რა fuck უტრიალებს იმ ტიპს თავში... დრო, როცა ჩადიოდი თბილისში და პირველი მანდ რეკავდი, რომ ეგრევე გენახა ყველანი ერთად... ის გიყვებოდა, როგორ მოსწონდა ერთი გოგო და მის ცოლად მოყვანას აპირებდა და შენ მთელი გულით გიხაროდა მისი ბედნიერება და მხოლოდ ის გაწუხებდა, რომ იქ არ იქნებოდი მაგ დროს...


ახლა არის დრო, როდესაც შენი დაქალი აბსოლუტურად "სრულყოფილი" დედაა, თავისი "დღეს მთელი დღე ამას დავდევ, ახლა დავჯექი ძლივს"-ებით... არის დრო, როდესაც ვეღარ ეწუწუნები დაქალს, რომ ტამ, ვიღაც ახალი ტიპი მოგწონს, რადგან ის ამ დროს დედამიწაზე ყველაზე მნიშვნელოვან რამეზე ფიქრობს: ბავშვის აშლილ კუჭზე, ამოსულ 6 კბილზე, ამოსაჭრელად გამზადებულ დანარჩენ 2 კბილზე, რომლის გამოც შეიძლება ღამეების თევამ მოუწიოს. (საოცარია, მაგრამ ქმრებზე ჭორაობის პროცენტული მაჩვენებელი საგრძნობლად იკლებს. ალბათ, იმიტომ, რომ შენ არ გყავს ქმარი :D )

არც უნდა უსაყვედურო: ვეღარ გაიგებს, როგორ შეიძლება ინერვიულო იმაზე, რომ შენი შეყვარებული სულ იგვიანებს, ან უყურადღებოა... რომ შენი დაქალი ისე გადაყვა სამსახურს, საუკუნეა არ გინახავს... ის ფიქრობს, რომ შენ არ დაგაინტერესებს მთელი დღე იმის მოსმენა, რომ "აი, დღეს გავიარეთ და ხელის დაქნევა ვისწავლეთ"...
და უნდა ვაღიარო: დღეში 20 წუთი მაინტერესებს და მიხარია, მითუმეტეს, რომ ვგიჟდები ბავშვებზე, მაგრამ მთელი დღე მაგას ჩემმა მტერმა უსმინა... ვერ გავიგებ, იმიტომ, რომ ამქვეყნად ყველაზე მნიშვნელოვან რამეზე ვფიქრობ: როგორ დააგვიანა დღეს მეასედ ჩემმა შეყვარებულმა...


ახლა არის დრო, რომ შენი ცოლიანი ძმაკაცი, რომელიც შენგან 20 წუთი სავალ გზაზე ცხოვრობს, ნახევარი წელია არ გინახავს... რომ შენი მეორე ძმაკაცის ცოლს (და მგონი, ყველა შენი ძმაკაცის ცოლს) სასტიკად არ უყვარხარ და ყოველთვის, როცა გინდა, რამე თბილი მისწერო, თავს იკავებ, რომ ტამ, უცებ ცოლმა არ ნახოს და პანიკები არ აუწიოს...

არც უნდა უსაყვედურო: ვეღარ მოისმენს ღამის სამ საათზე შენს წუწუნს და ვეღარ დაგამშვიდებს, რომ "არა უშავს. აი ნახავ, ყველაფერი როგორ კარგად იქნება და როგორ ტრაკში აქვთ ამ კაცებს თვალები". იმიტომ რომ, არ გიცნობს ის ცოლი და არ იცის, რომ აბსოლუტურად "არასაშიში" ხარ და მთლიანად თავისთვის უნდა თავისი ქმარი...


და იქნებ, ესაა მეგობრობა?! როცა არ უნდა უსაყვედურო... როცა რაც შეიძლება დისტანციურად უნდა მოიკითხო... როცა უნდა მოისმინო ისტორიები პამპერსებზე და ამოსულ კბილებზე... როცა უნდა გადადო ვიღაც ტიპის და ტონალურის ისტორიები გვერდზე?!

Fuckin' no idea...

ძალადობა ოჯახში

ძალიან დიდი ხანია მინდა, ამ თემაზე დავწერო, მაგრამ ყოველთვის მიჭირს დაწყება.
ეს პრობლემა მსოფლიოს ყველაზე განვითარებულ ქვეყნებშიც დგას, ყველანაირად ცდება სოციალურ ასპექტს: თუ თქვენ მდიდარი და კარგი ოჯახისშვილი ხართ, ისევე შეიძლება გახდეთ ძალადობის მსხვერპლი, როგორც ნაკლები ფინანსური სახსრების მქონე ქალი.
არ ვაპირებ ამ პოსტს ლექციის სახე მივცე, უფრო ჩემს სუბიექტურ შეხედულებაზე მინდა დავწერო.

ყოველთვის საშინელი უმწეობის შეგრძნება მიჩნდება ხოლმე, მსგავს ისტორიებს რომ ვიგებ ან ვუყურებ. რატომ ითვლება ყველაზე მხდალი საქციელი კაცის ღირსეულ ნაბიჯად?! ვინ არის თუნდაც ქმარი, ან მამა, ან ძმა, რომ გადაწყვიტოს, ქალმა დაიმსახურა წიხლები და მუშტები თუ არა?!




დეტალურად რომ განვიხილოთ:

• აუცილებელი არაა ვინმემ მუშტები გირტყას დღე და ღამე. ბევრი კაცი გამცირებს სიტყვიერად, გაიძულებს თვითშეფასება დაისამარო, აღიარო, რომ არაფერი გაგეგება, სულელი ხარ, მახინჯი ხარ. ყოველთვის მგონია, რომ ასეთ მამრებს იმდენად დაბალი თვითშეფასება აქვთ, რომ აუცილებლად უნდა დაამცირონ მის გვერდით მყოფი ქალი, რათა ამით საკუთარ თავს მეტი აღიარება მიანიჭონ. ან მათ ჰკლავთ იმის შიში, რომ ქალი ბოლოს და ბოლოს აიკრავს გუდა-ნაბადს და იპოვნის კაცს, რომელიც მისი ღირსია. მთელი ცხოვრება ისეთ სიტუაციებში ვსწავლობ, ვმუშაობ, სადაც პროცენტულად მეტი მამრობითი სქესის ადამიანია, ვიდრე მდედრობითის. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ ძალიან ბევრ მამაკაცს ძალიან ბევრი ქალი სჯობნის და თუ ვერ სჯობნის, არ ჩამოუვარდება გონებრივი შესაძლებლობებით.
• ყველაზე დიდი შეცდომა, რომელსაც ქალი უშვებს, არის თავის დადებილება. ანუ, ბევრს მოგისმენიათ ალბათ ფრაზები: "ეგონოს, რომ თავად წყვეტს ყველაფერს და მე შტერი გოგო ვარ. ამით მეტს მივაღწევ "... ბლა ბლა ბლა ... რატომ უნდა დაიმდაბლოს და დაიშტეროს ქალმა თავი?! რეალურად, რას ელიან ქალები ურთიერთობისგან, რომელშიც პარტნიორი არ ამაყობს მათი შესაძლებლობებით?
• ხშირ შემთხვევაში პრობელმა, როგორც ყოველთვის, უნდა ვეძებოთ ოჯახებში, სადაც აღიზარდნენ ეს ადამიანები. საქვეყნოდ ცნობილია, რომ ბავშვი, რომელიც მოწმეა ოჯახში ძალადობის, ისეთივე მსხვერპლია და მას ისევე უმახინჯდება ფსიქიკა, როგორც დედას. ხშირ შემთხვევაში ისინი თავად ზუსტად ისევე იქცევიან საკუთარ ოჯახებში. იმიტომ, რომ მათ სხვაგვარად არ იციან... ქალების შემთხვევაში: ხშირად ისინი ბავშვობაშივე იზრდებოდნენ მკაცრად და მამის/დედის როზგების ქვეშ იყვნენ, ან უყურებდნენ, როგორ ითმენდა ჩუმად დედა ყველა დამცირებას და ჰგონიათ, რომ ასე უნდა იყოს, რომ მათ ჩუმად უნდა აიტანონ მუშტები, რადგან ისინი ამის ღირსები არიან. BULLSHIT!!! არცერთი ქალი არაა ძალადობის ღირსი !
• ამ ყველაფრის ფონზე, ის ქალები, რომლებიც ძალადობას შვილების გამო იტანენ, არავითარ შემთხვევაში არ სჩადიან საგმირო საქციელს. ისინი გაცილებით ნაკლებ ტრავმას მიაყენებენ შვილებს, თუკი გაეყრებიან მოძალადე ქმარს. არ მგონია, რომელიმე ჭკუათმყოფელი ადამიანი დაეთანხმოს იმ ფაქტს, რომ ბავშვისთვის სჯობს ოჯახი არ დაინგრეს და სამაგიეროდ, უყუროს დალურჯებულ და ნაცემ დედას, მერე რა?!
• რამდენიმე ვიდეოს ვუყურე ამ თემასთან დაკავშირებით, დავლინკავ ბოლოშიც. ყველგან უმოქმედობის ძირითად მიზეზად სირცხვილის გრძნობა და შიში სახელდება: შიში იმის, რომ ყველაფერი უარესობისკენ შეტრიალდება, თუკი ისინი პოლიციას ან სპეციალურ დაწესებულებებს მიმართავენ. ამიტომ ისინი დღითიდღე ასოციალურდებიან, რაც მამრებს დამატებით საშუალებას აძლევს, ტერორში ამყოფონ ქალები.
  

არ მინდა, დემაგოგიასავით გამომივიდეს, მაგრამ სანამ თითეული ქალი არ დარწმუნდება საკუთარ თავში და იმაში, რომ არაფრით არაა მამაკაცზე ნაკლები, არავის არ აქვს უფლება, ფიზიკური შეურაცხყოფა მოგაყენოს და გადაწყვიტოს როგორ იცხოვრო მხოლოდ შენი სქესის გამო და რომ ასეთი ადამიანების ადგილი არაა ქალის გვერდით, ყოველთვის იარსებებს ვინმე კომპლექსიანი კაცი, რომელიც საკუთარ თვითშეფასებას მხოლოდ ქალის გატეხილი ცხვირის ყურებისას იმაღლებს.

ესეც ვიდეოები: