10 day challenge - Day 3

Eight ways to win your heart.


რაც უცებ მომაფიქრდა, ჩამოვწერე.
ანუ, გულის მოგება კონკრეტულ შემთხვევებში სხვა მეთოდებითაც შეიძლება, მაგრამ ამ რვაზე შევჩერდი:

1. ესე იგი, თუ გინდათ იყოთ ჩემი დღის გმირი, წამომყევით კონცერტზე. :D როგორც წესი, მარტო დავდივარ. მაინც ვიმხობ თავზე ყველაფერს, მაგრამ ვთვლი, რომ მინიმუმ ერთი ადამიანი არ მაწყენდა.
   
2. ნაყინი: შედეგი გარანტირებულია- მუდმივად ჩემს გულში დარჩებით (სანამ ნაყინს ვჭამ, იასნა) :D
3. შოკოლადი: შედეგი ძალიან გარანტირებულია. :D
4. გამოიწერეთ/დაალაიქეთ ჩემი ბლოგი (ეს, ან სულაც ორივე :D). ჭეშმარიტად გველური მეთოდია ჩემი გულის მოსაგებად. ანუ, აუცილებლად მესიამოვნება. პოტენციური მზაკვრული განზრახვები შეუმჩნეველი მრჩება ცოტა ხნით მაინც :D
5. თუ თქვენ გიყვართ "Fight Club", როგორც წიგნი, ასევე ფილმი- you are in my "Club of Awesomes"! შეიძლება მეტანიებს ჰქონდეს ჩემი მხრიდან ადგილი...
6. იყავით ბუნებრივები და არ ისწერვოთ.
7. თუ თქვენ გმირულად გაუძლებთ ჩემს წუწუნს და ჯერ კიდევ გექნებათ ჩემი გულის მოგების სურვილი (რაც ფრიად წარმოუდგენელია), თქვენ აბსოლუტურად, უპირობოდ და ხანგრძლივი დროით ხდებით მთელი ჩემი გულის მფლობელი :D (ეს ყველა განსაზღვრება ჩემს ლექსიკონში ფარდობითი ცნებებია. ანუ, მთლად ბევრს ნუ ელოდებით :D)
8. ბოლო პუნქტი ყველაზე ვრცელდება, მგონი: თუ ადამიანს აქვს იუმორის გრძნობა და უნარი გამაცინოს (ცოტაც მყოფნის ჩაბჟირებამდე), ის აუცილებლად მესიმპატიურება და ასეთ შემთხვევაში გულის მოგებამდე 2 ნაბიჯია.

პ.ს. პუნქტები ზოგად ხასიათს ატარებს. ანუ, "how to get me to date you"-ტუტორიალი არაა.

პირველი დღის პოსტი.
მეორე დღისპოსტი.

იხილეთ იდეა.

Guest-post ჩორვენისგან

”როგორი უბედური ვარ ვერ წარმოიდგენთ, ვერავინ მიგებს, არაფერი გამომდის და მე მგონი ისიც კი არ ვიცი რა მინდა.
რასაც არ ვკიდებ ხელს ყველა გეგმა მეფუშება. პირადი ცხოვრება კიდევ უფრო უარესად მაქვს, უკვე ფაქტიურად აღარაფრის მჯერა, არადა რა ვქნა თავს ვერ მოვიკლავ. მზად ვარ, მაგრამ ალბათ ეგეც არ გამომივა. შეიძლება ითქვას დეპრესია მაქვს და ისიც არ ვიცი ვის შეიძლება შევჩივლო...”

ცუდი დასაწყისია არა? დამთრგუნველი და უიმედო.
აი ასეა, ადამიანები ყოველთვის მზად არიან იწუწუნონ, თავი შეაცოდონ სხვებს და საკუთარი თავივე შეიცოდონ თვითონ.

კი, მეც ვიცი რომ წუწუნი ზოგჯერ საუკეთესო ხერხია განტვირთვისათვის და სასიამოვნო გრძნობაც კი გვეუფლება ამ დროს, მაგრამ წარმოიდგინეთ რას გრძნობენ სხვები თუ ჩვენ გამუდმებით ვწუწუნებთ? ვართ სულ უკმაყოფილო და უბედური?
ასეთი მდგომარეობის დიდხანს გაგრძელების შემთხვევაში ვამჩნევთ რომ მეგობრები და ახლობელბი გაგვირბიან, ოჯახის წევრები ხმას აღარ გვცემენ ნორმალურად და ეს კიდევ ერთი მიზეზი ხდება იმისათვის, რომ თავი კიდევ უფრო უბედურებად ვიგრძნოთ.

მეგობრებო არ ვარგა!! ასეთი ქცევა დამღუპველია!

იცით რა ყოველთვის როდესაც სასოწარკვეთა მეუფლება (იშვიათად მაგრამ მძაფრად მაქვს ხოლმე) იმ წუთასვე ვცდილობ რამე დავგეგმო, მაშინვე ვიწყებ ფიქრს რა გავაკეთო და რაზე გადავერთო.

ყოველთვის ვცდილობ , რომ თავი მაღლა ავწიო და ისევ თამამად ვიმოქმედო, ისევ გავიღიმო და გავიხსენო ის, რომ ყველა ზებრაზე შავს თეთრი მოყვება და ყველა ეს ზოლი სხვადასხვა ზომისა და სიხშირისაა.

ვიცი რაც გაიფიქრეთ - ”ეგ ეგეთ ადვილი არააო ”- მაგრამ დაფიქრდით, თქვენს გარდა თქვენზე ისეთივე სიმძაფრით არავინ იზრუნებს, არავინ ეცდება ყველთვის გამოგიკეთოთ ხასიათი და ფეხი აუწყოს თქვენს კაპრიზებს. ერთადერთი და ყველაზე ძლიერი მხარდამჭერი სკუთარი გონება და ”მე” გყავთ, გვყავს.

ასე რომ დაფიქრდით ღირს კი გაუთავებელი წუწუნი და დეპრესიობა ? ამ დროს ხომ უკანმოუხედავად ვკარგავთ გართობის და სიამოვნებისათვის მოსახმარ დროს? ამ დროს ხომ ნერვულ უჯრედებს ელვისებურად ჩვენ თვითონვე ვხოცავთ?
რისთვის თორემ კი? ამით არაფერი გვემატება...

ასე რომ იქნება გავიღიმოთ ყველამ და ვთქვათ რომ ჩვენ ყველაფერი გამოგვივა, შეიძლება სირთულეების გადალახვის შემდეგ, მაგრამ მაინც - ყველა შევძლებთ იმას რასაც გულით მოვინდომებთ და რისკენაც გააზრებულად , გაღიმებულები ვივლით.
საუკეთესო სურვილებით კუბოკრულ კაბიანი და მუდამ მომღიმარი ჩორვენი.

დაქალების შვილების პამპერსები და ძმაკაცების ცოლები

ყველაფერი თავიდანვე ვთქვი სათაურში.
(თავიდანვე აღვნიშნავ, რომ არანაირი პრობლემა არ მაქვს სიტყვებთან: "დაქალი" და "ძმაკაცი" :D )

იყო დრო, ეწუწუნებოდი დაქალს იმაზე, რომ ვიღაც ძალიან სიმპატიურმა ბიჭმა აღარ დაგირეკა... ან, რომ ტონალური იყიდე და შენს ბუნებრივ კანის ფერს არ მოუხდა. ის გეწუწუნებოდა იმაზე, რომ შეყვარებული სულ იგვიანებს, ან უყურადღებოა... რომ მეორე დაქალი ისე გადაყვა სამსახურს, რომ ბოლოს როდის ნახა, არც ახსოვს... რომ დიეტა არ შველის და ვერაფრით ჩაეტია ქვედაბოლოში, რომელიც წინა წელს იყიდა, იმ იმედით და შემართებით, რომ დიეტის შემდეგ ჩაეტეოდა....


იყო დრო, ეწუწუნებოდი შენს ძმაკაცს, რომ What the fuck, ასე შორს ხარ და გენატრება ყველა... რომ აი, იმ ტიპმა ასე და ასე გითხრა და ითხოვდი მისგან "ბიჭის აზრს", იმიტომ რომ შენ, როგორც გოგო, ვერ იგებ, რა fuck უტრიალებს იმ ტიპს თავში... დრო, როცა ჩადიოდი თბილისში და პირველი მანდ რეკავდი, რომ ეგრევე გენახა ყველანი ერთად... ის გიყვებოდა, როგორ მოსწონდა ერთი გოგო და მის ცოლად მოყვანას აპირებდა და შენ მთელი გულით გიხაროდა მისი ბედნიერება და მხოლოდ ის გაწუხებდა, რომ იქ არ იქნებოდი მაგ დროს...


ახლა არის დრო, როდესაც შენი დაქალი აბსოლუტურად "სრულყოფილი" დედაა, თავისი "დღეს მთელი დღე ამას დავდევ, ახლა დავჯექი ძლივს"-ებით... არის დრო, როდესაც ვეღარ ეწუწუნები დაქალს, რომ ტამ, ვიღაც ახალი ტიპი მოგწონს, რადგან ის ამ დროს დედამიწაზე ყველაზე მნიშვნელოვან რამეზე ფიქრობს: ბავშვის აშლილ კუჭზე, ამოსულ 6 კბილზე, ამოსაჭრელად გამზადებულ დანარჩენ 2 კბილზე, რომლის გამოც შეიძლება ღამეების თევამ მოუწიოს. (საოცარია, მაგრამ ქმრებზე ჭორაობის პროცენტული მაჩვენებელი საგრძნობლად იკლებს. ალბათ, იმიტომ, რომ შენ არ გყავს ქმარი :D )

არც უნდა უსაყვედურო: ვეღარ გაიგებს, როგორ შეიძლება ინერვიულო იმაზე, რომ შენი შეყვარებული სულ იგვიანებს, ან უყურადღებოა... რომ შენი დაქალი ისე გადაყვა სამსახურს, საუკუნეა არ გინახავს... ის ფიქრობს, რომ შენ არ დაგაინტერესებს მთელი დღე იმის მოსმენა, რომ "აი, დღეს გავიარეთ და ხელის დაქნევა ვისწავლეთ"...
და უნდა ვაღიარო: დღეში 20 წუთი მაინტერესებს და მიხარია, მითუმეტეს, რომ ვგიჟდები ბავშვებზე, მაგრამ მთელი დღე მაგას ჩემმა მტერმა უსმინა... ვერ გავიგებ, იმიტომ, რომ ამქვეყნად ყველაზე მნიშვნელოვან რამეზე ვფიქრობ: როგორ დააგვიანა დღეს მეასედ ჩემმა შეყვარებულმა...


ახლა არის დრო, რომ შენი ცოლიანი ძმაკაცი, რომელიც შენგან 20 წუთი სავალ გზაზე ცხოვრობს, ნახევარი წელია არ გინახავს... რომ შენი მეორე ძმაკაცის ცოლს (და მგონი, ყველა შენი ძმაკაცის ცოლს) სასტიკად არ უყვარხარ და ყოველთვის, როცა გინდა, რამე თბილი მისწერო, თავს იკავებ, რომ ტამ, უცებ ცოლმა არ ნახოს და პანიკები არ აუწიოს...

არც უნდა უსაყვედურო: ვეღარ მოისმენს ღამის სამ საათზე შენს წუწუნს და ვეღარ დაგამშვიდებს, რომ "არა უშავს. აი ნახავ, ყველაფერი როგორ კარგად იქნება და როგორ ტრაკში აქვთ ამ კაცებს თვალები". იმიტომ რომ, არ გიცნობს ის ცოლი და არ იცის, რომ აბსოლუტურად "არასაშიში" ხარ და მთლიანად თავისთვის უნდა თავისი ქმარი...


და იქნებ, ესაა მეგობრობა?! როცა არ უნდა უსაყვედურო... როცა რაც შეიძლება დისტანციურად უნდა მოიკითხო... როცა უნდა მოისმინო ისტორიები პამპერსებზე და ამოსულ კბილებზე... როცა უნდა გადადო ვიღაც ტიპის და ტონალურის ისტორიები გვერდზე?!

Fuckin' no idea...