Posts mit dem Label სამსახური werden angezeigt. Alle Posts anzeigen
Posts mit dem Label სამსახური werden angezeigt. Alle Posts anzeigen

31.12.14

2014

მოვიდა დიდი პატაკების დრო ბლოგებზე.  მე იმდენად შემიყვარდა შემაჯამებელი პოსტები, სულ რომ გადავეჩვიო წერას, წელიწადში ერთხელ მაინც შემოვივლი და დავწერ, სად ვიყავი, რომ არ ვიყავი :D

წინა წლის შემაჯამებელ პოსტს გადავხედე და იმაზე მეტი გამიკეთებია, ვიდრე პოსტის დაწერისას მეგონა.
ტატუს გარდა ყველაფერს ასე თუ ისე შევავლე  ხელი. არადა, თითქმის ვიცი, ვისთანაც უნდა მივიდე :D მაგრამ თუკი გავითვალისწინებთ იმას, რომ ავტო-სკოლას 10 თვის განმავლობაში ვარჩევდი, ამ შემთხვევაშიც დიდხანს ვიფიქრებ, სანამ არ მომბეზრდება და იმპულსურად პირველ შემხვედრს არ დავაწერინებ ვინმე ტიპის სახელს მკლავზე :D :D

ჰოდა, მივყვეთ თანმიმდევრულად:
  • იანვარში დავიწყე მუშაობა პროფესიით, რამაც მოაგვარა პირველ რიგში ბევრი ფინანსური პრობლემა :D  ასევე შეიტანა წვლილი male dominated field-ში ქალთა ქვოტის ამაღლებაში. :D  წლის ბოლოს შემაჯამებელ საუბარში მქონდა კარგი შეფასება, რაც ძალიან კარგია, მაგრამ 2015-ის პირად მიზნად მაინც მაქვს არანორმალურად მეტის სწავლა დასახული.
  • სამსახურთან ერთად მოვიცალე სნოუბორდისთვის :yeah: . ვიყავი რამდენჯერმე და ბოლო ასვლისას წითელ ტრასაზეც გადავედი, რაც ჩემნაირი ფრთხილი ადამიანისთვის საოცარი შედეგია, თუ გავითვალისწინებთ იმ ფაქტს, რომ სახით დაცემაზე მეტად არცერთი ძვლის მოტეხვის არ მეშინია. ახლა რომ დაზამთრდა, მეგობარმა მაჩუქა ბორდი, მე ვიჩუქე ბორდის არანორმალურად ძვირი ჩექმა და bindings (ეს ქართულად როგორაა, ნეტავ) და გამომრჩა ის ფაქტი, რომ ცოტა ადრე უნდა დამეჯავშნა ბილეთები სასტუმროში, სადაც ახალ წელს ხვდებიან ადამიანები, ვისთან ერთადაც ვსრიალებ ხოლმე. :/
  • მარტიდან დავდივარ ფლამენკოზე. თუმცა, ჯერ თავადაც ვერ ვუყურებ საკუთარ თავს სარკეში, ასე რომ აქ დიდი მიღწევები არ მქონია. ცოტა ხანს კიდევ ვივლი და თუ ვნახე, რომ ჩემგან არაფერი გამოდის, დავყრი ფარ-ხმალს. (ან შემოვრჩები ისევე, როგორც ქართულ ცეკვას შემოვრჩი, სადაც ასევე არაფერი გამოდის ჩემგან :D)
  • მაისში ვიყავი წელს ჩემს მიერ ნანახი სამი კონცერტიდან ორზე. ეს ძალიან, ძალიან ცუდი მაჩვენებელია და იმედია, მომავალ წელს მეტს მოვახერხებ. ძალიან ცოტა რამე მირჩევნია კონცერტზე წასვლას. 
  • ივნისში  ჩემმა ბავშვობის მეგობარმა თავისი მივლინება+შვებულება ჩემს დაბადების დღეს დაამთხვია და იმ ერთ კვირაში ჩვენს მიერ ათვისებულმა ალკოჰოლმა ჯამში მთლიანი წლის კონსუმი ჯიბეში ჩაიდო :D
  • ივლისში გავიგე, რომ ვარ არატოლერანტული ადამიანი... ლაქტოზის მიმართ. სავარაუდოდ, მთელი ცხოვრება ვიყავი, მაგრამ ასაკი და უგუნურად მიღებული ანტიბიოტიკები მაინც თავისას შვრება. იმ დღესვე გავეშურე მარკეტებში და იმდენ ხანს ვიარე, სანამ ულაქტოზო ყველს და ულაქტოზო რძის პროდუქტების მთელ სერიას არ  მივაგენი. :D ფაქტიურად, ყველაფრის შემადგენლობის წაკითხვა მიწევს, რადგან ძეხვშიც კი შეიძლება იყოს ლაქტოზა (დამუშავებისას იყენებენ,  ხზ... რატომ). ეს იყო ძალიან ტრაგიკული ახალი ამბავი და მხოლოდ ტაბლეტებით გადავიტანე აგვისტოს ბოლოს ხაჭაპურები და შებოლილი სულგუნები და მისთანანი.
  • აგვისტოში ვიყავი საქართველოში, ფაქტიურად საქმიანი ვიზიტით. იქიდან დაბრუნებულს მომყავდა სტუმრად ჩემი დეიდაშვილი და ორივეს ერთად მთელი საქართველოს სურსათ-სანოვაგე :D 
  • მერე ვიარეთ აქეთ-იქით, რამაც ჩემს 11 წლიან გეგმას მხოლოდ ერთი ახალი ქალაქი შემატა, რადგან სხვა ქალაქებში უკვე არაერთხელ ვიყავი ნამყოფი. ჰოდა, მილანი... დიდად არ მომეწონა. თან სასწაული ნესტი იყო და მე, პირადად, ძალიან მძიმედ ვსუნთქავდი. ასე მეგონა, საკმარისი ჟანგბადი არ იყო ირგვლივ.
  • ოქტომბრის ბოლოს, ბრეკეტების გამო, ამეკრძალა ყველა მავნე ჩვევა ალკოჰოლით დაწყებული, ყავით დამთავრებული. შედეგად მივიღეთ ადამიანი, რომელიც  დღეში 2-3 ლიტრ წყალს სვამს, შესვენებაზე მიყვება თანამშრომლებს ლანჩზე, უყურებს მათ ყავის წრუპვას   და თვალზე მომდგარ ცრემლებს იწმენდს. :D
  • ნოემბრის ბოლოს ძლივს (!) ჩავეწერე ავტო-სკოლაში და დავიწყე თეორიის გავლა. წინა წლის პოსტში კი მეწერა, დაბადების დღემდე ავიღებ მართვის მოწმობას-მეთქი, მაგრამ 2015-შიც ხომ მექნება დაბადების დღე, არა?! :D ნუ, B კლასი ივნისამდე და A კლასის ჩაბარება  ჩემი სურვილისგან დამოუკიდებლად მალევე მომიწევს (თეორიის ჩაბარებიდან 1 წლის განმავლობაში უნდა ჩაბარდეს პრაქტიკა/ები).
  • დეკემბერში გავიგრძელე სამუშაო კონტრაქტი და ასევე ვიზა 1 წლით. ეს უკანასკნელი, იმედია,  ბოლოჯერ შეზღუდული ვადით. 2015-ის შემოდგომაზე უკვე შემეძლება სამუდამო ვიზაზე საბუთების შეტანა და წინასწარ მიხარია, რომ არ მომიწევს ყოველ წელს იმ ჯოჯოხეთურ შენობაში ფეხის შედგმა. :/

კიდევ იყო კარგი, ნაკლებად კარგი, ცუდი წვრილმანებიც. ასევე ამბები, რომლებსაც მხოლოდ ცალკე პოსტი თუ დაიტევს.  მთლიანობაში, ნორმალური წელი იყო. მაინც იმედია, 2015 უკეთესი იქნება. :D  ამას წინათ სამსახურში ვწუწუნებდი, მიზნად რა დავისახო, არ ვიცი-მეთქი.... თუმცა, რამდენიმე ფრიად მატერიალური და რამდენიმეც ongoing სურვილი უკვე მაქვს:
  • წელს აუცილებლად უნდა ვიმოგზაურო მეტი. სულ მარტომაც რომ ვიარო...
  • კიდევ მინდა ვიყიდო მანქანა და ყველაზე საუკეთესო შემთხვევაში ბაიკიც.
  • მინდა გადავიდე 1,5 ოთახიან ბინაში, რომელშიც იქნება აბაზანა (და არა  საშხაპე), რომელსაც ექნება აივანი და ფანჯრებიანი სამზარეულო.... და რომლის დაფინანსებაშიც გემრიელი თანხა გამძვრება ყოველთვიურად :D
  • წლის გამოწვევა:  ყოველდღე გამოვნახო 1 საათი საკითხად. არ იგულისხმება მეტროში სამსახურის გზაზე კითხვა, რაც ამ ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში თითქმის ერთადერთი ადგილია, სადაც ვკითხულობ. არამედ, სახლში, მშვიდ გარემოში, არა კომპიუტერზე და ქინდლებში და ამბებში (მაინც არ მაქვს ეგენი).
  • და ესპანური.... ესპანური  ცალკე შავი ხვრელია, რომელიც სამარცხვინოდ დარჩა ამოსავსები წინა წელს. თუ არ გავითვალისწინებთ იმ 2 თვეს, როცა Duolingo-თი ვსწავლობდი, თუ "ვსწავლობდი".
თქვენ საინტერესო წელს გისურვებთ. ბლოგერებს მეტ პოსტს და ყველა ბლოგზე პოსტების მაილზე გამოწერის საშუალებას :D

Love,
Chaotic

26.04.14

როგორ გადავურჩეთ "გაცნობის ფაზას" პროფესიებში, სადაც 95% მამრობითი კოლეგა გვყავს

პრეტექსტი: ამ 95%-იდან ნაწილთან შეხება არ გექნებათ. ნაწილთან მხოლოდ დერეფანში მისალმებით შემოიფარგლებით, ნაწილთანაც კარგ ურთიერთობას დაამყარებთ, კოლეგიალურსა და ურთიერთპატივისცემაზე აგებულს. ამ უკანასკნელ შემთხვევაში, სამსახურს გარეთ ურთიერთობის გაგრძელება და მეგობრობა თქვენი ნებაა, მაგრამ აუცილებელი არ არის.

რა ვუყოთ დანარჩენ რამდენიმეს?

პირველი, რაც თავში აზრად მოგვივა, არის შემდეგი ტაქტიკური სვლა: ვიყოთ კეთილები მათ მიმართ, გავუღიმოთ, კარგად და მეგობრულად მოვექცეთ. ეს მათ დაუმტკიცებს, რა კარგი ადამიანებიც ვართ და როგორ ცდებოდნენ თავიდან. დროთა განმავლობაში, მათ კეთილგანწყობას მოვიპოვებთ....

გეცნოთ? დარწმუნებული ვარ, რომ ბევრს ეცნო, რადგან ბავშვობის დიდი გაკვეთილი და ანდერძია ეს ტაქტიკა.


fuck this!!!

იყავით სარკეები, არეკლეთ პატივისცემა, რომელსაც თქვენს მიმართ იჩენს თქვენი კოლეგა. არც მეტი ქნათ, არც ნაკლები.
პირადი გამოცდილებიდან: თავიდან გაოცება მოჰყვება ამ ყველაფერს. შემდეგ მსუბუქი სახის ბულინგი, რაც მაგ.: სადილის დროს გადაკრულ ხუმრობებში და წაგველებაში გამოიხატება ( ორივე სქესს გადასარევად შეუძლია, მიუხედავად სხვაგვარად მტკიცებისა. აქვე სიაში შევიტანოთ ჭორაობა. ოოო, მსგავსი რამ ცხოვრებაში არ მინახავს :D). შემდეგი ეტაპი არის გაბრაზება იმაზე, რომ ყველაფერი ისე არაა, როგორც სახლში: დედასავით არ დასდევთ კუდში და შეყვარებულივით/ცოლივით არ ცდილობთ სიტუაციის განმუხტვას.
ამ წუთას აქ ვარ და გაგრძელებას შემოგთავაზებთ. შესაძლოა შემდეგი საფეხური იყოს კოლეგის სურვილი, კედელზე შემოგანარცხოთ, მაგრამ ცივილიზებულ პირობებში, ეს სამსახურის დაკარგვად და აუცილებლად დამნაშავის სკამზე ჯდომად დაუჯდება და ვერ გარისკავს. :D

 მიზანი ამ ყველაფრის არ არის ის, რომ ბოლოს განუყრელ მეგობრებად იქცეთ და შემოირიგოთ ეს ადამიანი. ყველას არ უნდა უყვარდეთ და ვერც ეყვარებით.  უფრო მთავარი კი, არც თქვენ უნდა გიყვარდეთ ყველა. თქვენ ხელფასს არ გიხდიან იმაში, რომ ყველას უყვარდეთ. ხელფასს გიხდიან იმაში, რომ გააკეთოთ საქმე და გააკეთოთ ეს საქმე კარგად. ამასთანავე, ბევრჯერ მინახავს 2 მამრობითი სქესის კოლეგა, რომელთაც, ზუსტად ვიცი, საშინლად არ მოსწონთ ერთმანეთი, მაგრამ აქვთ საჭირო საქმიანი ურთიერთობა და მას იქით ნაკლები კონტაქტი. ისინი ერთმანეთისგან კუდის ქიცინს არც ითხოვენ და არც ელიან. ასე რომ, ესე იგი, შეუძლიათ სხვანაირადაც ;)


პ.ს. თქვენ გიწევთ  ასეთ სიტუაციაში მუშაობა?  ის 5%  ხართ, თუ 95%? როგორ იქცევით მსგავს შემთხვევაში, ან როგორ ფიქრობთ, როგორ მოიქცეოდით?


გული მიგრძნობს, გაგრძელება იქნება...  :D



26.10.13

Project Australia

ხმამაღლა ნათქვამი აზრი ერთბაშად რომ სერიოზულდება, ზუსტად იმ კატეგორიის პოსტია. მაქსიმუმ 4 წელში უნდა ვიყო ავსტრალიაში. მერე სამუშაო ვიზას აღარ იძლევიან.

საინტერესო გადახვევა ამ საკითხთან დაკავშირებით (გადაუმოწმებელი): 30 წლამდე ქალები უფრო იოლად იღებენ ვიზას, რამეთუ კონტინენტს უჭირს-ო, ასე მითხრა ერთმა გოგომ, რომლის მეგობარიც იყო ცოტა ხნით ავსტრალიაში და რომელმაც ეს ამბავი ჩამოიტანა (go figure! წინადადების სტილი განზრახ არჩეული იყო).

ჰოდა, იმისთვის, რომ ეს მიზანი სისრულეში მოვიყვანო, უნდა დავწერო პერიოდულად პოსტები, რათა საკუთარი თვალით ვნახო ხოლმე, რომ უაღრესად ზარმაცი ვარ და ცოტა მეტი მოქმედებაა საჭირო.

ასევე, შეიძლება არსებობდეს კიდევ ვინმე ქართულ ინტერნეტ-სივრცეში, ვისაც იგივე ნაბიჯების გავლა მოუწევს და რაღაც რესურსი იდოს ინტერნეტში.

ასევე, შეიძლება, ვინმემ უკვე იქიდან წაიკითხოს ეს პოსტი და მომწეროს ზოგ რამეზე, ამ სისულელეებს სად პოულობო...


ამ ეტაპზე 3-4 ბლოგი მაქვს გამოწერილი, ემიგრაციის მსურველებისთვის.... არ ვკაიფობ, იმჰო. აი, ასეთი დონის ზარმაცი ვარ.

საინტერესო გადახვევა 2: "აუ, რატოოომ? ავსტრალია ხომ ასე შორსაა" ტიპის კითხვა არ გინდათ. ზუსტად, ზუსტადაც, რომ შორსაა ;) სხვა მიზეზებს გზადაგზა შემოგთავაზებთ.


 საწყის ეტაპზე:

  1. ფული, გადადებული უშუალოდ ამ საკითხთან დაკავშირებული ამბების მოსაგვარებლად- 0 ევრო.
  2. ინფორმაცია საჭირო საბუთების, პროცედურების შესახებ- ასაკობრივი ზღვრის გარდა არაფერი ვიცი.
  3. საიტების სია, სადაც შეიძლება მონახო სამსახური- 0
  4. პირადი კონტაქტების რაოდენობა, ვისგანაც ინფორმაციის მიღება შეიძლება, ადამიანი ხელს თუ გაანძრევს- 4 (უცხოელები არიან, ოღონდ და საქართველოს მოქალაქის სპეციფიური "არ გიღებთ ასეთი დიდი სიამოვნებით" სიტუაცია არ აქვთ).
  5. რამდენიმე ფაქტი, ზოგადად, ავსტრალიის შესახებ, გინდა-ისტორიული, გინდაც-პოლიტიკური, ან სულად კულტურული- 
    • პრემიერ მინისტრი ქალი ჰყავდათ, რომელმაც არჩევნები წააგო და რომელსაც პარლამენტში badass გამოსვლა ჰქონდა სექსიზმის წინააღმდეგ.
    • კიდევ, P!nk უყვართ ძალიან. ყველაზე მეტი შოუ მანდ აქვს ხოლმე (lucky me).
    • ვსe... :D
ასეთი ტემპით თუ გავაგრძელე, მამენტ, ახლავე ნავში ჩავჯდე, სჯობს. უფრო მალე ვიქნები იქ, which is never :D

გაგრძელება და ამ თემაზე ტვინის *** იქნება...

24.05.12

თვითმოტივატორი

OK, იმის ფონზე, რომ ხვალ ჩემი ანალიზები იქნება( და გავიგებ, ამჯერად რისი ნაკლებობა მაქვს, 12 საათი რომ მძინავს), ყოველდღე ვმუშაობ და ღამით 4 საათის ნაცვლად მხოლოდ 2 საათი ვახერხებ პროექტზე მუშაობას, ხელში მაინც იმაზე ოდნავ უფრო მეტი უნდა მეჭიროს, ვიდრე ახლა.

ჯერ ვერ დავუმუღამე, რომელი approach სჯობს:
  1.  ერთ მაგალითზე დავკონკრეტდე, ნაბიჯ-ნაბიჯ, ნელ-ნელა დავამატო კოდი, თუ 
  2. გუგლში თუ რამე მაგალითი ვიპოვნე, ყველა ვცადო და რომელიმეს გამოსვლის იმედზე ვიყო....

არცერთი არ ამართლებს. გუშინ პირველი ვცადე (სუუულ დასაწყისი ჩონჩხი მაქვს და გაგრძელება მინდოდა), დღეს-მეორე.... ისევ იმ ჩონჩხზე ვარ...

გადაირევა ადამიანი, რა...

არადა, თითქოს, ყველაფერს ზედმიწევნით ვაკეთებ...

პ.ს. ძალიან მალე ვიცი ხოლმე ხელის ჩაქნევა და ჯერ კიდევ რქებით რომ ვაწვები და ყველა მხრიდან ვუვლი, საკმაოდ პოზიტიური მოვლენაა.
ასე გადიან ბოლოში, ალბათ....


(პოსტი მხოლოდ იმიტომ, რომ ერთსა და იმავე თემაზე მუშაობის შედეგად არ გავრეკო)


22.04.12

Job hunting vol.1

Take it or leave it- მიყვარს ნარცისულად საკუთარი თავი, როდესაც გამომწვევად ვიმართები წელში და ვამბობ, რომ ყველაფერი რაც იმ წამს თვალწინ უდგათ არის შეულამაზებელი სიმართლე და უკვე მათი გადასაწყვეტია, ჩემს სასიკეთოდ გააკეთებენ არჩევანს, თუ არა... თუ რამე არ მოსწონთ, ეს ნაკლებად უნდა იყოს ჩემი პრობლემა.ძალიან ბევრი ადამიანი ცხოვრობს დედამიწაზე საიმისოდ, რომ ვიღაც ვერ იპოვნო, რომელიც შენს მოთხოვნებს უფრო აკმაყოფილებს, პირად ცხოვრებასა თუ კარიერაში.

ჩემი მეგობარი ყოველთვის მეუბნება, რომ "აი, იქნებ, ცოტა უფრო სხვანაირი იყო, ცოტა დაანახო ბიჭს, რომ შენზე ძლიერია, მზურნველია და ა .შ. უყვართ მაგათ ასეთი გოგოები"... მე კიდევ სულ მგონია, რომ ძალიან, ძალიან ტეხავს ადამიანის ამ ფასად "კლანჭებში ჩაგდება" და რბილად რომ ვთქვათ, მისი დაბოლება, არაფერს ვიტყვი საკუთარი პატივმოყვარეობის ფეხქვეშ გათელვაზე. არასდროს მჯეროდა, რომ ოდესმე საკუთარი თავი მეყვარება მსგავსი ნაბიჯის გადადგმის შემდეგ.
ამიტომ, ვარ ზუსტად ასეთი, როგორსაც მხედავენ და თუ ეს მათ მოლოდინს არ აკმაყოფილებს აბსოლუტურად არაა ჩემი პრობლემა. Take it or leave it :)

ჰოდა, სამსახურის ძებნისას აღმოვაჩინე, რომ ყველგან ვატარებ ამ იდეოლოგიას, განსაკუთრებით კი იქ, სადაც ერთი 45 წუთიანი საუბარი წყვეტს ყველაფერს.
ამიტომ, ერთ-ერთ ტელევიზიაში გასაუბრებაზე რომ მივდიოდი, წინასწარ გული მერეოდა სტანდარტულ კითხვებზე, რომლებზეც სტანდარტული პასუხი უნდა გასცე... არ დაუსვამთ არცერთ მათგანი... :D

მე ვიყავი ძალიან გულახდილი. საკმაოდ მკაფიოდ ჩამოვაყალიბე წინადადება იმის შესახებ, რა მოლოდინი მქონდა მე ჩემს პოზიციასთან და დავალებებთან დაკავშირებით. არცერთხელ არ მიპასუხია სტანდარტული პასუხით, ან ტონით "ამიყვანე სამსახურში, ბიძია-ბაბუა და ყავასაც მოგიტან დილით საწოლში"...

შედეგად დამირეკეს 2 დღეში და მითხრეს, რომ სიამოვნებით ამიყვანდნენ. რიგ მიზეზთა გამო, რომლებიც სამსახურს არც ისე პერსპექტიულს ხდიდნენ, მე არ დავთანხმდი, მაგრამ ეს სულაც არაა პრობლემა, არც მათთვის და არც ჩემთვის.

მე, უბრალოდ, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ რაღაცის მისაღწევად თამაში, საკუთარი თავის გადამალვა არაა საჭირო და ისეთი სიტუაციებიდან, რომლებიც შენგან ზემოთხსენებულს მოითხოვენ, უკანმოუხედავად უნდა დატყდე, რამეთუ არ გიღირს.

მხოლოდ შენ არ გირჩევენ, შენც ირჩევ- როგორც ეს ჩემმა ერთმა მეგობარმა და მე განვავრცეთ სამსახურებზე საუბრისას.

პ.ს.   იმ დღესვე მეორე კომპანიამ მომწერა...
გინდა დახურული ფანჯარა, მაგრამ ამავე დროს გაღებული კარი დავდგათ შუა პოსტში და გინდაც, უბრალოდ, ვთქვათ, რომ არჩევანი და მისი გამოყენება რეალური, ხშირად საშიში, მაგრამ ძალიან უნივერსალური რამეა... ყველასი და ყველაფრის ჩანაცვლება შეიძლება და ყველაზე გაპაპსავებულ და გაკლიშეებულ ზებრას ტანზე მაინც მოყვება შავ ზოლს თეთრი.


01.04.12

Meanwhile in my life: სამსახურს ვეძებ

ახალ სამსახურს ვეძებ.
კარგა ხანია უკვე მინდა შეცვლა, მაგრამ ძალიან ბევრი პლიუსი აქვს უნივერსიტეტში მუშაობას გამოცდების პერიოდში.
შეცვლა იმიტომ მინდა, რომ ახლა სტატისტიკასთან მაქვს საქმე (რაღა ახლა, 5 წელი ხდება უკვე, რაც მანდ ვარ) და ეს სფერო არ მესახება ჩემთვის პერსპექტიულად, მითუმეტეს, როცა შესაბამისი განათლება არ მაქვს და რადგანაც მე საერთოდ, "ჟურნალისტიკა დავამთავრე და ჟურნალისტის დამლაგებლად დავიწყებ, მერე ნელ-ნელა დამაწინაურებენ" იდეოლოგიას არ ვემხრობი, მინდა ისეთი სამსახური მქონდეს, სადაც სადიპლომოს დაწერის საშუალება და დამთავრების შემდეგ იქვე დარჩენის შანსი მექნება.

ეს მხოლოდ ცოტა ხნით, ფინანსურად რომ მოვმძლავრდე და მერე ავსტრალია/ამერიკა უნდა ამოვიღო მიზანში. აქ ძალიან უცნაური ამბავი ხდება: დამატებით მასტერის გაკეთება მინდა Gender/Women's studies-ში, თუკი შანსი მომეცემა. ერთადერთი ვარიანტი სტიპენდიაა, რომელიც საკმაოდ რთულად მეჩვენება, მითუმეტეს, რომ სულ ტექნიკურ საგნებთან მაქვს შეხება და სხვა სფეროდან გადმომხტარს რამდენად მისცემენ სტიპენდიას, საკითხავია.

ჰოდა, როგორ ვეძებ სამსახურს (გერმანიაში):
  • ვარ დარეგისტრირებული რამდენიმე job-პორტალზე, სადაც ატვირთული მაქვს ჩემი მონაცემები. თუკი რომელიმე ფირმის მოთხოვნებს დააკმაყოფილებ, თავად დაგიკავშირდებიან (ან დაინტერესებულ პირსაც შეუძლია მისწეროს, რაღა თქმა უნდა).
  • ამას გარდა, ყველა (!) საშუალო ან დიდ დაწესებულებას და პატარა ფირმების უმეტესობას აქვს საკუთარ საიტზე გამოქვეყნებული ვაკანსიები. ანუ, მხოლოდ იმ პორტალებით არ შემოიფარგლებიან. გულახდილად რომ ვთქვა, თუ მსგავსი განცხადება არ დევს ფირმის ვებ-გვერდზე, ეგრევე ვიკიდებ. მეც ისევე მაქვს მოთხოვნები, როგორც დამსაქმებელს. არასერიოზულობა გერმანელების საქმე არაა და ასეთ დროს, უფრო მათი HR-ის არაკომპეტენტურობა მხვდება თვალში.
  • რეალურად ონლაინ რეჟიმში გამოქვეყნებული ვაკანსიის იდეა იმაში მდგომარეობს, რომ მას შემდეგ, რაც მისწერ მაილს, აუცილებლად (!) უნდა გიპასუხონ: ან უარი მოგწერონ, ან პირადად დაგიბარონ გასაუბრებაზე, რომლის დროსაც აუცილებლად სვამ კითხვას ანაზღაურების შესახებ, თუკი ეს თავად ვაკანსიაში არ იყო მითითებული და სხვა დანარჩენ საორგანიზაციო საკითხებსაც არკვევ. ეს ყველაფერი მერე ფურცელზე ამობეჭდილი გადმოგეცემა, კონტრაქტის სახით, რომელსაც გაეცნობი ყურადღებით და თუკი თანახმა ხარ, ხელს აწერ ხელშეკრულებას.
  • ხშირ შემთხვევაში გირეკავენ პირდაპირ. ანუ, "სამსახურს თუ ეძებ, ძაღლივით უნდა იარო კარდაკარ", მუჰამედი და მთა და ესეთი მიდგომა აქ არაა.


ჰოდა, ამ ყველაფერს მიჩვეული რომ გადავწყვეტ საქართველოში ჩამოსვლას და იქ

  • ყველაფერი სხვანაირად და ხშირ შემთხვევაში ძალიან არაპროფესიონალურადა მოწყობილი,
  • ერთადერთი პორტალით, რომელსაც აქედან რომ ვადევნებ თვალს, მონოპოლია აქვს,
  • HR-ების უმეტესობას ძალიან ბუნდოვანი შეხედულება და მოლოდინი აქვს იმის შესახებ, თუ რა უნდა გააკეთოს, მაგალითად, ოფისის მენეჯერმა (როგორც უბრალოდ ბლოგერმა დადო fb-ზე ამას წინათ ამონარიდი ერთ-ერთი კურიზოული ვაკანსიიდან),
  • ხდება ადამიანების დისკრიმინირება ასაკის/სქესის/საუბრის მანერის/საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან ყოფნის საფუძველზე (მამენტ, ჩვენივე კონსტიტუციის + საერთაშორისო კონვენციების სერიოზული დარღვევაა და მე მაინტერესებს, როგორ უნდა მოიპოვო მსგავსი ფაქტის დამადასტურებელი მასალა, რომ მერე იჩივლო. სერიოზულად ვამბობ, არ ვკაიფობ).



და მე გატრაკებას რომ დავიწყებ, იასნა იტყვიან, რომ "თავში მაქვს ავარდნილი, რადგან გერმანიაში ვცხოვრობდი, რა მგონია, რომ ფეხქვეშ წითელ ხალიჩას დამიგებენ?"


well, you know what, fuck you!

იმ ფაქტით მანიპულირება, რომ ხალხი ისეთი მშიერია, ყველაფერზე დათანხმდება, არის ***-ობა და როცა პრეტენზია გვაქვს "პრადვინუტობაზე", მარტო დასაქმებულთა "დონე" არ უნდა ვზომოთ ცალმხრივად!



24.08.11

10 day challenge - Day 4

Seven things that cross your mind a lot.

  1. Home, sweet home :)
  2. გამოცდები, პროექტები, კიდევ გამოცდები, ჩათვლები და მერე ისევ გამოცდები.... :|
  3. "გულით მინდა რამე ჩამოგიტანოთ, მაგრამ რამდენი ხართ, მლიაჰ"- სია :D
  4. "კარგი, ვთქვათ, დაამთავრე (მოვესწრები ამ ამბავს, იმედია), აიღე ეს დიპლომი და მერე?! რა უნდა ქნა?! სად უნდა იცხოვრო?! როგორ უნდა იშოვო სწრაფად სამსახური?!" ღმერთმა იცის, 1-2 თვეზე მეტს უმუშევრად ვერ გავქაჩავ, გავრეკავ უბრალოდ.
  5. აქ ცოტა წინსვლა მაქვს. აქამდე იყო - "ბანკები და კრედიტები", ახლა გახდა - "ბანკი და კრედიტი". ყველაზე უჟმური რამ, რაც ჩემს თავში ტრიალებს და როგორი იმედი მაქვს, რომ წლის ბოლოსკენ აღარ მექნება ამ ყველაფერზე თავი სატეხი...
  6. ათასი პრო-ფემინისტური ამბავი, რომლის ჩამოწერაც ბლოგზე პოსტების უმეტესობის გადამღერების ტოლფასია. გადახედეთ ჩემს ძველ პოსტებს და შთაბეჭდილება შეგექმნებათ :)
  7. Last but not least: wa wa wee wa



პირველი დღის პოსტი.
მეორე დღისპოსტი.
მესამე დღის პოსტი.

იხილეთ იდეა.

30.11.10

პროკრასტინაციის ზეიმი

ყოველდღე რომ "ხვალიდან ვიწყებ სწავლას", არა უშავს, ხომ?!

არა, მამენტ, ვიტყუები: ასე თუ ისე, სტაბილურად ვმეცადინეობ კვირაში 2 საღამო და ასევე ტრადიციულად ვაცდენ 2 ლექციას. :D

იმ დროს თუ გამოვტოვებთ, როდესაც დაუგეგმავად მიწევს მუშაობა, რაც ნაწილობრივ მიგვარებს სხვა სახის პრობლემებს, მივიღებთ სიზარმაცის დიდ ზეიმს, ჩემში უსირცხვილოდ განხორციელებულს. :D

ასეთი დოზით, ნეტავ, სხვა რამე გამომყოლოდა ხასიათში... მაგ.: მოთმინება, შრომისუნარიანობა, კრეატივი....


თუ ვინმეს გაქვთ ნაცადი ხერხი, პროკრასტინაციის წინააღმდეგ ბრძოლის მოსაგებად, კომენტარებში გამახარეთ.

:)

10.01.10

ხვალიდან


  1. ვივლი დარჩენილი ლექციების 70-80%-ზე. როგორც წესი, მარტო პრაქტიკულებზე დავდივარ და თავს იმით ვიმშვიდებ, რომ ლექციების პოდკასტს მოვუსმენ სახლში მყუდროდ. რაღა თქმა უნდა, სულ ორჯერ მოვუსმინე. ასე რომ, ეს მეთოდი არ გამოდგება.

  2. ვიმეცადინებ 29-ის ორივე გამოცდისთვის დღეში 1,5 საათს. დანარჩენი გამოცდებისთვის თავს მოვამზადებ სულიერად.

  3. არ ვუყურებ გრეის ძველ სერიებს. ვუყურებ თითო ახალ სერიას, კვირაში ერთხელ.

  4. კვირაში მაქსიმუმ 4 ფილმს ვუყურებ და ისიც არა youtube-ზე. მანდ რომ ვიწყებ ერთი ფილმის ყურებას, 8 "შემომეყურება" ხოლმე.

  5. facebook-ზე ვიზიტების დროს შევამცირებ. ცოტა ხნით დავანებებ თავს ფერმას, ან დღეში მხოლოდ ერთხელ გავხსნი.

  6. მეორე ფერმას საერთოდ დავიკიდებ ცოტა ხანს.

  7. დავიწყებ ახალი დროებითი სამსახურის ძებნას, ფინანსური კრიზისის აღმოსაფხვრელად.

  8. ვეცდები, კვირაში ერთხელ მაინც გავიდე სადმე, "სულიერი საზრდოს მიღების მიზნით" :D

  9. გავარკვევ ჩემი თავისთვის შეპირებული apple-ის კომპ-ის ამბები წინ მიიწევს, თუ სხვა ფირმას უნდა მივმართო?

  10. ამსტერდამის ამბავიც არ დამვიწყნია. უბრალოდ, არ იყო ახალ წელს ადგილები.

  11. ხშირად არ დავპოსტავ-მეთქი, მინდოდა დამეწერა, მაგრამ ამას ისედაც ვასრულებ. ასე რომ...

  12. რიდერსაც დღეში ერთხელ გადავხედავ მხოლოდ.

  13. ვინაიდან ცეკვის გაკვეთილები გვიცდება, გავიგებ ფლამენკოზე ასე გვიან მისვლა თუ შეიძლება. თუ არა, კვირაში ერთხელ ვივლი ფიტნესზე, რომელიც პირველ სართულზეა და just, უნამუსობაა გაცდენა :D

  14. დღე-ღამის რიტმს დავარეგულირებ. წინა ზამთართან შედარებით უდიდესი წინსვლა მაქვს. ყველაზე გვიან 4-ზე ვიძინებ. წინა წელს დილის 9-ის ნახევრამდეც გამიქაჩავს. :D რა გაჭირვება მქონდა, ნეტა :D

  15. ზემო პუნქტის სისრულეში მოსაყვანად ჩემი დის მიერ გამოგზავნილი ვალერიანის ტაბლეტები და ნაყენი ახალი მოტივაციაა. ამ ბოლო დროს ცოტაზე მეტად აღელვებული ვარ და ღამე ვდგები იმისთვის, რომ გადავამოწმო, ღუმელი გამოვრთე თუ არა. ეს შიშები წინა თვეში გამიმძაფრდა, როდესაც ერთმა მაცხოვრებელმა სანთელი დატოვა ანთებული და ხანძარი გააჩინა სახლში. :ქალისჭკუა:

  16. ვეცდები, სახლში ყოფნისას მაქსიმუმ 2 ჭიქა ყავა დავლიო დღეში და ისიც საღამოს 6 საათამდე. სამსახურში მაქსიმუმ 3 და არავითარ შემთხვევაში ფილტრის ყავა.

  17. აუცილებლად შევიცვლი პირად ექიმს. იმჰო, ტორმუზია.

  18. თებერვალში გადავხედავ და დავწერ, დასახული მიზნების რამდენი პროცენტი შევასრულე

  19. პ.ს. ადამიანებზე და ურთიერთობებზე არაფერს ვწერ. ეს თვე რეალურად კარიერას, ფინანსებს და უნის ეძღვნება.

თვით Blogspot-ის რეიტინგი

  © Chaotic Reality

Design by Emporium Digital via Blogspot templates