გა-(ვ)კეთილ-დი

"ვინც წინა წელს ჩემს პოსტებს კითხულობდა"-თი მინდოდა დაწყება, მაგრამ გადავიფიქრე.

just, წინა წელი ჩემი მსოფლიოსთან "შელაპარაკების" წელი იყო. მე გახლდით თავად ბოღმა და კარჩაკეტილობა სტუდიაში. არც ისე მადგას შარავანდედი თავზე, მაგრამ წინა წელს საერთოდ ყველა მეზიზღებოდა, მგონი :D. თავს ძალასაც კი არ ვატანდი ამ ყველაფრის დამალვაში და სახეზე დიდი "Fuck you all" გამომეტყველება მედო.

as usual, ასეთი წლები დიდხანს არ გრძელდება. განვლო ამ ერთმა წელმა და მათ, ვისი დანახვაც არ მინდოდა, არც ახლა ვპატიჟებ დიდის ამბით სახლში ან ნეტში, მაგრამ აი, ზიზღის მომენტმა გაიარა და ინდიფერენტულობისა და საკუთარ თავთან მშვიდობის დრო დადგა.
საერთოდ არ ვნანობ, ისე.

ჰოდა, ეს ჩემი მესიჯი ან გვიან მივიდა რამდენიმესთან და ან კიდევ ისე დაუჯდათ ჭკუაში, რომ სრული 1 წლის შემდეგ აბსოლუტური სიზუსტით თუ არა, დიდი მცდელობით "ბოროტდებიან". :D
მგონი გარედან ჩანს, რომ ძალიან cool სულიერი მდგომარეობები მაქვს ხოლმე და ვის არ უნდა cool-ობა?

ჰოდა, რა მაინტერესებს ახლა: წელს ლამაზად გადაფარებული ღიმილის წელი მაქვს, შიგადაშიგ აგრესიულ და PMS-ურ მომენტებს თუ არ ჩავთვლით და ზუსტად 1 წლის თავზე გაუღიმილდებათ პირისახე, თუ უფრო ნაკლები დრო დასჭირდებათ ამ ამბისთვის?!
თან კიდევ ვფიქრობ, დავასპოილერო და ვთქვა, მომავალ წელს როგორი ვიქნები, რომ თავიდანვე იცოდნენ 2 წელში რა იქნება მათ თავს, თუ დავტოვო სიურპრიზად?!


"დედამიწა ჩემს ირგვლივ ტრიალებს, იმჰო" :D

მომეწყინა

მნიამ...
ბეეევრი შოკოლადი ვჭამე. ახლა სპაგეტი იხარშება. სახლში რაც მაქვს, ყველაფერს მუსრი უნდა გავავლო + მეათასედ ვუყურებ გრეის ანატომიის ძველ სერიებს.

დღეს ვიყავი იქ, სადაც ყველაზე ლოგიკური იყო ყოფნა. მერე იქვე მოვხვდი ცოტა ალოგიკურ სიტუაციაში. დაჟე, არ დავკონკრეტდები. არ ღირს... თუმცა, უნდა ვაღიარო, რომ საკუთარ თავზე უფრო გავბრაზდი: რამდენჯერ ვუთხარი უკვე, რომ ასეთ სიტუაციებს აარიდე თავი-მეთქი, მაგრამ ვინ გისმენს...

მერე ეტყობა შემცივდა და მთელი საღამოა სახსრები მტკივა. ესეც უცნაურად: მხოლოდ მაჯები და კოჭებთან. ეს ამბავი არის სერიიდან: "ყველაფერი ალოგიკური მე მემართება". Isn't it a little early??? რა დროს სახსრებია, ბიძაჩემო...

გუშინ ახალი ადგილი აღმოვაჩინე: რადიატორთან, სავარძელში, ლეპტოპით მუხლებზე. ასე წავიკითხე 277 პოსტი. :D ნუ, ყველა არა, რა თქმა უნდა, მაგრამ რიდერი და სინდისი დავაწყნარე.


cool... გრეიში სერია დაიწყო მარტოობაზე... :D ღმერთო, ჩამცხე ურო...



ესე იგი, ამ პოსტს ბოლომდე ვინც წაიკითხავს, მაპატიეთ, მაგრამ რა გაჭირვება გქონდათ? :s




მკითხველს ბლოგროლიდან, რომელიც ბეჯითად მიწერს მინუსებს თითქმის ყველა პოსტზე: უეჭველი ვიმსახურებ, "ხელი რომ არ აგიკანკალდება" ისეთი მინუსი დამიწერე. :D



p.s.1. დღეს ერთმა, რომელიც აგერ უკვე მეოთხედ მაინც გავიცანი, მაგრამ წინა სამჯერ, ეტყობა, მისთვის არასაკმარისად VIP სასტავში ვიყავი (არადა, ჩემი ექს-საახლობლო იგულისხმება... ღმერთო, რატომ არ გაიცინებ), მორიგი გაცნობისას მკითხა: აუ, შენ მგონი გიცნობ, არაო?!
ასეთი უშინაარსო ტიპი ვარ, მლიაჰ?


p.s.2. რომ არ გავაბუქო, საშუალოდ 30 მკითხველი მყავს. თითქმის ყველა უცხო და თავად ბლოგერია. ჩემი მეგობრების 90% პრადვინუტი, "ინტერნეტში მცხოვრები" საზოგადოებაა და ჩემს ბლოგს მარტო 2 კითხულობს, ისიც ალაგ-ალაგ...
ასეთი უინტერესო ვარ, მლიაჰ?!


p.s.3. ყველა პუნქტს ვასრულებ ბებერ, სწერვა, ჩაბერებულ და ბოღმა ბებოდ ჩამოყალიბებაში:

1. მყავს სამი ცხოველი, რომლებსაც სახელებით მივმართავ და ვუხსნი ხანდახან, რომ ნუ ღორობენ, 20 წუთის წინ ჩავუყარე საკვები.
2. ვიღვარძლები და სწერვულ პოსტებს ვწერ (ნუ, ამას ძალიან ხშირად ვაკეთებ, მაგრამ არა ასეთი მონდომებით)
3. პლედგადაფარებული რადიატორთან ვზივარ და სახსრების ტკივილს ვუჩივი.
4. სუუულ არავის არ ვუყვარვარ, თუ რაღაც.


WTF?!

სახე მძვრება, მგონი... გუშინ 2 საათი მეძინა და ყველაფერი ამის ბრალი ხომ არაა?!

:s



მაპატიეთ, უნდა დაგტოვოთ. ღამე მშვიდობისა, 30-ო :*