სტომატოლოგიური ნეკროლოგი და პოსტ-ოპერაციული ბოდვები

პირდაპირ გადასარევ მდგომარეობაში ვარ, ვერაფერს ვიტყვი... სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ოღონდ.
კბილებს კბილებზე ვერ ვაბჯენ, რადგან ჩემმა სიბრძნის კბილებმა (RIP) თავის დროზე რატომღაც გადაწყვიტეს აბსოლუტურად ცერი მიმართულებით ამოსვლა და თან სხვა კბილების შევწიროვებაც, რამაც მე მიმიყვანა უგენიალურეს იდეამდე, ოთხივე ერთ დღეს ამომეღო.
ასევე ვერ ვაღებ პირს და საუბრისას, თუკი შემოსული ზარის პასუხის თავი მაქვს, სასტიკად ვჩლიფინებ. :D

მაქვს საშუალო დონეზე განვითარებული პანიკა, რომ "ეგრე დავრჩები", რადგან ექიმმა მითხრა, უნდა ამოძრავო ყბებიო, რაც პრაქრიკულად შეუძლებელია.
პანიკის დონემ დღეს ოდნავ დაიწია მას შემდეგ, რაც დილის 4 საათზე დავძებნე ტელეფონის ნომერი სასწრაფო შემთხვევებისას კვირასაც მომუშავე კბილის ექიმისა და ველოდი გათენებას, რადგან დარწმუნებული ვიყავი, რომ სისხლი მეწამლებოდა ამასობაში. იმიტომ, რომ ჩემს ექიმს არ გაახსენდა, ანტიბიოტიკი გამოეწერა.... ხვალ უკეთესობისკენ თუ არ წავიდა საქმე, მივადგები და ჩლიფინით გინება ხომ მაინც გინებაა, რამ გაყო... :D

ანუ, როგორც უკვე აღვნიშნე ჩემს ტვიტერზე , ვერ ვლაპარაკობ, ვერ ვჭამ და ვერ ვიცინი... what the fuck is left? :S

ა, ჰო, გამახსენდა: სამსახურში ვერ მივდივარ. ფულის დეფიციტი გვერდით რომ გადავდოთ, ისიც სახლში წასვლამდე 1 თვით ადრე (ნათესავების ნახევრის ამოშლის სმაილი საჩუქრების სიიდან), აბსოლუტურად ხმელეთზე გამორიყული თევზივით ვგრძნობ თავს.

პ.ს. რომელი როკ-ვარსკვლავი მე ვარ, მაგრამ ეს "club 27" განსაკუთრებით ცუდად მოქმედებდა გუშინ საღამოს ჩემს ქვეცნობიერსა და გასიებულ ყბაზე... ის დროა, 10 თვეც გადავაგორო და ენ სექსტონის "year 1"-ს დავუთმო ყურადღება, მეც ეგრე მიწევს ფაქტიურად, 29 წლისას რამის კეთების დაწყება...

another Saturday .... ( the day of the week following Friday and preceding Sunday (c) Wiki)

ბავშვობაში იურისტობა მინდოდა...
მერე თარჯიმნობა....
მერე ჟურნალისტობა...
ახლა, კაცმა არ იცის, რა მინდა, მაგრამ ზემოთ ჩამოთვლილებიდან უცხო ენების სპეციალისტი თუ შეიძლებოდა გამოსულიყო ჩემგან, თორემ ამ ბლოგსაც რომ გადავხედოთ, რომელ ჟურნალისტიკაზეა საუბარი?!

რატომ მგონია, რომ ამ ყველაფერზე უკვე დავპოსტე ერთხელ, ან ასჯერ?!
მაგრამ ბლოგი, რომელიც პირადი ბლოგების კატეგორიაში გადის, ალბათ ყოველთვის სავსეა ტავტალოგიებით (ჰაჰ, ამ წინადადებაშიც კი).

ამ წუთას, ვოდკა-ბულის შემდეგ, არც უნდა მადარდებდეს, რა მინდოდა ბავშვობაში...
არც ის უნდა მახსენდებოდეს, რომ Anne Sexston-ი, თავის ერთ-ერთ ყველაზე განთქმულ ლექსს 4 თვის განმავლობაში წერდა. არც ეს ციტატა უნდა მახსენდებოდეს მისი წერილიდან, რომელიც Carolin Kizer-ს მისწერა :

He probably won't like my work. And there we'll be (you and me) with our Cal and our Ted, not liking our work enough (sobbing in our own private caves of womanhood and kicking at the door of fame that men run and own and won't give us the password for)...

არც ის უნდა მახსენდებოდეს, მითუმეტეს სექსტონის ფონზე, რომ საუკუნეზე მეტია არაფერი დამიწერია... ის კი არა, საერთოდ, ყველა ჩემს დაწერილ სტრიქონს უნდა ვივიწყებდე სამუდამოდ.

Björk-საც არ უნდა ვუსმენდე წერისას youtube-ზე... არ მიყვარს და იმიტომ.

ან პირიქით, ვოდკა-ბულის შემდეგ არ უნდა მიკვირდეს, თუკი ეს ყველაფერი მახსენდება, ან მადარდებს...



პ.ს. ენ სექსტონის მეათასედი, ან მეათიათასედი ვიქნებოდი...