ერთკვირიანი დღიურის მეოთხე და მეხუთე დღეები

ამ ბლოგზე წერა რომ დავიწყე, ჯერ კიდევ სტუდენტი ვიყავი.
პრინციპში, ყველაზე აქტიურად გამოცდების წინ ვწერდი და არც უარვყოფდი პროკრასტინაციას.
მას შემდეგ ბევრი რამე შეიცვალა. 3 წელზე მეტია ჩემი პროფესიით ვმუშაობ და ახლა ვდგავარ არჩევანის წინაშე, ჰორიზონტალურად განვაგრძო განვითარება, ანუ  სპეციალობაში გავიღრმავო ცოდნა, თუ ვერტიკალურზე გადავინაცვლო, რაც საერთოდ სხვა როლში ყოფნას ნიშნავს....
ორივეში ვხედავ საინტერესო გამოწვევას:
სენიორ დეველოპერობაც მაინტერესებს და ამ შემთხვევაში კარიერულ კიბეზე არც თუ იმდენი საფეხურის არსებობასაც ვაცნობიერებ.
ამავე  დროს, უფრო სხვა კუთხით განვითარება, სადაც გაცილებით მეტი შანსია "სულ ზევით, ზევით" იარო, ძალიან მხიბლავს.
თან ძალიან მეშინია, რომ ეს "new shiny thing" ბოლოს მარტო ცხრილების და პროექტის ბიუჯეტის ერთი სისტემიდან მეორეში გადატანა არ აღმოჩნდეს.

როგორ იღებენ ადამიანები ასეთ დროს გადაწყვეტილებას? როცა მომავალში ფაქტიურად ბრმად აბიჯებ...
სასაცილოა, რომ ბოლო წინადადების წერისას ისევ ჩემი თავი გამახსენდა მაგალითად: როგორ დავკარი ფეხი და 19 წლის ასაკში წამოვედი ბრმად სხვა ქვეყანაში.

იმიტომ, რომ შინაგანი კომფორტის შეგრძნება მქონდა ამ ნაბიჯის გადადგმისას. კი, ვნერვიულობდი ცოტას, მაგრამ სადღაც შიგნით ვიცოდი, რომ საკუთარი თავისთვის კარგ გადაწყვეტილებას ვიღებდი.:)

იგივე მიზეზით ვთქვი დღეს ბინის შემოთავაზებაზე უარი, თან იმ დროს, როცა ეს პირველი გამქირავებელი იყო, რომელმაც საერთოდ დამიბარა ბინის დასათვალიერებლად და არ ვიცი, შემდეგი შანსი რამდენ თვეში გამოჩნდება.... მაგრამ ბინაში რომ შევდგი ფეხი, ვიცოდი, რომ ეს არ იყო "ჩემი სახლი". არ იყო ადგილი, სადაც ცხოვრებით საკუთარ თავს კარგ რამეს გავუკეთებდი....

სამწუხაროა, რომ ყველგან ასე მარტივად არაა საქმე და ადამიანებს მარტო იმით ვერ მოანდომებ თავს, რომ შენი სადღაც გულის სიღრმეში მჯდომი პატარა მე გიჩურჩულებს შეტოპო ბრმად, იმიტომ რომ ის, რაც ბოლოს გამოვა, ორივესთვის კარგი რამეა.... :)

a cup of peace

ხვალ არის გენიალური დღე: 1 კვირიანი წამების და "ლომკის" შემდეგ, გაღვიძებისას გადმოვიღებ ყავის ზარდახშას და ყველაზე გემრიელ ყავას ავადუღებ.

მმმ....

მერე მოვიდგამ ყავის ჭიქას გვერდით და ჩავუჯდები Java-ს, Data mining-ს, Weka-ს, moa-ს და ყველა დანარჩენ "ბედნიერებას", რაც მთელი ჩემი დარჩენილი ცხოვრება უნდა ვაკეთო იდეაში....
ტასკა თუ არა, ჯერ ვერ გადავწყვიტე....

another Saturday .... ( the day of the week following Friday and preceding Sunday (c) Wiki)

ბავშვობაში იურისტობა მინდოდა...
მერე თარჯიმნობა....
მერე ჟურნალისტობა...
ახლა, კაცმა არ იცის, რა მინდა, მაგრამ ზემოთ ჩამოთვლილებიდან უცხო ენების სპეციალისტი თუ შეიძლებოდა გამოსულიყო ჩემგან, თორემ ამ ბლოგსაც რომ გადავხედოთ, რომელ ჟურნალისტიკაზეა საუბარი?!

რატომ მგონია, რომ ამ ყველაფერზე უკვე დავპოსტე ერთხელ, ან ასჯერ?!
მაგრამ ბლოგი, რომელიც პირადი ბლოგების კატეგორიაში გადის, ალბათ ყოველთვის სავსეა ტავტალოგიებით (ჰაჰ, ამ წინადადებაშიც კი).

ამ წუთას, ვოდკა-ბულის შემდეგ, არც უნდა მადარდებდეს, რა მინდოდა ბავშვობაში...
არც ის უნდა მახსენდებოდეს, რომ Anne Sexston-ი, თავის ერთ-ერთ ყველაზე განთქმულ ლექსს 4 თვის განმავლობაში წერდა. არც ეს ციტატა უნდა მახსენდებოდეს მისი წერილიდან, რომელიც Carolin Kizer-ს მისწერა :

He probably won't like my work. And there we'll be (you and me) with our Cal and our Ted, not liking our work enough (sobbing in our own private caves of womanhood and kicking at the door of fame that men run and own and won't give us the password for)...

არც ის უნდა მახსენდებოდეს, მითუმეტეს სექსტონის ფონზე, რომ საუკუნეზე მეტია არაფერი დამიწერია... ის კი არა, საერთოდ, ყველა ჩემს დაწერილ სტრიქონს უნდა ვივიწყებდე სამუდამოდ.

Björk-საც არ უნდა ვუსმენდე წერისას youtube-ზე... არ მიყვარს და იმიტომ.

ან პირიქით, ვოდკა-ბულის შემდეგ არ უნდა მიკვირდეს, თუკი ეს ყველაფერი მახსენდება, ან მადარდებს...



პ.ს. ენ სექსტონის მეათასედი, ან მეათიათასედი ვიქნებოდი...

მე ამ ქვისგან გავაკეთებ...

საინტერესოა, გააკეთებდა ის მოსწავლე რამეს იმ დიდი თეთრი მარმარილოს ქვისგან?
მე გავაკეთებდი რამე ღირებულს, რომ ვიცოდე, რა მინდა საერთოდ?

ან სულაც, თანმიმდევრულად რომ მივუდგეთ:
ის, რომ თავისუფალ დროს არ ვზივარ და თავად არ ვსწავლობ იმ ენებს, რომლებსაც შხუილით გადაგვატარეს უნიში, ნიშნავს იმას, რომ ზარმაცი ვარ და ჩემგან არაფერი გამოვა, თუ იმას, რომ ეს არაა ის, რისი კეთებაც მინდა?

და რა მიშლის ხელს იმაში, რომ ვაკეთო ის რაც მინდა? ის, რომ სცენარის დაწერა და მერე გადაღება მინდა და საერთოდაც, რამდენიმე წელში რეჟისურაზე ჩაბარება (ამას თუ მოვრჩი ოდესმე და მექნა შარში მეორედ თავის გაყოფის სურვილი) - მართლა მინდა???
რაღაც ძალიან რომ გინდა, მითუმეტეს ამ საუკუნეში, არ გადადებ ხვალისთვის... ადგები დაგუგლავ: How to write a screenplay. წაიკითხავ, დაწერ, გადაიღებ, ისწავლი უფასო ტუტორიალით, როგორ დაჭრა ფილმი და ატვირთავ სადმე (მითმეტეს, თუკი საფუძველი გაქვს უკვე wmm-ს სახით ჩადებული).
და ამ ყველაფერს თუ არ აკეთებ, ესე იგი, არ გინდა ???
და მორიგი 5 წელი რომ ატალახო რომელიმე უნის კარი, აზრი არ აქვს?

ნელ-ნელა ვრწმუნდები იმაში, რომ თუკი არ ვარ კმაყოფილი იმ ადგილით, სადაც ამ წუთას ვდგავარ, ერთადერთი, ვისაც რამის შეცვლა შეუძლია,ისევ მე ვარ...