მზამზარეული my ass!

ხომ არიან ადამიანები, რომლებსაც არ უწევთ ბევრი წვალება რაღაცის მისაღებად?! არიან, მე ვიცნობ ბევრს. აი, იოლად მისდით ყველაფერი.

ან სხვა თუ არა, ხომ არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც ზუსტად იმდენს აკეთებენ, რამდენიც რეალურად და ობიექტურადაა საჭირო მოცემული მიზნის მისაღწევად.

nope.... I'm not that kinda girl :D

ჯერ არაფერი მომსვლია "ისე, ხელის გაუნძრევლად", ან იმაზე გაურთულებლად, რაც ჩემს ირგვლივ მყოფი ადამიანების 99%-ს ერგო....

არ მშურს და რამე,
just, პრინციპს ვერ ვუმუღამებ
:D

.....

Chaos is back in da house

როგორც ჭეშმარიტი ბლოგერი, ვამართლებ ჩემი ბლოგის სათაურს.
არა, უფრო სწორად, ყველა ბლოგერმა იცის, რომ საკუთარი ცხოვრების პატარა ასლს დებს ბლოგზე.
ის, რომ აღარ ვპოსტავ, არ ნიშნავს იმას, რომ ყველაფერი პედანტურად ვითარდება და არ ხდება ჩემს თავს ამბები, როგორიცაა:

• სოფის საჩუქარი, რომელიც უნდა ყოფილიყო ბერლინში უკვე კარგა ხნის წინ, ჯერ 2 კვირა იმ სახლში იდო, საიდანაც უნდა წაეღოთ ბერლინში და ახლა ჩემთან დევს... სოფი, მოვაბამ თავს ამ კვირის ბოლოს :user:
• სამშაბათს მივდივარ ვიზის გასაგრძელებლად და ჩვეული გულისრევით ვარ განწყობილი იქ მომუშავე ადამიანების სახეების წარმოდგენისას. რომ მოგიგდებენ პასპორტს ვიზით, ან მის გარეშე... ესეც თქვენი ძალიან ლოიალურ გზაზე დამდგარი გერმანია :D არსად გაიშვას :D
• გუშინ სახლიდან გასვლისას გასაღები დავტოვე ღრიჭოში და კარი მოვიხურე გარედან. მე ჩავიდინე ეს... ადამიანმა, რომელიც ამოწმებს ყველა ელექტრო-დანადგარს, თუნდაც 2 კვირის გამოუყენებელს, სანამ სახლიდან გადის. არ გავბრაზებულვარ, გამეცინა :D 20 ევროც გადავიხადე კარის გაღებაში და არც ამაზე გავბრაზებულვარ... სამაგიეროდ, ჩემი გასაღების დუპლიკატი დავტოვე მეგობართან, მომავალში 20 ევროს დაზოგვის მიზნით.

და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ...
ანუ, ქაოსი, მოგეხსენებათ, ჩემი ყველაზე ერთგული მკითხველი და თანამგზავრია.
მხოლოდ, ჯერ ვერ დავადგინე, ასეთი ინდიფერენტული განწყობა საზიანოა თუ სასიკეთო.
მაშინ, როცა რაღაც პრობლემებს რქებით მივაწექი და ნაწილობრივ მოვაგვარე, ისეთი დაზაფრული დავდიოდი, თავი მართლა მეგონა გერმანელი და მივხვდი, რატომ არ არიან ბედნიერები: იმიტომ რომ, ყველაფერს რქებით აწვებიან. ალბათ, თავს ვერ პატიობენ, რომ მუდმივად "მეორეები" არიან- ორივე მსოფლიო ომის წამომწყებები და დამარცხებულები .... მსოფლიო ჩემპიონატებზე ფინალში გასულები და დამარცხებულები. დამიჯერეთ, ფეხებზე ჰკიდიათ ჰოლოკასტი... :D
არ გამომივა მე ასე რქებით მიწოლა... არ გვაქვს მსგავსი გენი ქართველებს... არ შევაკლავთ თავს რაღაც მატერიალურს... ეს, ალბათ, ცუდიცაა, მაგრამ ამ გადასახედიდად, სიხალასეც სწორედ ამიტომ არის სახასიათო ჩვენთვის.

ზუსტად ამიტომ ვიცი, რომ ეს არაა ქვეყანა, სადაც მე ბედნიერი ვიქნები, რადგან ამ ქვეყანაში ყოველ წუთს და წამს რქებით უნდა აწვებოდე მორიგ უაზრო, ბიუროკრატიულ სიგიჟეს, გაქვავდე და დაიბოღმო, თუკი შენსას ვერ გაიტან...

პოსტები სერიიდან "სახლში მინდა"...

6

ახლა 6 წლით უკან რომ დავბრუნდე, აღმოვჩნდები ჩემს უბანში, გამზადებული, ჩემოდანზე ჩამომჯდარი და საოცრად აღელვებული იმით, რომ ჩემი უახლოესი მეგობრის დაბადების დღეს დავამთხვიე ფრენა და მაშინდელი crush-ს ვერ დავემშვიდობე. (ლოლ, ორგან რომ შეგეშლება სიტყვა და სხვანაირად დაწერ, ესე იგი რაღაც ვერაა კარგად :D ავტ. შენიშვნა :D)


მას შემდეგ მრავალმა წელმა განვლო :D

ახლა ის უბანი ორმაგად მეზიზღება და ჩასვლისას ყველანაირად ვცდილობ, იქ არ მივიდე ხოლმე.
ის crush ღრმა წარსულსა და ამოუცნობ ფენომენთა რიცხვს მიეკუთვნება...
ჩემი უახლოესი მეგობარი 26-ის გახდა და უკვე ექვსჯერ მოვაკლდი მაგის დაბადების დღეს. :s


ძალიან, უგონოდ ბევრი რამე შეიცვალა, ჩემი ჩათვლით, ერთი რამის გარდა: იმ დღეს ვიცოდი, რომ როგორც კი მოვრჩებოდი აქ ჩემს საქმეს, ეგრევე დავბრუნდებოდი... დღესაც ეგრე ვფიქრობ... არ ვიცი, 3 წლის მერე რა აზრზე ვიქნები, მაგრამ 6 წელი დიდი დროა... 3-მა რაღა უნდა მიქნას?

ბევრმა ისეთმა რამემ ჩაიარა ჩემს გარეშე, ბავშვობაში წამითაც რომ ვერ წარმოვიდგენდი. ბევრიც ჩაივლის, მაგრამ ძალიან ბევრი რამ წინ არის კიდევ და იმედია, რომ ვნახავ :)




p.s. იმ კვირაში ვიზა უნდა გავიგრძელო. ვგიჟდები გერმანულ ბიუროკრატიაზე :puke:

უბეი სეკრეტარშუ

ვოტ!

იმჰო, შემოვდივარ წინადადებით, რომ ყველა, ვინც სკოლაში 9 კლასს ვერ გაცდა და ოდითგანვე უჭირდა ლოგიკურად აზროვნება, მოხსნან მდივნობიდან. ან მე მახვედრებენ ხოლმე, "ტორმუზებს" და ან მართლა ყველა ასეთია. ნუ, ჩემი სამსახურის წითური მდივანი გამოვაკლოთ, ზუსტად იცის თავისი საქმე.

პოსტი "ავდექი, პირი დავიბანე, მერე ვჭამე" სტილისაა, ჰოდა, ვისაც არ უნდა, ნუ წაიკითხავს, მნე პოხ....

ვერ ვიტან დილით ადგომას.
+ დილით ადგომას და ბიუროკრატიული მარაზმების მოგვარებას. :puke:
ორგან უნდა წავსულიყავი დღეს. ორივე 12მდე მუშაობდა.
10-ზე ავდგები-მეთქი... პადუმაეშ, მაღვიძარას ხმა ხომ საერთოდ ვერ გავიგე, მერე გამეღვიძა როცა იყო და თავი არ ავწიე, კიდევ მეძინა და მივედი 12ის ნახევარზე.

მინდა, ქალს ავუხსნა, რომ ცოტა ისეთი სიტუაციაა, ჩემი საბუთები არაა, მაგრამ ვინც ამ საკითხზე მუშაობს, გარკვეულია უკვე და ეს ბლანდინკა იმენა არ მისმენს და მეკითხება, ის ადამიანი თუ იყო მათთან ბიუროში, ვისი საბუთებიც მივიტანე. ჰაჰ...
მეთქი არა, მე ვიყავი ადრე და დანარჩენი დააფაქსა საზღვარგარეთიდან. კიო, ეგ მესმისო, მაგრამ თუ იყო მაინც ჩვენთანო... :spy:

ოოო, დავიწყე აკრეფა... სახეზე რომ ღიმილს გამოისახავ ასეთი შინაარსით: "შენ შეუგნებელ თავზე გავიარე..." და ვუპასუხე, რომ არა, რადგან საზღვარგარეთიდან გამოაგზავნა, როგორც უკვე აღვნიშნე...

აააო, მაგრამ რა ვიცი, ხომ შეიძლება, ახლა არ იყოს აქ და 6 თვის წინ აქ ყოფილიყოო. ჰა?
მივხვდი, რომ ჰაზრი არ ჰქონდა ლაპარაკს. მომაჩეჩა რაღაც ფორმულარი და შეავსეო. ჩო ზა ხრენ!!! მძინავს, არ მიჭამია არაფერი და ჩემი დაბ.დღე არ მახსოვს, არათუ სხვისი... სანამ გამახსენდა, რომ საბუთებზე იქნებოდა სადმე მითითებული, დიდი მონდომებით ვაკლებდი 2009-ს 17-ს... მერე 18-ს :რამეშველება:
ჩემს უკან ეს ქალი სხვებს ძაბავდა და საერთოდ გავითიშე... დამავიწყდა, სიტყვა avoe :D:D:D:D:D და მეთქი, ვსe, რეკავ ახლა და just, გკარნახობენ. შევავსე, როგორც იქნა და ვაძლევ ამ ქალს, რომელსაც გვარი შეჰყავს კომპში და უიო, თქვენ ხომ უკვე იყავითო.... მეთქი, გამარჯობათ ქალბატონო, თქვენ ხშირად გეუბნებიან, რომ შიგ გაქვთ ხომ?


ნუ, ამასობაში გადასცდა 12-ს... მაინც წავედი კათედრაზე, მეთქი ისე ვიკითხავ მაინც... თურმე სულ ტყუილად... სამშაბათს მოდიო, ახლა აქ გამეჩითა ძალიან ჭკვიანი "სეკრეტარშა". კიდევ კარგი მითხრა, სამშაბათს სხვა დაგხვდებაო... ამას ვერ გავაგებინე, რომ Proff-მა მომწერა უკვე, რომ აქ არ იქნება, მაგრამ რომ მაგისი ხელმოწერა არაა გადამწყვეტი. ამ ქალმა კიდევ დიდი მონდომებით დაიხვია ხელზე ის ფაქტი, რომ Proff შვებულებაშია... :მეორედ მომინდა იმ კითხვის დასმა:


მერე მეტროში თვალები დავხუჭე და რომ გავახილე, ჩემს წინ ვიღაც ქალი იჯდა და კბილებს იწმენდდა ძაფით. :( შემდეგ შედეგი კარგად დაათვალიერა სარკეში :puke: თვალები დავხუჭე, რომ გული არ ამრეოდა...

სახლში მოვაღწიე და ვინაიდან, საშინლად ციოდა და მე თურმე ყავის საფილტრი ფურცლები დამმთავრებია და ვერ გამოვფიზლდებოდი შესაბამისად, წამოვწექი 1 საათით, დასვენების მიზნით და მეძინა 5 საათი...


ახლა არც ყავის ფილტრი მაქვს, არც სარეცხი მანქანისთვის მონეტების ყიდვა გამხსენებია და არც იმ ფურცლების რაოდენობა შემცირებულა, რომლებიც უნდა დავიზეპირო...


I'll be damned ...

საზიზღარი და "მოტივაციის მკვლელი" დღე იყო...