ორწამიანი მიმოხილვა და შემდეგ ისევ სამეცადინოდ გავარდნა

ლიოლ...
ესე იგი, დავიწყებ კონსტრუქციულად: 2003 წლის 14 ნოემბრიდან ვარ გერმანიაში. ჩვეულებრივი 19 წლის გოგო ვიყავი მაშინ, ჩვეულებრივი ოპერი, მერე ენის სტუდენტი, მერე ერთი წელი ერთი უნი და მესამე წელია ახლა ვარ მეორე უნიში. ახლაც ჩვეულებრივი გოგო ვარ, უბრალოდ 25 წლის :D


ჰოდა, ახალი ჩამოსული რომ ვიყავი, ფრიად ვკაიფობდი დიდი ხნის ჩამოსულ სასტავზე, ზემოდან რო გეუბნებიან გამარჯობას, ან არც გეუბნებიან. :D იმჰო, მკიდია. შეიძლება ქუჩაში ვინმე ვნახო და მივხვდე,რომ ქართველია, მაგრამ აუცილებლობად არ მიმაჩნია, ჩავეხუტო. მაგრამ თუ ისე მოხდა, რომ შევხედეთ ერთმანეთს, ღიმილით ვესალმები და ვაგრძელებ გზას.

რა თქმა უნდა, კარგი და ზრდილობიანი ხალხიც ბევრია აქ და საერთოდ, მიუნხენში ბევრი კარგი ქართველი ცხოვრობს.

ახლა აღარ ვარ ახალი ჩამოსული, ასე რომ იმ დიდი ხნის ჩამოსულებისგან "ნორმალური გამარჯობა" დავიმსახურე :D მაგრამ შარი ხომ არ ილევა... ახლა ახალი ჩამოსულები დაისტრესნენ და ჰგონიათ, რომ თუ ყველას ცხვირს აუბზუებენ და ანახებენ, რომ აი, მკიდია, დიდი ხანი ხარ თუ არა აქ და აქეთ მეხვეწე, რო გაგიღიმო, მაგარი როჟები იქნებიან. :D
დასტოინის სახით გესალმებიან :D

ოლიმპიადაა, მლიაჰ? :D

ვინც უფრო დიდხანს იქნება გერმნიაში, უფრო მაგარი როჟაა???


fuckin' გუტჯისტან, იმჰო. :puke:


დამაიგნორეთ, იმჰო, სულ არ მკიდია? :D



ახლა, აიღეთ ეს პოსტი და შესაბამის ადგილებში "ძველი ბლოგერი" და "ახალი ბლოგერი" ჩასვით და welcome to ქართული "ბლოგოსფერო" :D