ახალი ფობია სტუდიაში

პრე სკრიპტუმი: როგორ მეტყობა, რომ 4 დღეა სახლში ვარ და გავუსაქმურდი :D

"შიში შეიქმს სიყვარულსა"-ო, კი გვაზეპირებინეს სკოლაში, მაგრამ მე ცოტა პესიმისტური მიდგომა მაქვს ამ მოსაზრების მიმართ.

ბევრი რაღაცის მეშინია. ხშირად მისაუბრია პოსტებში ფობიებზე (ცოცხალი თავით ვერ დავიწყებ ახლა ლინკების ძებნას, სულ რომ ამაზე იყოს დამოკიდებული ჩემი მომავალი რეიტინგები :D).

კარცინოფობი რომ ვარ, ყველამ იცის. კიდევ ძაღლების რომ მეშინია. გველების ისე რომ მეშინია, რომ ფოტოზეც მაჟრიალებს და აბობოქრებული ზღვის შიში რომ სულ "პალიასტომის ტბის" ბრალია, კი ვიცოდი და ამ ახალი ფობიის სახელი თუ იცის ვინმემ, გამანათლოთ ეგება :D

მოკლედ, აქ ხშირად ნახავთ ადამიანებს, რომლებიც თავიანთ თავებს ესაუბრებიან . ჩემი ძმაკაცის ტერმინი იყო ადრე: "გიჟია და მარტოა"-ო, მაგრამ ესენი სრულიად ჯანმრთელი ადამიანები არიან, ალბათ, კონტაქტების დეფიციტით.

სამსახურში უკვე 3 შევამჩნიე ასეთი და ახლა გამიჩნდა შიში, რომ იქნებ, მეც ასე დავდივარ და საკუთარ თავს რაღაცეებს ვუტრაკებ/ვუხსნი და ვერ ვხვდები?
აი, ხომ არ შეიძლება, რომ არ იფიქრო და ჩვენც გამუდმებით ვფიქრობთ და იქნებ, მე შეუმჩნევლად "ხმამაღლა ვფიქრობ"?!

ახლა უმეტესობა, LOL-ო, მომწერს, მაგრამ მე სერიოზულად ვარ დასტრესილი. :D

ექიმებო და ფსიქოლოგებო, მოიწერეთ თქვენი იდეები, გთხოვთ.
დანარჩენებო, თქვენც გიფიქრიათ ამაზე?
ან სხვა უცნაური შიშები თუ გაქვთ, დატოვეთ კომენტარი. ვიღაც აუცილებლად აღმოჩნდება თქვენსავე სიტუაციაში, we are more alike than different.

Love,
Chaotic

როგორ გრძნობთ თავს საკუთარ "ტყავში"?

ისტორია I: Facebook-ზე ვიღაცამ უღმერთოდ ლამაზი (ნუ განმიკითხავთ, ვგიჟდები ამ ფრაზაზე) მამრობითი სქესის მოდელის ფოტო დადო, ძალიან ლამაზი სახის ნაკვთებით, ზომაზე ნავარჯიშები, საკმაოდ გამხდარიც იყო, მახსოვს.
ერთმა ჩემმა ნაცნობმა კომენტარი დატოვა, ეს რა მოსაწონია, გრძელი თმებიღა აკლია და ქალი იქნებაო.

ისტორია II: მე და ჩემი მეგობარი ვსაუბრობდით და მიუხედავად იმისა, რომ თავს ლოიალურად მოიაზრებს და დარწმუნებული ვარ, რაღაც ეტაპამდე არის კიდეც, მაინც თქვა, რომ გეი მამაკაცი მისთვის "ნაკლებად" მამაკაცია.

ისტორია III: უფრო სწორად, საკმაოდ კარგი ფილმი ტრანსსექსუალიზმის თემასთან დაკავშირებით- Transamerica.

ჰოდა, თავს ვეკითხები მთელი კვირაა: სად იწყება და სად სრულდება ჩვენს შეგნებაში ნამდვილი ქალი/კაცი?

მთელი განსხვავება გრძელსა და მოკლე თმას შორისაა?- გრძელ თმასაც ვატარებდი და მოკლეც მაქვს მორგებული აგერ უკვე 1 წელია და ჩემი თავის, როგორც ქალის აღქმაში არანაირი ცვლილება არ შემიმჩნევია, სულ რომ თავი დავანებოთ ძალიან ბევრ, აღიარებულ მოკლე თმიან ქალსა და გრძელ თმიან კაცს მედიაში. (საერთოდ, ამ მთელ ისტერიაზე თმასთან დაკავშირებით, რელიგიური იქნება ეს, თუ სხვა მიზეზებით გამოწვეული, აუცილებლად დავპოსტავ ახლო მომავალში).

ამ კონკრეტულ შემთხვევაში რელიგიურ ასპექტს უნდა გადავწვდე, რამეთუ კომენტარის ავტორი დღეში რამდენჯერმე თუ არა, ერთხელ მაინც ლოცულობს ხატზე, რომელზეც გრძელთმიანი მამაკაცია აღბეჭდილი. I mean, come on!

ან ნამდვილი ქალი მხოლოდ ისეთი ქალია, რომელსაც ერთი ან მეტი ადამიანი დედას ეძახის? ანუ, თუკი არ გეყოლება შვილი, სურვილის მიუხედავად, ან ზუსტად სურვილის არ ქონის გამო, ნაკლებად ქალი ხარ?

ან თუკი "ტრადიციულ" ვაგინალურ სექსს არ აქვს ადგილი, რაა მამული?! (გამოტყდით, რომელმა გადამდეთ ეს ფრაზა, გალაკტიონი რომ გადავდოთ გვერდზე :D)

სად ვიწყებთ საკუთარი თავისა და გარშემომყოფების რომელიმე სქესს მიკუთვნებას? ყველაზე "უსაფრთხო" იქნება, თუკი ვიტყვით, რომ საზოგადოებრივი ნორმები, როგორიცაა თმის სიგრძე, კაბის/შარვლის ტარება და მისთანანი გვერდზე რომ გადავდოთ, ბოლოს და ბოლოს სასქესო ორგანოების და ზოგადად, ანატომიის მიხედვით?

აი, მაგალითად მე, მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება ოდნავ უფრო დიდ მკერდს, გრძელ ფეხებს, პატარა ცხვირს მივსალმებოდი (ვიცი, ვიცი, რომ არ უნდა ვწერდე ფემინისტი ქალი ამ წინადადებას, მაგრამ ვმუშაობთ ამაზე, ყველაფერი ერთბაშად არ მოდის :D ), თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ ქალის "ტყავში", ჩემი მოკლე თმითაც კი და იმის ცოდნის გარეშე, ოდესმე საშვილოსნოს რეპროდუქციისთვის გამოვიყენებ, თუ არა (It's my uterus, I get to decide, period!).

მაგრამ რა ხდება, თუკი ადამიანი საკუთარ ბიოლოგიურ და აღქმულ სქესს ერთმანეთს ვერ უკავშირებს? "უსაფრთხოდ" მივაკუთვნებთ ყველა სასქესო ორგანოს განკუთვნილ სქესს და სირაქლემასაც კი შეშურდებოდა ჩვენი?


ვიცი, რომ არც ისე პოპულარულ თემაზე ვწერ.
ვიცი, ბევრი მომაწებებს პოპულისტის იარლიყს.
ვიცი,ბევრი მეტყვის, ფაქტის წინაშე რომ დადგები, სხვანაირად ისაუბრებო. (O0)
ბევრი შინაგანად აბობოქრდება და უკომენტაროდ, მაგრამ დემონსტრაციულად დატოვებს ბლოგს (ამაზე სულ "you're really gonna fight me over the internet? What's the worst you can do, caps-lock my ass?" მახსენდება), იმიტომ რომ კონსტრუქციული მსჯელობის კულტურა "ვაი, შენს პატრონს"-ს ვერ გასცდა, სამწუხაროდ.
არადა, ძალიან მინდა ვიმსჯელოთ ამ საკითხზე....

ადამიანი, ზოგადად, საკმაოდ მაგარი "გამოგონებაა" (ეს ფრაზაც მაპატიეთ, ბარემ). ბევრ სხვა სიკეთესთან და სასწალულთან ერთად, ბევრ ჰორმონთან და მათ ჩემთვის საკმაოდ რთულად ასახსნელ მოქმედებასთან ერთად, we (all) do that thing called "Thinking" და მეც ვფიქრობ, რომ ჩემთვის ქალი/კაცი იქ იწყება და მთავრდება, სადაც იგი აღიქვამს თავს ქალად/კაცად, ან ეს სქესთა პოლარიზაცია რომ გვერდით გადავდოთ, "სადაც დგახართ და სხვაგვარად არ ძალგიძთ" იქ გხედავთ, ხოლო, რამდენად კარგი, თუ "ნაკლებად" კარგი პიროვნება ხართ, ეს საერთოდ სხვა თემაა და სქესთან არანაირ კავშირში არ არის, მე თუ მკითხავთ.

Love,
Chaotic

10 day challenge - Day 5

Day Five: Six things you wish you’d never done.


tough one...

დიდხანს ვიფიქრე. როგორც წესი, ბევრ რამეს არ ვნანობ. უფრო სწორად, ვნანობ, მაგრამ ვთვლი, რომ ყველაფერი, რაც კი გამიკეთებია ბოლოს ქმნის ჩემგან ზუსტად იმას, ვინც ახლა ვარ და ეს ვიღაც საკმაოდ კარგი მგონია :D

მაგრამ ხანდახან მაინც ჩნდება "რა მოხდებოდა, რომ..." ტიპის კითხვები და სინანულთან სინთეზში გავატარებ. :D

fuck ყველაფერი, რაც ზემოთ წერია (დაინტერესებულებმა გადაატარეთ მაუსი ;) )


ერთადერთ fucked up and sick on so many levels ურთიერთობას ვნანობ და დროს და ენერგიას, რომელიც დამეხარჯა ამაში და რომ თითქმის დავიჯერე, რომ იქნებ, მართლა ცუდი ადამიანი ვარ....

ვერ მოგართვით! :D

კარგი ადამიანი ვარ :D






პირველი დღის პოსტი.
მეორე დღისპოსტი.
მესამე დღის პოსტი.
მეოთხე დღის პოსტი.

იხილეთ იდეა.

Who knew?!

მუსიკალური ფონი:



P!nk-ის ამ სიმღერას ვუსმენდი ამას წინათ. მერე იგივე სიმღერაზე ვნახე ინტერვიუ, სადაც ამბობს, რომ პირველ რიგში, მის გარდაცვლილ მეგობარზე დაწერა, მაგრამ ყველა დაკარგულ მეგობარზეც შეიძლება სიმღერის განზოგადება.

If someone said three years from now
You'd be long gone
I'd stand up and punch them out
Cause they're all wrong

ეს სიტყვები ბევრჯერ მომისმენია, მაგრამ რატომღაც, სულ ახლახანს დავაკვირდი და დავუფიქრდი. (ყველა ჩემი აწ უკვე ყოფილი მეგობარი ცოცხალია და ღმერთმა ყველა დიდხანს აცოცხლოს.)


3 წლის წინ ვინმეს რომ ეთქვა, ჩემს ერთ ყოფილ საუკეთესო მეგობარზე, რომ 3 წლის შემდეგ ერთმანეთს შორიდან მოვუვლიდით, წელიწადში ერთხელ მოვიკითხავდით, დაწვრილებით არ გვეცოდინებოდა ერთმანეთის ყოველი დღის დეტალის შესახებ, მართლა ძალიან ვიჩხუბებდი.

აბსოლუტურად წარმოუდგენელი იყო ჩემთვის იმის თეორიულად დაშვებაც კი, რომ შეიძლებოდა, როდესმე ცხოვრებაში მოსულიყო დრო, როცა არ ვიმეგობრებდით. (ნუ, ათასში ერთხელ მოკითხვას მე მეგობრობას არ ვეძახი და თქვენი არ ვიცი).

მაგრამ, მოვიდა ეს დრო. :)
და რა მასწავლა ამ ყველაფერმა? ალბათ ის, რომ არ არსებობს ადამიანი, რომლის გარეშეც ვერ გაძლებ... არ არსებობს ურთიერთობა, რომელიც სრულყოფილია... არ არსებობს დაუსრულებელი ამბები... მთავარია, კარგი დასასრული მოუნახო და არასოდეს, არასოდეს დაგავიწყდეს ის დადებითი, ლამაზი, რაც მიიღე.

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან დიდი ძალისხმევა გჭირდება შეეგუო ასეთ ცვლილებებს, მე მივხვდი, რომ ის დღე, როცა მე ღიმილით და მართლა შორეულ ბავშვობაში გადამხდარი კარგ ამბავივით გავიხსენე ჩემი ყოფილი მეგობარი, იყო დღე, როდესაც ჩვენი ურთიერთობა დასრულდა, ოღონდ ლამაზად...

კიდევ მივხვდი იმას, რომ აბსოლუტურად ამოვწურე ყველა რესურსი. არ მჯერა ადამიანების, რომლებიც ამბობენ, რომ მოლოდინი და მოთხოვნები არ უნდა გქონდეს ურთიერთობაში. BULLSHIT... ყველა ურთიერთობა რაღაცას გაძლევს. ასე რომ არ იყოს, იგი არ იარსებებდა. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში მე ძალიან ბევრი რამ ვისწავლე, ძალიან ბევრი რამ მივიღე: უზომოდ დიდი გამოცდილება, ყურადღება, სითბო, სიყვარული, თანაგრძნობა და ა.შ. დარწმუნებული ვარ, მეც გავეცი ბევრი რამ. ახლა კიდევ, ვერაფერს გავცემ ამ ურთიერთობისთვის და თავადაც არაფერს მაძლევს ახალს, ან ისეთს, რაც ჩემი ცხოვრების ამ ეტაპზე შემავსებს.

კიდევ დავუსვი საკუთარ თავს კითხვა: "ქრისტ, რომ გითხრან, 3 წელში ეს ადამიანი შენთან არ იქნებაო, რომელზე არ დაიჯერებ"?

ასეთი ადამიანი არ არსებობს... :)

სულ რაღაც 3 წლის წინ ეს პასუხი საშინლად მატკენდა გულს. ალბათ იმიტომ, რომ მსგავსი გამოცდილება არ მქონდა მაშინ. ახლა, ამ გადასახედიდან ვიცი, რომ როგორც დოსტოევსკი ამბობდა: "ადამიანი ყველაზე შემგუებლური ცხოველია დედამიწაზე"... რომ საკუთარი თავის არყოფნის გარდა, ყველას არყოფნა ჩვეულებრივია...


მე ძალიან მადლობელი ვარ ყველა იმ ადამიანის, რომელიც ჩემს ცხოვრებაში შემოვიდა, დიდხანს იარა, თუ ცოტა იარა, მაინც დატოვა კვალი და მერე წავიდა თავის გზაზე. იმ კვალისთვის - მადლობა... :)

I won't forget you my friends


მაგრამ,

who knew?!