ღმერთმა დაგვიფაროს და სხვა პოსტ-რელიგიური ჩვევები

თავი პირველი
ჩემს მეგობარს ბავშვი რომ ეყოლა, დავურეკე და მილოცვისას "ღმერთმა დიდი გაგიზარდოს"-მეთქი. უცებ მივხდი, რასაც ვამბობდი. სიტყვა დიდად უკან არ წამიღია, ის ჩემი მეგობარი, ვიცი, ყოველთვის იქნება ღმერთის იმედზე და ყოველთვის გულში ილოცებს, როცა მისი შვილი წამოახველებს. ალბათ, დიდი შვებაა გარდაუვალი სიტუაციებისას, როცა ხედავ, რომ ვიღაცა, ვისი კარგად ყოფნაც შენი მოვალეობაა, ზემოდან უხილავ ხელს უჭირავს. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ფრაზით ყველა მათ გათენებულ ღამეს და დიდ შრომას იმაზე ნაკლებად ედება ფასი, ვიდრე საჭიროა. იმის მიუხედავადაც, რომ რეალურად, "თავისით" არავინ იზრდება.

თავი მეორე
"ღმერთმა დაგვიფაროს" და ძალიან ხშირად ვამბობდი ეტყობა ამ ფრაზას.
"რას ამბობ, ღმერთმა დაგვიფაროს".  ახლა როცა არ მჯერა, რომ რაღაც გვიფარავს, სასაცილოა ხოლმე, მაგრამ ბევრ რამესთან ერთად, თვითგვემაც აღარაა ჩემი ყოველდღიურობის დიდი სტუმარი. ასე რომ, დიდად არ განვიცდი, უბრალოდ, აღნიშვნად ღირდა.

თავი მესამე
ჩემი ნათლული ძალიან არასახარბიელო სიტუაციაში აღმოჩნდა :D ნათლიამისი არ წაიყვანს ეკლესიაში და არ აზიარებს, არ მოუყვება ისტორიებს უზარმაზარ კიდობანზე, რომელმაც ადამიანების გარდა, ცხოველები და ფრინველები გადაარჩინა. ერთი სიტყვით, ის დიდი პასუხისმგებლობა მოხსნილი მაქვს. მაგრამ ვინმეს მიმართ პასუხისმგებლობას ძალიან მარტივად შეიძლება ფერი ეცვალოს. მე ძველებურად შემეძლება ისტორიების მოყოლა, მაგრამ ეს ისტორიები ალბათ უფრო იმ ქალებზე იქნება, რომლებმაც მსოფლიო შეცვალეს და მაინც არცერთი ისტორიის წიგნი არ ახსენებს მის არცერთ გაკვეთილზე. It's always a right time to be a feminist ;)

თავი მეოთხე
ჩემმა ერთმა მეგობარმა ძალიან განიცადა ეს სიახლე. ალბათ, ნაწილობრივ იმიტომაც რომ მთლიანად თავდაყირა უნდა დააყენოს შეხედულებები ჩემს შესახებ (ფემინისტი რომ ვარ, ისიც არ ეყოფა? :D).

თავი მეხუთე
ადამიანები, რომლებიც ძალიან ცინიკურად განეწყვნენ. აი, რეალში რომ თამაშობდეს ფეხბურთელი და უცებ ბარსელონაში გადავიდეს, დაახლოებით ასეთი რეაქცია ჰქონდათ. ალბათ, ცოტა ნაღალატევად იგრძნეს თავი.

თავი მეექვსე
და ბოლო თავი. ადამიანები, რომლებიც ჯიუტად მილოცავენ ყველა დღესასწაულს. აუცილებლად უნდა დავითვალო რამდენი დამირეკავს და "ქრისტე აღსდგაო" მეტყვის. დაახლობით ისეთ სიტუაციაში არიან, ბურკიან ქალს რომ მიულოცონ ქუჩაში. ესეც, ალბათ, ერთგვარი პროტესტის გამოხატვის საშუალებაა.

და მეც ვიცი. ვიცი, რომ არავისთან შემითანხმებია, არავისთვის მიკითხავს, არავინ გამიფრთხილებია, არავისთან მომიბოდიშებია ის, რაც მარტო ჩემი გადასაწყვეტი იყო, მაგრამ პრივილეგირებულ ჯგუფში ყოფნისას ეს მოთხოვნა ბუნებრივ სურვილადაა გასაღებული, თორემ ინტრიგანი რომ არ ვიყო, რატომ მომინდებოდა ამ ჯგუფიდან გასვლა, ან ამ პოსტის დაწერა, არა ?!  :)

"და შექმნა ღმერთმა კაცი, თავის ხატად შექმნა იგი,მამაკაცად და დედაკაცად შექმნა ისინი",- მაგრამ ქალი ნაკლებ ხატად შექმნა

ჩვენ ყველანი ვმანიპულირებთ ყველა შესაძლო საშუალებით!
ჩვენ ყოველთვის მიგვიწევს გული მდგომარეობისკენ, რომ ვიღაცას მოვერგოთ, ჩვენი ინტერესების ნაცვლად სხვისი ინტერესები გადავიბაროთ, მხოლოდ იმიტომ, რომ მისაღები პიროვნებები ვიყოთ სხვებისთვის, მოვაწონოთ მათ თავი ისეთი ვიღაცით, ვინც სინამდვილეში ჩვენ საერთოდ არ ვართ. ესეც მანიპულირებაა.

ჩვენ ყველანი რაღაც დოზით ვკარგავთ საკუთარ თავებს ურთიერთობის დასაწყისში და მერე, ზოგისთვის 2 თვეში, ზოგისთვისაც 20 წელიწადში უცაბედად ხდება ცხადი, რომ საკუთარი თავი დაგვრჩა სადღაც უკან და ყველაზე დიდი ღალატი, საკუთარი თავის ღალატია.

მერე ვსხედვართ და აბსურდულად ვამართლებთ ამ ყველაფერს, "მსხვერპლად შეწირვის" საცოდავი არგუმენტით.... "მიყვარს და რა ვქნა" არგუმენტით... "არაფერს ვნანობ" არგუმენტით... "თურმე არ ვიცოდი, რა მინდოდა და მხოლოდ მისგან გავიგე" არგუმენტით...

და ეს არის ყველაზე დიდი შიში, პანიკა, თუ რაც გენებოთ, ის დავარქვათ, რაც მე მაიძულებს, ყველაფერი "ჩემი"კბილებით დავიცვა.
არ მინდა ფრაზა "ეს ხომ ცუდი არაა, ცხოვრება კომპრომისებს მოითხოვს" ბლა ბლა ბლა.... რატომ მოითხოვს ყოველთვის ეს scumbag ცხოვრება კომპრომისს ქალისგან?

კერუაკს ვკითხულობდი რამდენიმე წლის წინ და ერთი წინადადება დღემდე მახსოვს: "კაცი ყოველთვის შესძლებს პატარა ქალი დათმობაზე წაიყვანოს. პატარა ქალი იმისთვისაა გაჩენილი, რომ დათმოს"... ერთი შეხედვით რა, ორი პაწუა წინადადება, მაგრამ თავს იმდენად შეურაცხყოფილად ვგრძნობ, რომ სულ მინდება საიქიოში გავძახო: "ვინ არის შენი პატარა ქალი?"
რატომ არის კაცი ნებისმიერ ქალზე "დიდი", მხოლოდ XY-ის გამო?

ნებისმიერი რელიგია, რომელიც ამას გვეუბნება, არ მოდის ფუნდამენტურად წინააღმდეგობაში საკუთარ თავთან? ავიღოთ ქრისტიანობა, რომელსაც ძალიან ბევრი მიმდევარი ქალი ჰყავს და ჩვენ ყოველთვის გვეუბნებიან, რომ რაღაცით ნაკლები ვართ კაცებზე.
ქრისტიანობა არის VIP კლუბი? იესომ თქვა, გიყვარდეს მოყვასი შენი, ვითარცა თავი თვისიო, მაგრამ ქალი ნაკლებად გიყვარდეს, ვიდრე კაციო? (სიყვარული ჩემთვის ბევრ სხვა რამესთან ერთად პატივისცემის+ აღიარების+ შენივე თავის სრულფასოვნად და პიროვნებად აღიარების კოქტეილია).
და რატომ მაინცდამაინც ვითარცა თავი თვისიო? მე ყოველთვის მჯეროდა, რომ საკუთარ თავზე მეტად ვერასოდეს ვერავინ შეგიყვარდება. მაშინაც კი, როცა ვიღაცას სწირავ საკუთარ ცხოვრებას, თავს, ა.შ. ნარცისულად აკეთებ ამას და ქრისტეს რომ ეთქვა, ყველა ადამიანი შენს საკუთარ თავზე მეტად გიყვარდესო, გამოიცანით, რამდენი მიმდევარი ეყოლებოდა დღეს.

ამოვიდა ყელში ეს მოთხოვნა(!) მსხვერპლად შევეწირო ვიღაცას, ჩემი წარმატება და რეალიზაცია გვერდზე გადავდო და სხვისი წარმატების კატალიზატორი თუ ხზ, რასაც არქმევენ, ვიყო და ამით ვიამაყო.

რატომ გვირჩევნია მარტო ყოფნას ყველაფერი, საკუთარი თავის დაკარგვაც კი?
რატომ ვჯერდებით საშუალო ხარისხს?!
რატომ არ ვამბობთ, რომ ზუსტად ისევე გვინდა ყველაფერი ხარისხიანი, როგორც კაცს და hell yeah, ამის უფლებაც გვაქვს და საშუალებაც?

რატომ არის ბავშვობიდანვე ისეთ მულტფილმში, როგორიც სიმბაა, ნოლა, მისი მოკავშირე და partner in crime, მეორე სერიაში, მხოლოდ ერთადერთხელ წინადადების თქმის ღირსი და ისე, სხვა დროს, ნაზად გადაწოლილი "დედა"? ამისთვის იომა?

არ ფიქრობთ ხოლმე ამაზე?

დღეს დედაჩემს დავურეკე და დაკავებული ვარ, საღამოს გადმორეკეო. და მე wow, ძალიან, ძალიან ამაყი ვიყავი, რომ დედაჩემს აქვს თავისი ცხოვრება, აქვს საქმე, რომელსაც აკეთებს, გარდა იმისა, რომ დედაა და ამაზე კარგს დედაჩემი ვერასდროს მასწავლიდა (მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრი მასწავლა). დედაჩემი არ არის მარტო ვიღაც 4 ადამიანის დედა, დედაჩემი არის ქალი, პიროვნება, ინდივიდი, საკუთარი თავის პატრონი და მე არასოდეს, არასოდეს გადავწყვეტ გავხდე დედა, თუკი ამაზე ნაკლებს შევთავაზებ ჩემს შვილებს მაგალითის სახით.

და ჩვენ ჯერ კიდევ იმ საფეხურზე ვართ, საკუთარი თავის ცოტათი მეტად სიყვარულიც რომ გვრცხვენია....

დავასრულოთ პათეტიკურად და კიტჩით და be the change, be THE change!